«Επικίνδυνη πρόσκληση»(The last of Sheila) – 1973

the-last-of-sheila1973-dvd the-last-of-sheila-1-36

Ευρηματική δουλειά του Anthony Perkins, που θα μπορούσε ενδεχομένως να θεωρηθεί και ως φόρος τιμής στο έργο της σπουδαίας Αγγλίδας συγγραφέως Άγκαθα Κρίστι. Καταπληκτικό το σενάριο του Αμερικανού ηθοποιού, όπως εξίσου εξαιρετική είναι και η σκηνοθεσία(από κοινού με τον Stephen Sondheim). Τόσο καλοδουλεμένη υπόθεση, με απίστευτη έμφαση στην παραμικρή λεπτομέρεια, βάθος σεναριακό, κλιμακούμενη ένταση, με πλήθος ανατροπών, σπάνια βλέπει κανείς να μετουσιώνεται – δίχως ψεγάδια – στο κινηματογραφικό πανί. Αναφέρομαι βεβαίως στα αμιγώς φιλμ μυστηρίου, εκείνα των οποίων οι επιρροές προέρχονται από την αστυνομική φιλολογία των ’60ς κυρίως. Θα χαρακτήριζα το “The last of Sheila” ως εφάμιλλο του αριστουργηματικού, “Έγκλημα στο Νείλο”. Ένα φιλμ σημείο αναφοράς στο genre αυτό. Η μεγάλη του διαφορά σε σχέση με τις υπόλοιπες παρόμοιες ταινίες, έγκειται στο γεγονός του πρωτότυπου σεναρίου. Είχε μεγάλο βαθμό δυσκολίας το εγχείρημα.  Σαν αποτέλεσμα δε, δικαιώνει απόλυτα τους δημιουργούς. Τεράστιο ρόλο στην αποδοχή της ταινίας από κοινό και κριτικούς, έπαιξαν οι ηθοποιοί που στελέχωσαν το καστ. Ειδικά οι James Mason και James Coburn, που αφήνουν θαυμάσιες ερμηνείες.

the-last-of-sheila1973-film-poster-1 the-last-of-sheila1973-film-poster-2 the-last-of-sheila1973-film-poster-3 the-last-of-sheila1973-lobby-card-1 the-last-of-sheila1973-lobby-card-2 the-last-of-sheila1973-lobby-card-3 the-last-of-sheila1973-lobby-card-4

Με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα ομολογώ ο Perkins, με το σενάριο αυτό. Ένας ηθοποιός που ενσάρκωσε δύσκολους χαρακτήρες στην καριέρα του, σε ιδιαίτερα απαιτητικούς(πολλές φορές εσωστρεφείς), ρόλους. Με ξεχωριστή αντίληψη, χαρακτηριστικά ευφυές παίξιμο και, φυσικά, υποκριτική παιδεία που παραπέμπει σε άλλες εποχές. Ίσως έπρεπε να είχε ασχοληθεί περισσότερο με την συγγραφή σεναρίων(το “The Chorus Girl Murder Case” δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε ποτέ). Αναλύοντας αυτό εδώ ως δείγμα γραφής, τα συμπεράσματα είναι μόνον θετικά. Η επιρροή του για το “Last of Sheila”, προήλθε από τα κυνήγια θησαυρών στα οποία συμμετείχε και εκείνος. Του άρεσε πολύ η επίλυση αυτών των γρίφων. Τον συντρόφευαν καλοί φίλοι, όπως η Lee Remick και ο George Segal, αλλά και ο Stephen Sondheim, που μαζί συνυπογράφουν το σενάριο. Σαν ιδέα βρήκε σύμφωνο τον σκηνοθέτη Herbert Ross, ο οποίος μάλιστα την χρηματοδότησε και, έκανε την παραγωγή για λογαριασμό της δικής του ανεξάρτητης ετικέτας Hera Productions. Βέβαια στην συνέχεια τα δικαιώματα παραχωρήθηκαν στην Warner Bros., η οποία ανέλαβε και την διανομή στις αίθουσες. Τα γυρίσματα έγιναν στις ακτές της Νότιας Γαλλίας και, συνοδεύτηκαν από κάποιες αναμενόμενες έριδες μεταξύ των ηθοποιών. Γνωστότερη όλων εκείνη μεταξύ  James Mason και Raquel Welch, με τον πρώτο να δηλώνει πως η “Welch ήταν η πιο εγωίστρια, ανάγωγη, απερίσκεπτη ηθοποιός, με την οποία δούλεψα ποτέ”. Όλα αυτά όπως είπα και πιο πριν ήταν λίγο έως πολύ αναμενόμενα. Όταν έχεις τέτοια ονόματα στο καστ είναι αδύνατον να μην υπάρξουν κόντρες μεταξύ των. Η Welch βέβαια, είναι αλήθεια ότι φρόντισε να φορτίσει τόσο πριν όσο και μετά το κλίμα. Ενδεικτικά παραθέτω μια δήλωση της σε συνέντευξη μετά την πρεμιέρα του φιλμ: “ήμουν καλή, αλλά το να παίζεις καλά σε μια κακή ταινία, δεν σε πηγαίνει πουθενά στην καριέρα σου”. Με αυτά και με τα άλλα, το “The last of Sheila” πήρε ενθουσιώδεις κριτικές, τα πήγε μια χαρά και στα ταμεία, ενώ στην χώρα μας προβλήθηκε ως “Επικίνδυνη πρόσκληση”.

the-last-of-sheila1973-film-poster-5 the-last-of-sheila1973-film-poster-6 the-last-of-sheila1973-film-poster-7 the-last-of-sheila1973-lobby-card-5 the-last-of-sheila1973-lobby-card-6 the-last-of-sheila1973-lobby-card-7 the-last-of-sheila1973-lobby-card-9

Αξίζει να σταθούμε λιγάκι στον Stephen Sondheim. Πολύ ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού. Πολυτάλαντος, σεναριογράφος, στιχουργός, αλλά και μουσικοσυνθέτης, η συνεισφορά του οποίου στο θέατρο ήταν σημαντική. Με ένα Όσκαρ και 8 αντίστοιχα θεατρικά(Tony, όπως ονομάζονται), πέρασε στην σινέ αιωνιότητα χάρη σε πανέμορφες δουλειές, όπως τα West Side Story (1957), Gypsy (1959), Follies (1971), Sweeney Todd (1979), Sunday in the Park with George (1984) και πολλά ακόμη. Το 1996 έγραψε τα τραγούδια του φιλμ Dick Tracy και, την ίδια χρονιά, επιχείρησε μια δεύτερη σεναριακή απόπειρα σε ταινία μυστηρίου, στο Getting Away with Murder.Ο Perkins έκανε πολύ καλή επιλογή στο πρόσωπο του. Ο σκηνοθέτης(και χορογράφος), Herbert Ross από την άλλη, ήταν παλιός γνώριμος του ηθοποιού, με μακρόχρονη παρουσία και αυτός στο θεατρικό σανίδι. Συμμετείχε σε ιστορικές παραστάσεις, όπως τα Macbeth(1942), Something for the Boys(1943), Beggar’s Holiday(1946), American Ballet Theatre(1950), A Tree Grows in Brooklyn(1951),  Carmen Jones(1954), και, Funny Girl(1968). Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο το ’69, γέννησε υψηλές προσδοκίες. Το Goodbye, Mr. Chips θεωρείται μέχρι και σήμερα ένα από τα καλύτερα μιούζικαλ της εποχής του. Το δίδυμο Peter O’Toole και Petula Clark ήταν φανταστικό. Το Funny Lady με τις 5 υποψηφιότητες είναι μια ακόμη διαχρονική δημιουργία του. Όπως και το Pennies From Heaven(άλλες 3 υποψηφιότητες). Η λίστα των επιτυχημένων μιούζικαλ που φέρουν την υπογραφή του είναι πολύ μεγάλη. The Sunshine Boys, The Turning Point, Footloose και πάρα πολλά ακόμη. Το The Last of Sheila είναι η δεύτερη μόλις ταινία του, μετά το Play It Again, Sam του ’72. Μαζί με τα TThe Secret of My Success(1987), και, Steel Magnolias (1989), αποτέλεσαν τις μεγαλύτερες του επιτυχίες. Κι εδώ ο Perkins έπραξε σωστά, επιλέγοντας έναν πολύ έμπειρο σκηνοθέτη, με έντονη παρουσία στο Broadway, κάτι που τον βοήθησε πολύ στο “The Last of Sheila”, το οποίο και προσέγγισε θαυμάσια θεατρικά.

https://en.wikipedia.org/wiki/Stephen_Sondheim

https://en.wikipedia.org/wiki/Herbert_Ross

the-last-of-sheila1973-vhs the-last-of-sheila1973-window-card-1 the-last-of-sheila1973-window-card-2 the-last-of-sheila1973-window-card-3 the-last-of-sheila1973-window-card-4 the-last-of-sheila1973-window-card-5 the-last-of-sheila1973-window-card-6 the-last-of-sheila1973-window-card-7

Την μουσική υπόκρουση επιμελήθηκε ο Billy Goldenberg(ίσως η πιο χλιαρή στιγμή της παραγωγής), την φωτογραφία Gerry Turpin(εξαιρετική δουλειά), και, το μοντάζ ο Edward Warschilka(σβήνει έξοχα τα πρόσωπα στις εικόνες, αφήνοντας τα να συνυπάρχουν σε ένα μεταίχμιο συναισθημάτων, με πολύ ωραίο τρόπο). Το καστ, δυνατό χαρτί της ταινίας αναμφισβήτητα, περιλαμβάνει μεγάλα ονόματα ηθοποιών της εποχής. Richard Benjamin, Dyan Cannon, James Coburn, Joan Hackett, James Mason, Ian McShane, Raquel Welch. Προσωπικά αδυνατώ να αναδείξω κάποιον εξ αυτών ως “αδύναμο κρίκο”. Παίζουν όλοι εξαιρετικά. Ξεχωρίζει ο Mason, που αρπάζει την ευκαιρία να δείξει τις θεατρικές του σπουδές, αλλά και ο Coburn, που μέχρι τότε είχε αναλώσει εαυτόν σε μετριότατες παραγωγές, όπου δεν προέβαλαν σε καμία περίπτωση το ταλέντο του. Εδώ έχει κι αυτός τον χρόνο, αλλά κυρίως τον χώρο, να κινηθεί με μεγαλύτερη άνεση, υποδυόμενος τον κυνικό και εκκεντρικό, διάσημο παραγωγό, που επιδιώκει να ανακαλύψει τον δολοφόνο της γυναίκας του, ανάμεσα από τους έξη καλεσμένους του στην μοιραία αυτή κρουαζιέρα. Υπάρχουν στιγμές που απορεί κανείς, πως ένας ηθοποιός με τέτοιες υποκριτικές δυνατότητες όπως εκείνος, δεν μπόρεσε να συνδυάσει το όνομα του με ποιοτικές δουλειές. Πολύ καλή και η Cannon, σε δύσκολο ρόλο, όπως και ο , που σηκώνει Richard Benjamin μεγάλο μέρος της ταινίας πάνω του. Μέσα από τα δικά του μάτια παρακολουθούμε πολλά από όσα συμβαίνουν, ή αφηγούνται. Έχει τον περισσότερο χρόνο στα πλάνα μαζί με τον Mason, και, βγάζουν καλή χημεία μεταξύ τους. Ο Ian McShane ίσως να χρειάζονταν λίγο παραπάνω χρόνο. Καλός ηθοποιός. Εδώ τον συναντάμε σε μια στροφή της καριέρας του, από τα “βαριά” και ποιοτικά φιλμ των τελών της δεκαετίας του ’60, στα πιο εμπορικά. Κινήθηκε με επιτυχία και στα δύο ταμπλό. Η Raquel Welch, για την οποία ειπώθηκαν πολλά(αρκετά από αυτά τα είπε η ίδια), δεν υστερεί, αλλά αυτό οφείλουμε να το κρίνουμε με βάση τα δικά της υποκριτικά στάνταρ, γιατί αν την συγκρίνουμε ως παρουσία με των υπολοίπων, εκεί η πλάστιγγα μάλλον γέρνει σε βάρος της…

https://en.wikipedia.org/wiki/Dyan_Cannon

https://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Benjamin

https://en.wikipedia.org/wiki/Joan_Hackett

https://en.wikipedia.org/wiki/James_Mason

https://en.wikipedia.org/wiki/Raquel_Welch

https://en.wikipedia.org/wiki/Yvonne_Romain

https://en.wikipedia.org/wiki/Ian_McShane

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Οι ταινίες αυτού του είδους, όπου τα στοιχεία αποκαλύπτονται σταδιακά και, στην συνέχεια παρατίθενται από τους πρωταγωνιστές, με τους πολύπλοκους έως δαιδαλώδεις συνειρμούς καμιά φορά κουράζουν τον θεατή. Πρέπει κανείς να παρακολουθεί με την ίδια ένταση που βιώνουν και οι ίδιοι, ώστε να είναι μέσα στο κλίμα και, να μην κινδυνεύει να χαθεί μέσα στις υποθέσεις και τις ίντριγκες. Είναι μια λεπτή ισορροπία, που προκειμένου να μην διαταραχτεί, χρειάζεται να απλουστευτούν οι διάλογοι και να υπάρχει ταχύτητα σχεδόν σε όλη την διάρκεια του φιλμ.  Κι αυτό το επιτυγχάνουν οι συντελεστές, σε μεγάλο βαθμό. Στα θετικά και η έλλειψη “νεκρών σημείων”, στιγμών δηλαδή που τα ουσιώδη ως σεναριακά στοιχεία, δίνουν την θέση τους σε κουραστικά, κενά διαστήματα(αυτά που καμιά φορά αποκαλούμε και ως “κοιλιές”). Ούτε τεχνικά θα χαρακτήριζα τις λήψεις ως βαρετές, ή επαναλαμβανόμενες – ανέμπνευστες. Τηρουμένων των στενών ορίων, μέσα στα οποία καλείται να κινηθεί και να αναπτυχθεί η πλοκή, έχει γίνει και εδώ καλή δουλειά, με ευρηματικές γωνίες λήψεις και εστίαση σε σημαντικές λεπτομέρειες, οι οποίες βοηθούν τον θεατή να αιχμαλωτίσει στοιχεία για την δική του αναζήτηση του δολοφόνου. Οι πρώτες δύο αποστολές των παικτών, είναι πανέξυπνες ως σύλληψη. Η πρώτη από αυτές θα μπορούσε να λειτουργήσει και αυτόνομα, σε μια ξεχωριστή ίσως ταινία. Έχει κάτι από το σκοτεινό εκείνο ύφος των νουάρ – θρίλερ.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Με κίνητρο την αποκάλυψη εκείνου που ευθύνεται για τον θάνατο της γυναίκας του πριν δύο χρόνια, ο διάσημος κινηματογραφικός παραγωγός θα προσκαλέσει τους έξη κατ’αυτόν επικρατέστερους για τον ρόλο του δολοφόνου, σε ένα σαδιστικό κρυφτούλι με την αλήθεια. Η κρουαζιέρα στο πολυτελές του γιότ, γίνεται μια παγίδα για τα ανυποψίαστα θύματα. Θα κληθούν να συμμετάσχουν σε ένα αλλόκοτο παιχνίδι, όπου κάθε μέρα πρέπει να βρουν κι από ένα μυστικό. Τα ισάριθμα με αυτούς μυστικά, είναι τυπωμένα πάνω σε κάρτες, οι οποίες αναγράφουν κι από ένα γεγονός για το οποίο ο καθένας τους έχει λόγο να ντρέπεται και, να θέλει να μείνει κρυφό. Όλα συνδέονται μεταξύ τους, όπως και οι ζωές των έξη καλεσμένων. Καθώς το παιχνίδι αρχίζει όμως, κάποιος πανικοβάλλεται περισσότερο από ότι περίμενε ο οικοδεσπότης και, τότε η υπόθεση θα παίρνει απρόβλεπτη τροπή…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2013 – 2018

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

 

«Ένα κορίτσι όλο φωτιά»(By the light of the silvery moon) – 1953

by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-5 by-the-light-of-the-silver-moon-5

Εξαιρετικό μιούζικαλ, οικογενειακού τύπου, σε περιτύλιγμα κωμωδίας καταστάσεων και με άρωμα εποχής. Μια από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα της Doris Day, που εδώ είναι υπέροχα κεφάτη και, με πολύ έξυπνους διαλόγους. Το φιλμ επικεντρώνεται σε μια οικογένεια επαρχιακής πόλης, τονίζει αρκετά τα αρνητικά στοιχεία της δογματικής, μικροαστικής κοινωνίας, αλλά και μοιράζει απλόχερα ξεκαρδιστικές στιγμές με τα παθήματα των πρωταγωνιστών του. Θαυμάσια παραγωγή, προσεγμένη σε όλους τους τομείς, αψεγάδιαστη και με πολύ καλή σκηνοθεσία και σκηνικά.

by-the-light-of-the-silver-moon-6 by-the-light-of-the-silver-moon-7 by-the-light-of-the-silver-moon-9 by-the-light-of-the-silver-moon-22 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-2 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-3 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-lobby-card-1 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-window-card-2

Ουσιαστικά αποτελεί τμήμα των κωμικών σκετς που έγραψε ο συγγραφέας  Booth Tarkington με γενικό τίτλο Penrod, το 1914 και, δεν αποτελεί τίποτα παραπάνω από μια εκδοχή του γνωστού σε όλους The Adventures of Tom Sawyer(1876), του σπουδαίου Mark Twain. Σε αυτό το μοτίβο χτίζει και ο Tarkington, μόνον που δίνει ακόμη πιο κωμικό χαρακτήρα στα πρόσωπα του έργου του, που θα μπορούσε άνετα να κάνει επιτυχημένη και μακρόχρονη πορεία και σαν θεατρικό, υποβοηθούμενο από τις καταστάσεις και τις διαρκείς παρεξηγήσεις που περιέχει. Σαν βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην Αμερική και, οδήγησε τον συγγραφέα σε δύο ακόμη σειρές καθημερινών κωμικοτραγικών ιστοριών με κεντρικά πρόσωπα τα μέλη της οικογένειας Penrod, τα Penrod and Sam (1916) και Penrod Jashber (1929). Το Χόλλυγουντ που δεν αφήνει τέτοιες ευκαιρίες να πάνε χαμένες, μετέφερε στην μεγάλη οθόνη με την μορφή μιούζικαλ δύο από αυτά, με σχεδόν το ίδιο καστ, μάλιστα. Το “On moonlight bay” του 1951 και, αυτό εδώ, το “By the light of the silvery moon”, δύο χρόνια αργότερα. Μπορείτε να μάθετε περισσότερα για τον συγγραφέα(που μεταξύ άλλων έγραψε και το θαυμάσιο The Magnificent Ambersons, ενώ πήρε και βραβείο Pulitzer ), και την σειρά αυτή των βιβλίων του, ακολουθώντας τους παρακάτω συνδέσμους.

https://en.wikipedia.org/wiki/Booth_Tarkington

https://en.wikipedia.org/wiki/Penrod

by-the-light-of-the-silver-moon-27 by-the-light-of-the-silver-moon-35 by-the-light-of-the-silver-moon-39 by-the-light-of-the-silver-moon-48 by-the-light-of-the-silver-moon-50 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-9 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-lobby-card-3 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-lobby-card-5 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-ost by-the-light-of-the-silvery-moon1953-window-card-3 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-window-card-7

Η αφέλεια, η επαρχιακή σεμνοτυφία, η αργή και αβασάνιστη καθημερινότητα, ο κοινωνικός αφορισμός της πρωτοτυπίας και του αυθορμητισμού, έννοιες στις οποίες βασίζονται πολλά από τα ευτράπελα των σκηνών του, κάνει την ταινία του David Butler να ξεφεύγει κάπως από τα κλισέ των μιούζικαλ της εποχής και, το κάνει πολύ έξυπνα, αφού ο σκηνοθέτης καταφέρνει να «κρύψει» πολύ καλά τις ενστάσεις και τους προβληματισμούς του, μέσα σε ένα κλίμα αθωότητας και αγνής αγάπης. Μια τεχνική που συνήθως συναντούσαμε σε καθαρά κοινωνικού τύπου ταινίες της εποχής εκείνης και, δη, δραματικές. Όλοι οι χαρακτήρες υπηρετούν τα τμήματα εκείνα του μικρόκοσμου που εγκλωβίζει και εγκλωβίζεται στα «πρέπει και τα μη». Ο καθωσπρεπισμός, η εξωτερική βιτρίνα μιας αρμονικής, οικογενειακής ζωής,  που δείχνει φαινομενικά να κυλάει αβασάνιστα έξω από τα χιονισμένα παράθυρα, αλλά που τελικά βρίσκει τον τρόπο να φυσήξει δυνατά και, να γκρεμίσει τα τραπουλόχαρτα των επιφυλάξεων και των ενδοιασμών.  Κάπως έτσι δεν γκρεμίζονται και τα πλάνα που κάνουμε χωρίς να την υπολογίζουμε ακόμη και σήμερα; Αυτό ακριβώς λοιπόν, το στοιχείο της διαρκούς ανατροπής, που προσθέτει εμπόδια στους πρωταγωνιστές, είναι και ο έξοχα φιλμαρισμένος ρεαλισμός της ταινίας, που της προσδίδει μια πολύ ιδιαίτερη λάμψη. Πολύ ξεχωριστή.

by-the-light-of-the-silver-moon-62 by-the-light-of-the-silvery-moon-2-6 by-the-light-of-the-silvery-moon-3-6 by-the-light-of-the-silvery-moon-3-11 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-4 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-6 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-film-poster-10 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-window-card-1 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-window-card-6

Η πρώτη ταινία του Butler που είδα, ήταν θυμάμαι το Bottoms Up (1934), του ’34. Μιούζικαλ και αυτό, με πρωταγωνιστή τον Spencer Tracy. Και σε αυτή την ταινία, έκανε τα ίδια περίπου «παιγνίδια» εννοιών και έξυπνα ντυμένων με τον μανδύα της κωμωδίας καταστάσεων, επιφανειακά εύπεπτων, αλλά με βαθιά νοήματα πίσω τους. Στο Dimples (1936), επένδυσε στην παιδική αθωότητα της Shirley Temple, ενώ Road to Morocco (1942), θέλησε να διασκεδάσει και ο ίδιος, αφήνοντας τους πρωταγωνιστές τους ελεύθερους να αλωνίζουν στα πλάνα και, να βγάζουν το σπουδαίο τους ταλέντο. Άλλωστε, δεν σου δίνονταν συχνά η δυνατότητα φαντάζομαι, να έχεις στα πλατό τους Bing Crosby, Bob Hope και Dorothy Lamour. Επιλεκτικά ξεχωρίζω από την φιλμογραφία του και τα It’s a Great Feeling (1949), Tea for Two (1950), April in Paris (1952, υπέροχα ρομαντικό!), Calamity Jane (1953, με μια φοβερή Doris Day!), King Richard and the Crusaders (1954), και The Girl He Left Behind (1956), όλα τους σχεδόν από την τελευταία του περίοδο, αυτήν του ’50.

https://en.wikipedia.org/wiki/David_Butler_%28director%29

by-the-light-of-the-silvery-moon-3-21 by-the-light-of-the-silvery-moon-3-35 by-the-light-of-the-silvery-moon-3-39 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-1 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-10 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-18

Ας περάσουμε και στους συντελεστές – πρωταγωνιστές του “By the light of the silvery moon”, αφού στραφούμε πρώτα σε ένα Ελληνικής δημιουργίας ευτράπελο, αυτό της μετάφρασης του τίτλου: «Ένα κορίτσι όλο φωτιά»! Έλεος! Από το λυρικό και γλαφυρό ύφος του “By the light of the silvery moon”, που θα μπορούσε να γεννήσει δεκάδες ταιριαστούς τίτλους και, συγχρόνως να αποδώσει το ύφος και το κλίμα του φιλμ, προτιμήθηκε κάτι εντελώς ανόητο, που ενδεχομένως να παρέπεμπε τους θεατές σε συνειρμούς σεξιστικής κωμωδίας! Θα ήθελα πολύ αν μου δίνονταν η ευκαιρία και ήταν εν ζωή ο «μεταφραστής», να μιλούσα μαζί του και να μου εξηγούσε υπό πιο πρίσμα έπραξε κατ’ αυτό τον τρόπο και, τι τον οδήγησε σε αυτή την «απόδοση»! Για την Doris Mary Ann Kappelhoff, κατά κόσμο Doris Day, δεν υπάρχουν και πολλά να αναφέρουμε, που να μην έχουν ήδη ειπωθεί. Τεράστιο ταλέντο της εποχής, γνήσια εκπρόσωπος του μουσικού θεάτρου και του τρίπτυχου «τραγούδι – χορός – υποκριτική», με μια καριέρα που στις μέρες μας απλά δεν περνάει ούτε από τα πιο τρελά όνειρα των συναδέλφων της να αγγίξουν. Αντίστοιχη περίπτωση και αυτή του Gordon MacRae, που στα μιούζικαλ Oklahoma! (1955) και Carousel (1956), γοήτευσε παγκοσμίως κοινό και κριτικούς. Όσο για τον φοβερό Leon Ames, προσέξτε απλά τις εναλλαγές συναισθημάτων στο πρόσωπο του, αλλά και την απίστευτη ευχέρεια – ευφράδεια λόγου του! Εκπληκτικός καρατερίστας!

https://en.wikipedia.org/wiki/Doris_Day

https://en.wikipedia.org/wiki/Gordon_MacRae

https://en.wikipedia.org/wiki/Leon_Ames

Η Mary Wickes που υποδύεται την οικονόμο της οικογένειας, ο μικρός Billy Gray, που παίζει εξαιρετικά τον ρόλο του μικρού γιου(πως του ξέφυγε του Ντίσνευ;), αλλά και ο ερωτικός αντίζηλος, Russell Arms, είναι αυτοί που για μένα αξίζει να εστιάσετε πάνω τους, στις δικές τους στιγμές συμμετοχής στην φαρσοκωμωδία! Η παραγωγή να πούμε ότι ήταν του William Jacobs, ο Max Steiner έγραψε την μουσική, ο Gus Edwards πρόσθεσε στο βιογραφικό του ένα ακόμη διαχρονικό τραγούδι(By the Light of the Silvery Moon), ο Wilfred M. Cline επέλεξε σκηνές της καθημερινότητας στην διεύθυνση της φωτογραφίας και, η Leah Rhodes  έκανε μια υπέροχη δουλειά στα κουστούμια. Το φιλμ βγήκε από τα στούντιο της Warner Brothers, τα οποία διαμόρφωσε για τις ανάγκες της ταινίας μοναδικά, ο William L. Kuehl !

by-the-light-of-the-silvery-moon-5-46 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-56 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-58 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-68 by-the-light-of-the-silvery-moon-5-76 by-the-light-of-the-silvery-moon1953-book-cover

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ζωή μιας τετραμελούς οικογένειας, με τα μικροκαυγαδάκια και τις κωμικοτραγικές καταστάσεις που βιώνει, γίνεται το επίκεντρο της μικρής επαρχιακής πόλης, όταν ο μελλοντικός σύζυγος της μεγάλης κόρης επιστρέφει από το μέτωπο. Κι ενώ όλοι και ακόμη περισσότερο η ίδια, περιμένουν με ανυπομονησία τον ορισμό της ημερομηνίας του γάμου, ξαφνικά προβάλουν οικονομικοί προβληματισμοί, που οδηγούν στην προσωρινή του αναβολή. Για να ξεκινήσει όμως το απίθανο ρεσιτάλ παρεξηγήσεων, δεν φθάνει μόνον αυτό. Η Γαλλίδα ηθοποιός που φθάνει στην πόλη με τον θίασο της, θα γίνει δίχως να το θέλει ή να το επιδιώξει, η πέτρα ενός σκανδάλου που τελικά… δεν είναι σκάνδαλο, όμως, έχει την δύναμη να ανατρέψει την καθημερινότητα όλων για τα καλά και, να ανακατέψει την ζωή τους!

 

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2016 – 2017

Γιώργος Σ. Κοσκινάς