«Has anybody seen my gal?»(1952)

Θαυμάσια οικογενειακή ταινία, παλιάς κοπής και αντίληψης(δόξα Τω Θεώ υπάρχουν ακόμη πολλές τέτοιου τύπου, για να λειτουργούν σαν αντίδοτο στην δίνη κακογουστιάς και αναμασήματος των ημερών μας). Έχει ένα σαφές το μήνυμα που αναπτύσσει και μεταφέρει με τόσο απλό τρόπο, που από το παιδικό του αρχικό στήριγμα καταλήγει προς όλους τους αποδέκτες. Αυτού του είδους οι ταινίες, εκείνες δηλαδή που αναλάμβαναν να αφηγηθούν μια καθαρή περίπτωση μυθοπλασίας, εμπλουτισμένη με κοινωνικά στοιχεία, έχουν εκλείψει πλέον στα χρόνια που δυανύουμε, καθώς τα στούντιο τις θεωρούν προφανώς “αργές” και παλιομοδίτικες. Οπότε, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να ανατρέξουν πίσω στον χρόνο, για να αναπολήσουν τις πιο αγνές αυτές οπτικές.

Το “Has anybody seen my gal”, κινείται οριακά στην αισθηματική κομεντί χροιά του ’50, “πατάει” όμως αρκετά και στο οικογενειακό ύφος. Πέραν του περιεχομένου του, όσων αφηγείται αν προτιμάτε, διαθέτει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Κατ’ αρχάς ο τίτλος παραπέμπει στην ομώνυμη σύνθεση των The California Ramblers, πολύ δημοφιλής στην Αμερική το 1925. Τζαζ με τσάρλεστον επιρροές. Θαυμάσιο κομμάτι. Το διασκεύσαν πολλοί καλλιτέχνες μετέπειτα, όπως οι Arthur Fields, Tiny Hill, Guy Lombardo, Mitch Miller, Dean Martin, Freddy Cannon, Mickey Gilley, Milla Jovovich και πολλοί ακόμη. Ακολουθήστε τους δύο πιο κάτω συνδέσμους για να μάθετε περισσότερα τόσο για το συγκρότημα, όσο και για το τραγούδι.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_California_Ramblers

https://en.wikipedia.org/wiki/Has_Anybody_Seen_My_Gal%3F_%28song%29

Εδώ συναντάμε την τρίτη συμμετοχή σε ταινία μεγάλου μήκους(δεν αναφέρεται καν στα credits), του μετέπειτα σταρ James Dean. Ο ρόλος είναι μικρός αλλά απαιτητικός και, ο τρόπος που ερμηνεύεται από τον νεαρό Αμερικανό ηθοποιό είναι μοναδικός. Δείγμα του μεγάλου ταλέντου του. Είχαν προηγηθεί δύο εμφανίσεις του στα Fixed Bayonets! (1951), και Sailor Beware (1952). Ακολούθησε το Trouble Along the Way  του ’53 και, μετά οι τρείς μεγάλες του επιτυχίες, που τον καθιέρωσαν παγκοσμίως. Τα East of Eden, Rebel Without a Cause και Giant. Στο “Anybody seen my gal” συναντιέται επί σκηνής με τον Rock Hudson, με τον οποίο συμπρωταγωνιστούν και στο “Giant” του ’56. Ο τρόπος που παραγγέλνει το παγωτό του στο κατάστημα, είναι εκείνος ο νωχελικός, βαριεστημένος, που αποτέλεσε και το σήμα κατατεθέν του παιξίματος του. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσετε ορισμένες πληροφορίες για τον  James Dean, πάντα από την χρήσιμη Wikipedia. Σίγουρα πολλά από τα πιο κάτω σας διέφευγαν.

https://en.wikipedia.org/wiki/James_Dean

Πρωταγωνιστούν οι Piper Laurie, Rock Hudson, Charles Coburn(είναι απλά καταπληκτικός), Gigi Perreau(πολύ καλή και η μικρούλα), Lynn Bari, Larry Gates, William Reynolds, Skip Homeier, και Frank Ferguson. Η σκηνοθεσία είναι του Douglas Sirk, ενός εξαιρετικού κινηματογραφιστή, που μεταξύ άλλων μας έδωσε και τα Captain Lightfoot (1955), All That Heaven Allows (1955), και Imitation of Life (1959). Ο Sirk θεωρείται επιδραστικότατος στην τεχνική και την γενοκότερη φιλοσοφία του. Σημαντικοί συνάδελφοι του των τελευταίων δύο δεκαετιών, έχουν παραδεχτεί ότι επηρεάστηκαν πολύ από την δουλειά του. Μεταξύ αυτών και οι Quentin Tarantino, Todd Haynes, Pedro Almodóvar, Wong Kar-wai, John Waters και Lars von Trier. Ακολουθούν τα βιογραφικά των Laurie, Hudson, Coburn, καθώς και του σκηνοθέτη.

https://en.wikipedia.org/wiki/Piper_Laurie

https://en.wikipedia.org/wiki/Rock_Hudson

https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Coburn

https://en.wikipedia.org/wiki/Douglas_Sirk

Η παραγωγή είναι του Ted Richmond για την Universal-International. Το φιλμ βασίζεται σε μια νουβέλα της διάσημης Αμερικανίδας συγγραφέως Eleanor H. Porter(που μεταξύ άλλων έγραψε ακόμη ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη, το Pollyanna1913). Σεναριακή προσαρμογή από τον Joseph Hoffman. Εξαιρετικές οι μουσικές του Franz Waxman. Στην χώρα μας δεν βρήκα να προβλήθηκε(εκτός αν έχεις κανείς περισσότερα στοιχεία επ’αυτού), τουλάχιστος στις αίθουσες.

Αυτό που κάνει ακόμη πιο ξεχωριστή την ταινία, είναι η αλληγορία που χρησιμοποιεί και στο βιβλίο της η συγγραφέας και, μεταφέρεται έξοχα από τον σκηνοθέτη. Ο κεντρικός χαρακτήρας δείχνει να έχει ξεπηδήσει από κάποια παραβολή, την οποία ενσαρκώνει καθοδηγώντας τους ανυποψίαστους θεατές, τους οποίους στην συνέχεια μετατρέπει σε πρωταγωνιστές. Όλα ξεκινούν και διαδραματίζονται σε μια μικρή κωμόπολη, στα χρόνια της ποτοαπαγόρευσης και του τσάρλεστον. Δύσκολες οικονομικές στιγμές(θα την βρείτε ιδιαίτερα επίκαιρη…), δοκιμασίες για πολλούς. Είναι στιγμές που κρίνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τα θεμέλεια του χαρακτήρα καθενός.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μια οικογένεια θα γίνει αποδέκτης ενός απρόσμενου δώρου. Θα δεχτούν 100.000 δολάρια από κάποιον ανώνυμο ευεργέτη και, καλούνται να διαχειριστούν τις αλλαγές που θα προκύψουν στη ζωή τους. Ο ανώνυμος αυτός ευεργέτης όμως, έχει υπόσταση. Απλά κρύβεται πίσω από ένα κοινότυπο όνομα – κ. Σμίθ – και, συμβιώνει μαζί τους ως οικότροφος, παρατηρώντας τους παλμούς των μελών της οικογένειας και, την σταδιακή αλλοίωση των χαρακτήρων τους.  Πίσω από την δωρεά του αυτή, κρύβεται ένα μυστικό που κουβαλάει από την νιότη του, αλλά και η περιέργεια του για την αξιοποίηση του ποσού.

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

“Forever darling”(1956)

Οι καλές κωμωδίες της Lucille Ball ήταν αναμφίβολα αυτές της δεκαετίας του ’40. Όμως και οι δύο που γύρισε σχεδόν απανωτά με συμπρωταγωνιστή τον Desi Arnaz(The Long, Long Trailer -1954 και Forever, Darling – 1956), ήταν καταπληκτικές. Ώριμη όσο ποτέ η Αμερικανίδα κωμικός, έχει εξαιρετική χημεία με τον Ισπανικής καταγωγής Arnaz, κάτι που άλλωστε ήταν εμφανές από την εποχή του τηλεπτικού I Love Lucy, που είδαμε και στην Ελλάδα από την ΥΕΝΕΔ. Εδώ, στο “Forever darling”, υπάρχουν στιγμές που είναι απολαυστική όσο ποτέ άλλοτε! Γκριμάτσες, μπρίο, ταμπεραμέντο, ταλέντο! Προσωπικά συγκαταλέγω το φιλμ μεταξύ των καλύτερων της μεγάλης της καριέρας.

Η δεκαετία του ’50 εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να θεωρείται από τους σινεφίλ ως η πλέον γοητευτική, τουλάχιστον για το Αμερικάνικο σινεμά. Πρωτότυπα και διασκευασμένα σενάρια εξαιρετικά, σε όλες τις κατηγορίες ταινιών, ξεχωριστό ύφος στο καλλιτεχνικό κομμάτι(σκηνικά, κουστούμια κλπ), χαρακτηριστικές μουσικές και, μερικές από τις καλύτερες στιγμές για πολλούς σπουδαίους ηθοποιούς. Μιλώντας κάποτε με έναν καλό φίλο, θυμάμαι την φράση του “δεν ξέρω τι έκαναν το ’50, αλλά εκείνες οι ταινίες είχαν το καλύτερο χρώμα!” Μπορώ να πω ότι κι εγώ προσωπικά αγνοώ την “συνταγή” εκείνη του χρώματος, που έκανε τις παραγωγές του ’50 να έχουν μια ενιαία μορφή, με απαλές, παστέλ αποχρώσεις. Όσο για την αισθητική των εσωτερικών χώρων(έπιπλα, διαρύθμιση, ρούχα, ηλεκτρικές συσκευές, κλπ), κι εκεί πάλι κάνει αισθητή την παρουσία της μια ενιαία αντίληψη. Ένα στυλ που χαρακτήρισε άλλωστε την δεκαετία εκείνη, με έμφαση στις καμπύλες. Αν τώρα προσθέσετε και τις lounge μελωδίες των big bands, έχετε την πλήρη εικόνα και, ίσως έναν απ’τους λόγους που αρέσουν τόσο οι ταινίες του ’50, ειδικά οι κωμωδίες.

Το “Forever darling” είναι μια σατυρική, κριτική ματιά, στις ανθρώπινες σχέσεις και δη των ζευγαριών, που σε ένα καθεστός επαγγελματικής αναγνώρισης και ρευστοποίησης της προσφοράς του ο καθένας, αφήνει σε δεύτερο ρόλο την από κοινού συμβίωση. Είναι εκείνοι οι δρόμοι(μονοπάτια), για τα οποία μιλάει ο φύλακας-άγγελος στην ταινία. Σταδιακά εμφανίζονται διασταυρώσεις και ο καθένας ακολουθεί την δική του, παραβλέποντας την κοινή πορεία. Ενίοτε συγκλίνουν, όμως είναι για μικρά, ανούσια διαστήματα, για προσωπικές επιβεβαιώσεις. Είναι οι στιγμές που χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, με το σχετικό τίμημα πάντα. Κάπου εδώ, εγκλωβισμένοι σε ένα κοινωνικό περίγυρο μάλλον χλιαρό και αλλοτριωμένο από την ρουτίνα της καθημερινότητας, οι δύο ήρωες μας καλούνται να βρουν την θέληση, για να πιστέψουν σε μια αλλαγή και, να την πραγματοποιήσουν.

Έξυπνο το σενάριο της Helen Deutsch. Η σεναριογράφος δηλώνει αποστασιοποιημένη μεν, με άποψη δε. Οι διάλογοι της είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε οι πρωταγωνιστές να προσθέτουν τα δικά τους στοιχεία στο παίξιμο. Τους δίνει αρκετή άνεση και ελευθερία κινήσεων. Το φιλμ σκηνοθέτηση ο Alexander Hall. Πολύ έμπειρος σκηνοθέτης στις ταινίες αυτού του είδους. Τα This Thing Called Love(1940), My Sister Eileen(1942), Down to Earth(1947), Because You’re Mine(1952), Let’s Do It Again(1953), είναι χαρακτηριστικές δουλειές του. Την παραγωγή επιμελήθηκαν από κοινού οι Desi Arnaz και Jerry Thorpe, για τα στούντιο της Metro-Goldwyn-Mayer, που με budget κάτω από το 1 εκατομμύριο δολάρια, κέρδισε 3. Η μουσική είναι του Bronislau Kaper.

Οι τρείς πρωταγωνιστές, Lucille Ball, Desi Arnaz και James Mason, είναι πολύ καλοί στις ερμηνείες τους. Οι δύο πρώτοι αποτελούν το ζευγάρι που θα αναζητήσει το κοινό μονοπάτι, ενώ ο Mason παίζει τον ρόλο του κατά παραγγελία φύλακα-άγγελου, αφού παίρνει την μορφή του γνωστού ηθοποιού κατ’απαίτηση της προστατευόμενης του! Είναι εκείνος που θα δώσει την λύση, ή μάλλον θα την προτείνει, ενώ ταυτόχρονα συμβάλει και στην υλοποίηση της, διακριτικά… Όλα ξεκινούν από το ταξίδι που πρέπει να πραγματοποιήσει ο σύζυγος, προκειμένου να δοκιμάσει το νέο του εντομοκτόνο. Παρά τους καυγάδες και την πλήρη διάσταση απόψεων με το έτερο του ήμισυ, τελικά θα συνταξιδέψουν για δοκιμάσουν την ίδια τους την σχέση, μέσα από μια σειρά ευρηματικών ευτράπελων, ξεκαρδιστικών πέρα για πέρα!

Να πούμε ότι αρχικά ο τίτλος του σεναρίου ήταν Guardian Angel, αλλά τροποποιήθηκε στην συνέχεια(κακώς, αν θέλετε την άποψη μου). Ούτε και το ζευγάρι για το οποίο γράφτηκε παρέμεινε, αφού η αρχική επιλογή των Myrna Loy και William Powell απορρίφθηκε. Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωση του Cary  Grant, η οποία εγκαταλείφθηκε μάλλον γρήγορα. Συμμετοχή στο σενάριο είχαν και οι Madelyn Pugh και Bob Carroll, Jr.(σεναριογράφοι του τηλεοπτικού “I love Lucy”), οι οποίοι κλήθηκαν ενισχύσουν τα κωμικά gang με πινελιές slapstick και, κάπως έτσι γεννήθηκε η φοβερή σκηνή στο αντίσκηνο, που είναι απίθανη! Τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο πανέμορφο Yosemite National Park. Παραθέτω τα βιογραφικά των τριών πρωταγωνιστών.

https://en.wikipedia.org/wiki/Lucille_Ball

https://en.wikipedia.org/wiki/Desi_Arnaz

https://en.wikipedia.org/wiki/James_Mason

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

“Mr Magoo’s Christmas carol”(1962)

Υπέροχο μιούζικαλ κινουμένων σχεδίων, σε μια ελεύθερη απόδοση ουσιαστικά, του πολυαγαπημένου και κλασικού βιβλίου του Κάρολου Ντίκενς «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία»(“A Christmas Carol”). Η βραβευμένη με δύο Όσκαρ δημιουργία του Millard Kaufman, με την πλέον αναγνωρίσιμη φωνή του Αμερικανού ηθοποιού Jim Backus, ήταν από τα πιο επιτυχημένα και δημοφιλή καρτούν στις δεκαετίες του ’50 και του ‘60(στην Αμερική και όχι μόνον). Ο συμπαθέστατος γεράκο, έκανε την πρώτη εμφάνιση του το 1949 με το μικρού μήκους The Ragtime Bear. Πολύ ξεχωριστή περίπτωση animation, σαφώς πιο καλλιτεχνική σχεδιαστικά.

Η επιτηδευμένα πρόχειρη γραμμή και η μίνιμαλ απεικόνιση του περιβάλλοντα χώρου, παραπέμπει αρκετά στον «Ροζ Πάνθηρα». Νομίζω πως οι επιρροές είναι εμφανείς. Βέβαια, ο Mr Magoo έχει μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Ένας ηλικιωμένος συνταξιούχος, μύωπας, γκαφατζής και υπέρμετρα πεισματάρης, που μπλέκει σε πολύ περίεργες καταστάσεις, κωμικοτραγικές, του οποίου η παρουσία μόνον ευεργετική δεν είναι, για την εξέλιξη της κάθε ιστορίας. Ο John Hubley που ανέλαβε να δώσει κίνηση στην δημιουργία του Kaufman περνώντας τον έτσι στην βίβλο των καρτούν, είχε μια πολύ διαφορετική οπτική από ότι οι συνάδελφοι του των στούντιο του Disney , γι’ αυτό και αποχώρησε το ’41 ακολουθώντας μια ξεχωριστή προσωπική πορεία. Άλλωστε, οι φιλό-αριστερές του πεποιθήσεις είχαν μάλλον σημεία απόκλισης, παρά σύγκλισης, με την φιλοσοφία του Walt Disney. Ποιος είπε ότι δεν υπήρχε αντίστοιχη λίστα Μακάρθι στα κόμικς και τα κινούμενα σχέδια; Παρ’ όλα αυτά, με την δουλειά του κατάφερε να κερδίσει την αναγνώριση όλων. Ο Mr Magoo συγκαταλέγεται(στην θέση 29), στην λίστα με τα 50 πιο επιτυχημένα καρτούν όλων των εποχών.

https://en.wikipedia.org/wiki/Millard_Kaufman

https://en.wikipedia.org/wiki/John_Hubley

https://en.wikipedia.org/wiki/Jim_Backus

https://en.wikipedia.org/wiki/Mr._Magoo

Το “Mr Magoo’s Christmas carol”, είχε προορισμό την προβολή του στην Αμερικάνικη τηλεόραση, ως εορταστικού τύπου επεισόδιο στο NBC, τον Δεκέμβριο του 1962. Μια παραγωγή των Lee Orgel και, Henry G. Sapenstein, σε σεναριακή μεταφορά από την Barbara Chain. Η σεναριογράφος «πείραξε» πολύ έξυπνα το κλασικό διήγημα του Ντίκενς και, χάρη στην εξαιρετική μουσική προσέγγιση και τα υπέροχα τραγούδια των Jule Styne, και Bob Merrill(μεταξύ άλλων έγραψε τραγούδια και για το μιούζικαλ Funny Girl), αντίστοιχα, κατάφερε να του δώσει μια πολύ θεατρική χροιά, κοντά στο ύφος των παραστάσεων του Μπρόνγτουει. Πέρασαν δύο ολόκληρα χρόνια, για να μπορέσει κάποια άλλη, παρόμοια δημιουργία, να αγαπηθεί τόσο από τους Αμερικανούς τηλεθεατές, κι αυτό ήταν το 1964, όταν προβλήθηκε το θαυμάσιο stop motion Rudolph the Red-Nosed Reindeer(Δεκέμβριος του 1964). Συνεπώς αναφερόμαστε σε μια διαχρονική δουλειά πλέον και άκρως επιδραστική, που άλλαξε πολλά στον τρόπο με τον οποίο μεταφέρονταν στην μικρή οθόνη Χριστουγεννιάτικες ιστορίες με τους ήρωες των κινουμένων σχεδίων.

Το “Mr Magoo’s Christmas carol” ήταν μια πρωτοποριακή ιδέα, που κατάφερε να διατηρήσει το ύφος του βιβλίου, τα συναισθήματα και τα μηνύματα, φέρνοντας το στην διάσταση ενός καρτούν χαρακτήρα. Κι αυτό ήταν η μεγαλύτερη του επιτυχία. Νομίζω πως η φράση με την οποία μπορώ να το περιγράψω καλύτερα, δανειζόμενος μια στροφή ενός παιδικού(;) τραγουδιού που πρόσφατα άκουσα από παιδική χορωδία στα πλαίσια των εορταστικών εκδηλώσεων της πόλης μου και, με συγκίνησε ιδιαίτερα, είναι το «ανακυκλώστε αγάπη». Εκεί εστιάζει, σε αυτή την μαγική λέξη, που είναι ικανή να αλλάξει τα πάντα αν της δώσουμε πραγματικό λόγο ύπαρξης. Είναι ωραίο να περνάς στα παιδιά τέτοιες αξίες, όπως αυτές του Ντίκενς, ή του “Mr Magoo’s Christmas carol”. Κρίμα που δεν προβλήθηκε ποτέ στην χώρα μας. Στις υπόλοιπες φωνές εκτός του Barkus, ακούγονται οι ηθοποιοί, Morey Amsterdam, Jack Cassidy, Royal Dano και, Paul Frees.

https://en.wikipedia.org/wiki/Bob_Merrill

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

subs

https://www.opensubtitles.org/el/subtitles/6829270/mister-magoo-s-christmas-carol-el

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

 

«The house without Christmas tree»(1972)

Αληθινό διαμάντι. Το πιο λαμπερό από συναισθήματα αστέρι Χριστουγεννιάτικου δέντρου, που κατέγραψε η τηλεοπτική κάμερα. Σπουδαία τηλεταινία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Gail Rock. Η σεναριογράφος που επιμελήθηκε την μεταφορα του στην μικρή οθόνη  Eleanor Perry και, ο σκηνοθέτης Paul Bogart, κέρδισαν τα βραβεία καλύτερης δραματικής προσαρμογής και σκηνοθεσίας αντίστοιχα, στην απονομή των Emmy του 1973. Η ηρωίδα Άντι Μίλς ζωντάνεψε 6 ακόμη φορές τηλεοπτικά, από ισάριθμα βιβλία της Gail Rock. Η καταπληκτική μικρούλα Patricia Hamilton που ενσάρκωσε την Άντι Μίλς, ταυτίστηκε σε τέτοιο βαθμό με την μικρή ηρωίδα, που την στοίχειωσε στην μετέπειτα καριέρα της.

Το “The house without Christmas tree” προβλήθηκε στις 3 Δεκεμβρίου στην Αμερική, από το CBS. Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν είχαμε την τύχη να δούμε την έξοχη αυτή τηλεταινία, σπάνιας ομορφιάς. Θαυμάσιοι και οι Jason RobardsMildred Natwick. Ο Robards όσο περνούσαν τα χρόνια μετέτρεπε την πείρα του σε ποιοτικό παίξιμο. Στην δεκαετία του ’70 άφησε τις καλύτερες του ερμηνείες. Εδώ, απλά κάνει τον θεατή να κουνάει με νόημα το κεφάλι, σε κάθε σκηνή που εμφανίζεται. Βάθος υποκριτικό, γκάμα συναισθημάτων, μεστή και ολοκληρωμένη παρουσία. Ο Αμερικανός ηθοποιός έπαιξε και στις άλλες έξη ταινίες που γυρίστηκαν από το CBS, με θέμα τις καθημερινές δραματικές στιγμές στη ζωή της οικογένειας Μίλς.

Το μεγάλο ατού της ιστορίας που αφηγείται η τηλεταινία αυτή, είναι η ανθρωπιά που ξεπηδάει μέσα από κάθε καρέ. Το δε ηθικό δίδαγμα, ζητούμενο στις παραγωγές εκείνες για πάνω από 15 χρόνια, είναι πολύ άμεσο. Η ψυχική ανύψωση καθενός όταν αντιμετωπίζει με θάρρος και δίχως υπεκφυγές, τις σκληρές στιγμές που του έριξε στο διάβα του η ζωή, όπως και το δικαίωμα όλων σε μια δεύτερη ευκαιρία. Έχω δει δεκάδες Χριστουγεννιάτικες τηλεταινίες εκείνης της περιόδου. Το “The house without Christmas tree” έχει τέτοια δύναμη και αλήθεια που τις βάζει κάτω όλες. Άκρως συγκινητική, πολύ ανθρώπινη. Από τις ελάχιστες φορές που ξαφνιάζει τόσο ευχάριστα ο μέσος όρος της βαθμολογίας στο imdb, όπου το φιλμ συγκεντρώνει 8,2 παρακαλώ. Σχεδόν απίστευτο για τα δεδομένα του imdb.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Στα χρόνια που ακολούθησαν την μεγάλη οικονομική κρίση το 1929, ακολούθησε μια σειρά συναισθηματικών δοκιμασιών για όλους. Άλλοι ακολούθησαν μονοπάτια εσωστρέφειας, κάποιοι άλλοι κυριεύτηκαν από σύνδρομα στέρησης, ενώ υπάρξαν κι εκείνοι του θρήνησαν για τον χαμό των αγαπημένων τους. Ο κ. Μίλς, ένας τίμιος, υπερήφανος και εργατικός μεσήλικας, αναθρέφει την μικρή του κόρη με την συνδρομή της γιαγιάς, έχοντας χάσει πριν χρόνια την σύζυγο του. Η μικρούλα Άντι προσπαθεί να τον πλησιάσει, να ξεκουμπώσει τα τόσο όμορφα πράγματα που κρύβει πίσω από την απόμακρη μάσκα του, χωρίς αποτέλεσμα. Όμως, τα Χριστούγεννα του 1946, ένα Χριστουγεννιάτικο δέντρο που αρνείται να αγοράσει στην κόρη του, θα σταθεί αφορμή για να αντιμετωπίσει αυτό που τόσο τον πληγώνει, γιατρεύοντας συγχρόνως την καρδιά του παιδιού του, που λαχταράει να χαρεί την στοργικότητα ενός πατέρα…

subs

https://www.opensubtitles.org/el/subtitles/6821434/the-house-without-a-christmas-tree-el

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

«Yes Virginia, there is a Santa Claus»(1991)

Μια ακόμη θαυμάσια τηλεταινία, που δυστυχώς δεν προβλήθηκε ποτέ στη χώρα μας. Είναι βασισμένη σε αληθινή ιστορία, σε ένα από τα παραλειπόμενα εκείνα της καθημερινότητας που περνούν στην αιωνιότητα. Όταν ο άνθρωπος χρησιμοποιεί τα χαρίσματα του για να προσφέρει χαρά, για να δώσει ελπίδα, τότε πραγματικά τα αξιοποιεί, ανακουφίζοντας παράλληλα τον συνάνθρωπο του. Κάνει μικρά βήματα για την σωτηρία της ψυχής του. Για αυτά μιλάει η ανθρώπινη αυτή και τρυφερή ιστορία, που μας έρχεται από τα παγωμένα και δύσκολα χρόνια της οικονομικής ύφεσης. Καιροί που δοκίμασαν πολλούς, σε κάθε επίπεδο. Δοκιμασίες ατομικές, οικογενειακές, κοινωνικές, αξιών και συναισθημάτων. Μιλάει για κάτι ακόμη. Για κείνους που χάνουν το δρόμο τους, που χάνονται κι αυτοί με τη σειρά τους πίσω από τις λέξεις, στη θέα μιας πικρής ανάμνησης, αφήνοντας το βάδισμα τους σε τούτη τη ζωή στη μέση. Δίνει, τέλος, και μια απάντηση σε ένα αγνό, παιδικό ερώτημα: υπάρχει Άγιος Βασίλης; Η συγκινητική ταινία του Charles Jarrott προβάλει την δύναμη της παιδικής αθωότητας και, κάνει το αντίστροφο ταξίδι, την μεταλαμπαδεύει στους ενήλικες, προσφέροντας τους κίνητρα ζωής.

Το άρθρο πάνω στο οποίο βασίζεται η τηλεταινία(έχουν αλλάξει ορισμένα ονόματα και οι χρονολογίες, για ευνόητους λόγους), δημοσιεύτηκε στις 21 Σεπτεμβρίου του 1897, στην εφημερίδα The (New York) Sun, γραμμένο από την πένα του δημοσιογράφου Francis Church. Η τεράστια απήχηση του και ο απλός, άμεσος τρόπος γραφής, συνετέλεσαν στο να αποτελέσει τμήμα αναπόσπαστο της Χριστουγεννιάτικης παράδοσης στην Αμερική(πρόκειται για το κείμενο που έχει ανατυπωθεί περισσότερο από κάθε άλλο). Υπαρκτό πρόσωπο και η μικρούλα Virginia O’Hanlon, που στέλνει το γράμμα της στην εφημερίδα, αγωνιώντας για την απάντηση, φοβούμενη μήπως η απάντηση καταστρέψει την ευαίσθητη και αγνή κοσμοθεωρία της, όπως και ο πατέρας της, James O’Hanlan. Η ιστορία μεταφέρθηκε τρείς φορές στην μικρή οθόνη. Αρχικά το 1932 σε μια μικρού μήκους ταινία, έπειτα το 1974 στην καρτούν εκδοχή της(κέρδισε και το βραβείο Emmy), ενώ τέλος, το 1991, σε μια παραγωγή του NBC. Σε μια άλλη τηλεταινία, στο “Prancer” του 1989(με τον Sam Elliott), μνημονεύονται οι δύο τελευταίες παράγραφοι, ενώ το 1996 υπήρξε και διασκευή σε μιούζικαλ, από τον David Kirchenbaum, που έγραψε τους στίχους και την μουσική. Το σενάριο της τηλεταινίας του 1991, γράφτηκε από τους Val De Crowl και, Andrew J. Fenady, ενώ την πανέμορφη μουσική υπόκρουση, υπογράφει ένας μουσικοσυνθέτης – θρύλος για τον παγκόσμιο κινηματογράφο, ο σπουδαίος Charles Bernstein . Έξοχο και το μοντάζ του Dann Cahn.  

Πρωταγωνιστούν οι Richard Thomas, Edward Asner, Charles Bronson, Massimo Bonetti, Tamsin Kelsey, Colleen Winton, και, Katharine Isabelle. Παίζουν όλοι εξαιρετικά. Ο Thomas υποδύεται με δυναμισμό τον πατέρα της μικρής Βιρτζίνια, σε ένα ρόλο που δείχνει να τον ξέρει καλά, έχοντας υπάρξει ο τηλεοπτικός Τζώνι Μπόι της «Οικογένειας Ουώλτονς» για πολλά χρόνια. Πολύ καλός ηθοποιός. Είναι απορίας άξιο γιατί δεν συμμετείχε έστω σε μεγάλες παραγωγές. Η πιο πιθανή εξήγηση ίσως να είναι η αγάπη του για την τηλεόραση, όπου και αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του. Έχει τα δραματικά εκείνα στοιχεία πάντως, που θα του επέτρεπαν να διαγράψει μια σπουδαία πορεία και στην μεγάλη οθόνη. Στο επίσης τηλεοπτικό All Quiet on the Western Front (1979), είναι καταπληκτικός. Μεγάλο ταλέντο, με υποκριτικές δυνατότητες ο Thomas. Όπως και ο Edward Asner(ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας στην τηλεταινία), με μια καριέρα που θα ζήλευαν πολλοί συνάδελφοι του. Και αυτός γοητεύτηκε από τον τηλεοπτικό φακό. Ξεκίνησε με το “Studio One” το ’57, για να περάσει από τα πλατό των Naked City(1961), Alfred Hitchcock Presents(1962), Route 66(1962 και αυτό), The Untouchables(1963), Dr. Kildare(1962 – 1963), Slattery’s People(1964), Gunsmoke(1964 – 1966), The Fugitive(1965 – 1967), F.B.I. (1966 – 1969), Hawaii Five-O (1975), Police Story (1973 – 1976), Mary Tyler Moore (1970 – 1977), και, φυσικά, Lou Grant (1977 – 1982), όπου και αγαπήθηκε ιδιαίτερα από τους τηλεθεατές. Για τον Charles Bronson δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Δυναμικός και δημοφιλής πρωταγωνιστής ταινιών δράσης, από εκείνους της «παλιάς κοπής» όπως λέμε. Μεγάλη έκπληξη η συμμετοχή του εδώ. Είναι ώριμος όσο ποτέ και απόλυτα μέσα στον ρόλο. Μεγάλη καριέρα και αυτός, κινηματογραφική. Και η Katharine Isabelle(στο ρόλο της μικρούλας Βιρτζίνια), χάραξε τηλεοπτική πορεία και, μάλιστα πολύ επιτυχημένη.

http://www.imdb.com/name/nm0001796/?ref_=ttfc_fc_cl_t1

http://www.imdb.com/name/nm0000799/?ref_=ttfc_fc_cl_t2

http://www.imdb.com/name/nm0000314/?ref_=ttfc_fc_cl_t3

http://www.imdb.com/name/nm0094351/?ref_=ttfc_fc_cl_t4

http://www.imdb.com/name/nm0410622/?ref_=ttfc_fc_cl_t8

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

subs

https://www.opensubtitles.org/el/subtitles/6823611/yes-virginia-there-is-a-santa-claus-el

ΥΠΟΘΕΣΗ

Καθώς τα πρώτα χιόνια καλύπτουν το πλακόστρωτο και τους δρόμους της Νέας Υόρκης των χρόνων της οικονομικής κρίσης του ’29, αρχίζει παράλληλα και ένας σκληρός αγώνας για την επιβίωση. Με τα κεφάλια σκυφτά και κουρελιασμένα ρούχα, οι τραγικές φιγούρες τριγυρνούν σαν σκιές στα δρομάκια και τα στενά, αναζητώντας δουλειά για να ζήσουν τις οικογένειες τους. Περήφανος, πεισματάρης, αλλά και τίμιος, ο Τζέημς Ο’Χάνλαν δεν θα διαπραγματευθεί τις αξίες, τα ιδανικά και την αξιοπρέπεια του, κάτι που θα έχει το αντίστοιχο τίμημα. Ταυτόχρονα, σε μια άλλη γωνιά της μεγαλούπολης, ο ξεπεσμένος και αλκοολικός, άλλοτε σπουδαίος ρεπόρτερ Φράνσις Τσέρτς, πνίγει τις τύψεις για τον χαμό της γυναίκας του στα μισογεμάτα μπουκάλια, ψάχνοντας ένα κίνητρο για να ανακάμψει. Κι αυτό θα έρθει μέσα από ένα αθώο γράμμα της μικρούλας Βιρτζίνια προς την εφημερίδα. «Υπάρχει Άγιος Βασίλης;» Μια ερώτηση που θα αλλάξει τις ζωές όλων…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

«Το ξύπνημα» – Small town girl(1936)

Ρομαντική κομεντί του William A. Wellman, εμπλουτισμένη με κωμικά ψήγματα και μελό αποχρώσεις. Αν δεν με απατάει η μνήμη μου – όποιος διαθέτει επιπλέον γνώσεις επ’ αυτού μπορεί να μας διαφωτίσει όλους περισσότερο – είναι η πρώτη φορά που το Αμερικάνικο σινεμά επενδύει σε μια ιδέα που μετέπειτα αποτέλεσε κλισέ και, μεταφέρθηκε πολλάκις στην μεγάλη οθόνη. Η επαρχιώτισσα που αναζητεί εναγωνίως μια σανίδα σωτηρίας, για να ξεφύγει από το κοινωνικό τέλμα της μικρής πόλης. Κι εκεί, απομυθοποιούνται πολλά, ενώ επαναπροσδιορίζονται αξίες και ιδανικά, πάντα έπειτα από μια στενάχωρη πορεία, γεμάτη φορτισμένα συναισθηματικά βιώματα. Λάθη και πάθη, σκέψεις και πράξεις, αλήθειες και ψέματα, μα πάνω από όλα, η καταβαράθρωση της εξιδανίκευσης. Έχω την αίσθηση πως η ταινία μεταφέρθηκε και στην ζωή, από εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας, με το ίδιο κίνητρο να κυριαρχεί. Η απόδραση αυτή βεβαίως, συνοδεύεται και από τις ανάλογες επιπτώσεις, καθώς ο λαμπερός κόσμος της μεγάλης πόλης αναζητεί με την ίδια ανυπομονησία παρόμοια θύματα, ίσως με διαφορετικό κίνητρο…

Αν εκλάβουμε την ταινία ως κοινωνικό πείραμα που αντλεί την θεματολογία του από την ίδια την ζωή, θα το θεωρούσα προφανώς ως επιτυχημένο. Τα μεγάλα αστικά κέντρα προέβαλαν ανέκαθεν μια αψεγάδιαστη, ουτοπική και επιτηδευμένα ιδανική εικόνα προς τα έξω, αποτελώντας έτσι μια μοιραία ονειροπαγίδα, ικανή να αιχμαλωτίσει κάθε αγνή φιλοδοξία. Ακόμη και τις πιο μικρές, τις πιο ασήμαντες. Είναι μια αναστροφή του παραμυθιού της «Σταχτοπούτας», όπου η ανυποψίαστη νεαρή δεν προλαβαίνει να επιστρέψει εγκαίρως στην άμαξα, με αποτέλεσμα να μείνει με το γοβάκι στα χέρια. Μια ανάβαση σε δυσθεώρητα ύψη που προκαλεί ζαλάδα, κι ως εκ τούτου η κατάβαση γίνεται μάλλον ανώμαλα. Πάνω σε αυτή λοιπόν την διαδρομή, στηρίζεται το βιβλίο του Ben Ames Williams, ο οποίος έχοντας μεγαλώσει στα ασφυκτικά στενά όρια μιας τοπικής κοινωνίας στην επαρχία(Οχάιο συγκεκριμένα), μεταφέρει τον ψυχικό κόσμο της πρωταγωνίστριας του με βιωματικό τρόπο, παρά με αφηγηματικό. Όπως συνήθιζαν οι συγγραφείς εκείνα τα χρόνια στην Αμερική, δημοσίευσε το βιβλίο του στην εφημερίδα Saturday Evening Post, περιμένοντας κάποιον μεγάλο εκδοτικό οίκο να του προσφέρει συμβόλαιο συνεργασίας. Κάτι που στην περίπτωση του τουλάχιστον συνέβη και, με το παραπάνω, αφού η θεματολογία του κατάφερε να κεντρίσει και το ενδιαφέρον των κινηματογραφικών στούντιο. Τα υπόλοιπα καταγράφηκαν σε δεκάδες νουβέλες, όλες τους επιτυχημένες εμπορικά, δύο εκ των οποίων μεταφέρθηκαν και στην μεγάλη οθόνη. Το “Small town girl” και, 23 χρόνια αργότερα, το The Unconquered. Την σεναριακή προσαρμογή, έκαναν οι John Lee Mahin, Edith Fitzgerald και, Frances Goodrich(σύζυγος του σεναριογράφου των ταινιών The Thin Man, όπως και πολλών βιβλίων του Dashiell Hammett, γνωστού και μη εξαιρετέου, Albert Hackett). Περισσότερα για τον συγγραφέα στον πιο κάτω σύνδεσμο.

https://en.wikipedia.org/wiki/Ben_Ames_Williams

Μπορεί η γλαφυρότητα του σεναρίου να είναι δεδομένη, όμως και η ατμόσφαιρα παραμένει βαριά. Γι’ αυτό και ζητούμενο θεωρήθηκε να αποφορτιστεί το ήδη τεταμένο κλίμα, ώστε το τελικό αποτέλεσμα να γίνει πιο προσιτό στον θεατή, που εκείνα τα χρόνια επιθυμούσε διακαώς μια ευτυχή κατάληξη. Έτσι, προστέθηκε η καταλυτική από ότι αποδείχτηκε εκ των υστέρων παρουσία ενός χαρακτήρα, ο οποίος αναλαμβάνει με τις ατάκες, τον αυθορμητισμό και την στάση ζωής του, να δώσει τις απαραίτητες εύθυμες νότες. Ο Τζίμι Στιούαρτ, στην συγκεκριμένη ταινία πιστεύω ότι θα μπορούσε να ενσαρκώσει και τους δύο, εκ διαμέτρου αντίθετους χαρακτήρες, του καστ. Τόσο τον κακομαθημένο γόνο της πλούσιας οικογένειας, που για ένα καπρίτσιο της στιγμής κοντεύει να τινάξει τα όνειρα της αθώας επαρχιώτισσας στον αέρα, όσο και εκείνον για τον οποίο τελικά επιλέχθηκε. Αυτόν του συμπολίτη της, που με μια αφέλεια και άγνοια κινδύνου πολιορκεί την καρδιά της υποπίπτοντας διαρκώς σε χοντροκομμένες, τραγελαφικές γκάφες. Γάντι του πήγε κι αυτός ο ρόλος του Τζίμι. Έχει την ευκαιρία να δώσει δείγματα απλότητας και υποκριτικής παιδείας και, δεν την αφήνει να πάει χαμένη. Πάνω σε εκείνες τις πρώιμες ερμηνείες , έχτισε τον μύθο του ουσιαστικά. Στον αντίποδα, ο μόλις 25 ετών στην ταινία Robert Taylor, με λαμπρή πορεία στην συνέχεια κυρίως σε δυναμικούς ρόλους(και δη σε πολεμικές ταινίες), είναι ξεκάθαρος αναφορικά με τις δυνατότητες και, το φάσμα ρόλων πάνω στο οποίο μπορεί να κινηθεί, σε πλήρη αντίθεση με τον διαρκώς απρόβλεπτο Τζίμι. Γοητευτικός μεν, κάπως μονοκόμματος δε. Κοφτός, δίχως υποκριτική ευελιξία, ή το εκλεπτυσμένο ταλέντο συναδέλφων του. Το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, η Janet Gaynor, είχε κάτι από την λάμψη εκείνων των γυναικείων μορφών στις ταινίες του βωβού κινηματογράφου, όπου γούρλωναν τα μάτια με έκπληξη, ή χαμήλωναν τον βλέμμα για να κρύψουν ένα δάκρυ. Γλυκιά, με θηλυκότητα και δυναμισμό συγχρόνως. Η Γκέινορ δούλεψε πολύ για να βελτιώσει τις αδυναμίες της και κατάφερε. Κέρδισε τρία Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου, για τις ταινίες 7th Heaven (1927), Sunrise: A Song of Two Humans (1927), και, Street Angel (1928), διόλου ευκαταφρόνητο κατόρθωμα, μέχρι και σήμερα. Εντυπωσιακή ήταν και η παρουσία της στο θεατρικό σανίδι του Μπρόντγουει.

https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Taylor_(actor)

https://en.wikipedia.org/wiki/Janet_Gaynor

Το καστ συμπληρώνουν εξαιρετικοί ηθοποιοί σε θαυμάσιες ερμηνείες. Binnie Barnes(η μνηστή του πλούσιου γιατρού), Andy Devine(φοβερός στον ρόλο του χωριάτη ιδιοκτήτη μπακάλικου), Lewis Stone(ο πατέρας του κακομαθημένου πλουσιόπαιδου), Elizabeth Patterson(η μητέρα της επαρχιώτισσας, με την χαρακτηριστική επανάληψη της κάθε φράσης σαν αντίλαλο!), Frank Craven(ο πατέρας της νεαρής επαρχιώτισσας), Isabel Jewell( η αδελφή της). Ως σκηνοθέτης ο William A. Wellman χαρακτηρίζεται από την υπομονή του στο φιλμάρισμα(δεν αφήνει το σενάριο να τον παρασύρει αγχωδώς σε βιαστικά πλάνα), αλλά και το νεύρο-κέφι που προσέθετε σε κάθε του δουλειά. Ένα ακόμη στοιχείο του ήταν και η διάθεση για κατάδειξη κοινωνικών φαινομένων. Δούλεψε πολύ πάνω σε τραγικές φιγούρες, απόκληρους των αστικών κέντρων, δείχνοντας μια ευαισθησία και με σωστές προσεγγίσεις. Παλιός γνώριμος της Γκέινορ από τα χρόνια του βωβού κινηματογράφου, με δεκάδες επιτυχημένες ταινίες στην διάρκεια της δεκαετίας του ’20. Νομίζω πως τα Woman Trap (1929), Dangerous Paradise (1930), Heroes for Sale (1933), The Call of the Wild (1935), A Star Is Born (1937), Nothing Sacred (1937), Men with Wings (1938), Beau Geste (1939), Magic Town (1947), και, Yellow Sky (1948), είναι μακράν οι κορυφαίες του ταινίες. Πολύ αξιόλογες όλες τους. Έξοχο μοντάζ από τον Blanche Sewell. Η παραγωγή για λογαριασμό της Metro-Goldwyn-Mayer ήταν του Hunt Stromberg και, την μουσική έγραψαν από κοινού οι Herbert Stothart και, Edward Ward .

https://en.wikipedia.org/wiki/William_A._Wellman

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

subs

https://www.opensubtitles.org/el/subtitles/6875581/small-town-girl-el

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια νεαρή επαρχιώτισσα αναζητεί διέξοδο από την περιορισμένων δυνατοτήτων ζωή που της προσφέρει η μικρή πόλη. Νιώθοντας να ασφυκτιά στα στενά οικογενειακά και κοινωνικά όρια στα οποία καλείται να εξαντλήσει τις φιλοδοξίες της, θα ακολουθήσει τον γοητευτικό πλούσιο περαστικό, για να παρασυρθεί μαζί του σε μια μεθυστική γεύση ελευθερίας. Με τις πρώτες αχτίδες της καινούργιας μέρας, θα συνειδητοποιήσει ότι ο πολιτικός γάμος στον οποίο ενέδωσε αποδεχόμενη την πρόταση του μεθυσμένου νεαρού, της περιορίζει ακόμη περισσότερο τον ορίζοντα, όντας αιχμάλωτη σε έναν εντελώς άγνωστο για κείνην κόσμο. Εκεί, στην μεγάλη πόλη, όταν οι μάσκες πέφτουν και μαθαίνει πως ο σύζυγος της είναι ήδη αρραβωνιασμένος και μετανιωμένος για την απερισκεψία του, θα δεχτεί να υποκριθεί τον ρόλο της γυναίκας του για έξη μήνες, μέχρι να έρθει η λύτρωση του διαζυγίου, για να καλύψει το όποιο διαφαινόμενο κοινωνικό αντίκτυπο…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018