«Η νύφη της θάλασσας»(Sea wife) – 1957

sea-wife-film-poster-1 sea-wife-1

Πολύ μεστή καταγραφή συναισθημάτων και επιβίωσης από τέσσερεις εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, ο κάθε ένας από τους οποίους εκπροσωπεί και ένα τμήμα των κοινωνικών αντιθέσεων και των υπερβολών.  Τέσσερεις ναυαγοί στην θάλασσα των ορίων και των αντοχών τους, των κανόνων και των υπεκφυγών, θα έρθουν αντιμέτωποι με πολλά μεγαλύτερα κύματα και κινδύνους, απ` ότι είναι αρχικά ορατό στην μικρή πλαστική λέμβο. Υπέροχο φιλμ του Bob McNaught που πέρασε στα ψιλά των αιθουσών, εξαιτίας του άθλιου marketing της Twentieth Century-Fox  που δεν το προώθησε όσο θα έπρεπε, ίσως μη πιστεύοντας στη δύναμη του.

sea-wife-lobby-card-1 sea-wife-lobby-card-3

Πρόκειται για μια Βρετανική παραγωγή, έγχρωμη και σινεμασκόπ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του James Maurice Scott, που κυκλοφόρησε το 1955. Πρωταγωνιστούν δύο λαμπεροί σταρ της εποχής, οι Joan Collins και Richard Burton, αφήνοντας εξαιρετικές ερμηνείες σε δύσκολους και απαιτητικούς ρόλους. Το σενάριο του George K. Burke τους δίνει την δυνατότητα να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους με παρουσίες σε συνεχείς στιγμές εντάσεων.  Μια παραγωγή που επικεντρώνεται σε τέσσερα μόλις πρόσωπα,  κάτι που πάντα αποτελεί κινηματογραφικό ρίσκο, ανάλογα και με το κοινό στο οποίο απευθύνεται η ταινία.  Δεν έχει γρήγορους ρυθμούς, αλλά ούτε και κουράζει με ανούσιες σκηνές και περιττούς διαλόγους. Είναι μετρημένο και με πολλά μηνύματα τοποθετημένα στα κατάλληλα σημεία την κατάλληλη στιγμή.

sea-wife-film-poster-2

Ο τρόπος που προσεγγίζεται το θέμα της συμβίωσης των τεσσάρων ναυαγών, οδηγεί το φιλμ σε μια ηθογραφία και ανάλυση εκ βαθέων του εσωτερικού κόσμου καθενός. Είναι μια πάλη που δίνεται με τα φαντάσματα των αντιλήψεων περί ζωής, πνεύματος και κοινωνικής αποδοχής. Μαζί με την άγρια θάλασσα που απειλεί, την ξηρασία και την έλλειψη τροφίμων,  υπάρχουν κι άλλα εμπόδια και δοκιμασίες που προσμένουν μια Ιθάκη. Η λήθη που ακολουθεί σαν σκιά τους πρωταγωνιστές του δράματος, δεν είναι από μόνη της ικανή για να γκρεμίσει τα τείχη που ορθώνονται μπροστά τους. Κι αυτό γιατί οι εγωισμοί υπερισχύουν της κοινής προσπάθειας, την ίδια στιγμή που κάτι δείχνει να φαίνεται στο τέλος του ορίζοντα. Μια μακρινή ελπίδα, μια λέξη ξεχασμένη στα χείλη τους. Η πίστη…

sea-wife-film-poster-4sea-wife-film-poster-3

 Υπάρχει ωριμότητα και ποιότητα στο παίξιμο τόσο του Μπάρτον και της Κόλινς, όσο και σε αυτό των Basil Sydney, Cy Grant που τους πλαισιώνουν. Μπαίνουν όλοι στο πετσί των ρόλων τους και συνθέτουν ένα ισορροπημένο καστ. Ο χρόνος που αντιστοιχεί στην προσωπικότητα καθενός μοιράζεται έξοχα από τον σκηνοθέτη, κάτι που συγκαταλέγεται στα θετικά της δουλειάς του. Δεν μπορώ να βρω ένα αρνητικό στοιχείο, που να αξίζει να σταθεί κανείς. Θα ήταν άδικο, γιατί ταινίες σαν κι αυτήν τις αφήνεις να κάνουν απλά το ταξίδι του νου. Ο κάθε ένας μας έχει και τον δικό του τρόπο να τις αναλύει και να αναζητεί απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτουν. Να ερμηνεύει τους συμβολισμούς που περιέχουν στα πλάνα. Δοθείσης της ευκαιρίας, να πούμε ότι είναι εξαιρετική η επιλογή εικόνων του Edward Scaife και η μουσική που συνέθεσαν από κοινού οι Kenneth V. Jones και Leonard Salzedo. Το μοντάζ επιμελήθηκε ο Peter Taylor και την παραγωγή ο André Hakim.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ένας από τους 4 επιζώντες του τορπιλισμού ενός επιβατηγού από Ιαπωνικό  υποβρύχιο, στην Σιγκαπούρη το 1942, αναζητεί την «γυναίκα της θάλασσας». Μια επιβάτη της πλαστικής λέμβου και αργότερα ναυαγό στο ερημονήσι, που έκλεψε με την ανθρωπιά της την καρδιά του.  Το φιλμ της μνήμης γυρίζει πίσω και έρχονται στο νου εικόνες της συμβίωσης των 4, που μοιράστηκαν πολλά και έχασαν ακόμη περισσότερα…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2013 – 2018

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

«Η αξιοπρεπής αμαρτωλή»(La Spiaggia) – 1954

la-spiaggia1954-film-poster-1 la-spiaggia-35

Εξαιρετική ηθογραφία, δοσμένη με μαεστρία από τον Alberto Lattuada. Μια δραματική απόχρωση των παθών, των καθημερινών υποχωρήσεων και της αλλοτρίωσης, με έμφαση στον κοινωνικό διαχωρισμό. Μια τομή γεμάτη συμβολισμούς και μηνύματα, αλλά και προτάσεις. Χωρίς ηθικολογίες και ξεσπάσματα μοιρολατρίας. Σε ορισμένα σημεία γίνεται υπερβολικά ρεαλιστική, ενώ σε κάποια άλλα επιλέγει μια πιο ανάλαφρη αφήγηση. Όπως και να έχει είναι μια σπουδαία ταινία, που δεν έτυχε στην χώρα ιδιαίτερης προβολής.

la-spiaggia1954-film-poster-2 la-spiaggia1954-film-poster-3 la-spiaggia1954-film-poster-4 la-spiaggia1954-lobby-card-4 la-spiaggia1954-lobby-card-5 la-spiaggia1954-lobby-card-6

Δραματοποιημένη παλίρροια συναισθημάτων, που πλημμυρίζει τον θεατή σταδιακά, καθώς αρχίζει να κυλά μπροστά από την ανυποψίαστη αμμουδιά μια αλμυρή απόχρωση αδικίας, για να καλύψει σχεδόν τα πάντα και τους πάντες. Η ταινία δεν αποτελεί κλασική δημιουργία της Ιταλικής σχολής, αφού παρεκκλίνει αρκετά. Καλύπτει το φάσμα της παραβολής και, της αλληγορίας,  αλλά δεν αναλώνεται σε χίμαιρες. Δεν αφήνει τον θεατή σε μια γλυκανάλατη ουτοπία παραμυθιού. Ούτε του γεννά ερωτήματα. Είναι ξεκάθαρα όλα. Η πόρνη που ζητάει μια καινούργια ζωή, που νιώθει όπως όλοι, που έχει ανάγκη από αγάπη, να δώσει και να πάρει, να αποτελέσει κομμάτι της κοινωνίας όπως εκείνη την ορίζει, λανθασμένα ιδανική. Τα καθώς πρέπει μέλη της μικροαστικής και μεσοαστικής υποκρισίας, που αναζητούν νέα θύματα προς λιθοβολισμό, για να καλύψουν τους τεράστιους συμβιβασμούς τους, την ανικανότητα να αισθανθούν πραγματικά και, πάνω από όλα, για να συντηρήσουν τον μύθο μιας τακτοποιημένης ζωής, ευπρεπούς και ματαιόδοξης. Είναι όλοι παρόντες. Οι θεατές και οι θεατρίνοι. Το λάθος και το σωστό. Τα κάστρα στην αμμουδιά συμβολίζουν την αποτυχημένη εξ αρχής προσπάθεια. Το κύμα, παίζει τον ρόλο του εξαγνισμού, αλλά θα έρθει πολύ αργά, βασανιστικά, για να σκεπάσει τους φόβους, αφού πρώτα μουλιάσει κάθε αντίσταση, κάθε φραγμό.

la-spiaggia1954-film-poster-6 la-spiaggia1954-film-poster-7 la-spiaggia1954-film-poster-8 la-spiaggia1954-lobby-card-2 la-spiaggia1954-lobby-card-3 la-spiaggia1954-lobby-card-8

Η ταινία του Lattuada δείχνει ασυμβίβαστη, τραχιά, όπως η αλήθεια. Υψώνει την φωνή της στον κυνισμό και την μικροπρέπεια, καταδεικνύει την άνιση πάλη ενάντια σε κάθε υφής βρωμιά, όπως και το δικαίωμα για μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή. Είναι μια μεγάλη «συγνώμη» όλων προς όλους, μια συμφιλίωση, αλλά δεν στέκεται μόνον εκεί. Αναζητά την ρίζα του κακού, κι όταν την βρίσκει, την ακολουθεί για να καταγράψει τα αυλάκια που αφήνει στο χώμα.   Ο Μιλανέζος σκηνοθέτης, που παράτησε την αρχιτεκτονική για χάρη της έβδομης τέχνης, προτίμησε στην μακρά και επιτυχημένη καριέρα του να γκρεμίζει. Στερεότυπα και υπεκφυγές. Η θητεία του δίπλα στον μεγάλο Φελίνι(Luci del Varietà – 1950), όπως και η καθαρή του ματιά πάνω σε θέματα ταμπού, τον οδήγησε σε δημιουργίες που χαρακτηρίζονται ως τομές. Με το La steppa του ’62, πέρασε τις πύλες του φεστιβάλ Βερολίνου και, από εκεί κι έπειτα ακολούθησε μια ανεξάρτητη πορεία από τους περισσότερους συναδέλφους του, πιο ουσιαστική και λιγότερο φαντασμαγορική. Επικεντρώθηκε και δούλεψε πάνω στις έννοιες, ανέλυσε συναισθήματα, άφησε την ταινία να κυλήσει ελεύθερα πάνω στα πλάνα. Εξύμνησε τον ιδεαλισμό(Giacomo l’idealista – 1942), αφηγήθηκε τα καμώματα της σάρκας(Il delitto di Giovanni Episcopo – 1947), θύμωσε με την ανθρώπινη κακία(Il mulino del Po – 1949), κατέγραψε την διαδρομή της πνευματικής φτώχειας(Il Cappotto – 1952). Όταν τα χειροκροτήματα και οι επευφημίες αντηχούσαν στις αίθουσες για τις βραβεύσεις των συναδέλφων του, εκείνος αναζητούσε τον παραλήπτη μιας ζωής πνιγμένης στο μίσος(Lettere di una novizia – 1960). Πολύ μεγάλος σκηνοθέτης.

https://en.wikipedia.org/wiki/Alberto_Lattuada

la-spiaggia1954-lobby-card-9 la-spiaggia1954-lobby-card-10 la-spiaggia1954-lobby-card-11 la-spiaggia1954-lobby-card-12 la-spiaggia1954-lobby-card-13

Το “La Spiaggia” έχει από όλα όσα υπηρέτησε ο Lattuada. Αυτά στα οποία αφιέρωσε την κινηματογραφική του πορεία. Το σενάριο(παλιά του τέχνη κόσκινο), το έγραψε ο ίδιος, με την βοήθεια των Luigi Malerba , Rodolfo Sonego και, Charles Spaak. Παραγωγή από τον ίδιο, με την στήριξη της Titanus, που πάντα προωθούσε ριζοσπαστικές δουλειές, μακριά από τα τετριμμένα. Θα μπορούσε να είναι ένα ντοκιμαντέρ, ή ένα μεγάλης διάρκειας βίντεο κλιπ, αν απομόνωνε κανείς τους διαλόγους και, άφηνε μόνη της την μουσική υπόκρουση. Ο Piero Piccioni καταφέρνει να αποσπάσει την προσοχή του θεατή με την εξαιρετική μουσική που έγραψε. Κι αυτό σε τέτοιες ταινίες, βαριές όπως τις αποκαλούμε, είναι κατόρθωμα πραγματικό. Υπάρχουν σκηνές που χρειάζεται να τις δεις 2 και 3 φορές, ή να χαμηλώσεις τον ήχο. Δεν ξέρω αν αυτό είναι πλεονέκτημα, ή όχι, πάντως είναι πολύ όμορφες οι νότες του συνθέτη. Η φωτογραφία του Mario Craveri αν και προσεκτική, θεωρώ ότι μειονεκτεί. Είχε μια μεγάλη ευκαιρία να τονίσει τα υλικά, τις σκιές, το βάθος, τον χώρο και τις λήψεις των πρωταγωνιστών, να κάνει μια δουλειά αξιομνημόνευτη. Όμως, περιορίστηκε σε στυλιζαρισμένα πλάνα. Δεν βοήθησε το φιλμ. Όταν σου στήνουν την καρέκλα στην παραλία και, βάζουν πάνω να καθίσει ένα χαρακτήρα όπως αυτόν του στρατηγού, κι εσύ απομακρύνεις το πλάνο βιαστικά προς το πλάι, για να δούμε για πολλοστή φορά την είσοδο του ξενοδοχείου, νομίζω ότι συνιστά ατόπημα. Μέτριο και το μοντάζ του Mario Serandrei. Οι συντελεστές σε τόσο σημαντικές τεχνικές κατηγορίες, ή αποθεώνουν την ταινία, ή την αδικούν. Εδώ, είχαμε μάλλον το δεύτερο.

la-spiaggia1954-lobby-card-7 la-spiaggia1954-lobby-card-14 la-spiaggia1954-lobby-card-15 la-spiaggia1954-lobby-card-16 la-spiaggia1954-lobby-card-17

Στο καστ ξεχωρίζουν τρείς μορφές. Οι δύο είναι αναμενόμενες, καθώς πρόκειται για τους πρωταγωνιστές. Martine Carol(η μετανοημένη και σεμνή πόρνη), Raf Vallone(ο δήμαρχος που θέλει να της δώσει μια δεύτερη ευκαιρία). Ο καρατερίστας όμως Carlo Bianco, δεν συγκαταλέγονταν σε εκείνους που θα αιχμαλώτιζαν το βλέμμα του θεατή. Παρόλα αυτά, παίζοντας ένα αντιπαθητικό και μυστηριώδη αρχικά ρόλο, καταφέρνει στην συνέχεια ξεδιπλώνοντας τις πτυχές της προσωπικότητας του, να σε κερδίσει με την αυθεντικότητα και τον κυνισμό του. Είναι ο δισεκατομμυριούχος που εξουσιάζει τους πάντες και τα πάντα και, που ορίζει την ύπαρξη όλων. Πολύ δύσκολος ρόλος. Και, η φευγάτη και νευρική Valeria Moriconi, που υποδύεται την πρώην πλούσια που κατρακυλά στον βούρκο των παθών της, στέκεται πολύ καλά. Όπως και το ζεύγος των νεόπλουτων εργοστασιαρχών ψυγείων, Mario Carotenuto και, Clelia Matania. Ο σκηνοθέτης τους ξεγυμνώνει με μια δόση εκδικητικότητας προς αυτό που συμβολίζουν. Κορυφαία σκηνή της ταινίας κατ’εμέ, εκείνη του περιπάτου στην παραλιακή, προς το φινάλε του φιλμ, όπου ο «κακός» και «διεφθαρμένος» άρχοντας της μικρής πόλης, προσφέρει το μπράτσο του στην πόρνη για να περπατήσουν μαζί, μπροστά από τα έκπληκτα μάτια όλων. Πολύ ευρηματική σκηνή και, έντονα φορτισμένη συναισθηματικά.

https://en.wikipedia.org/wiki/Martine_Carol

https://en.wikipedia.org/wiki/Raf_Vallone

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια πόρνη πηγαίνει με την μικρή της κόρη για διακοπές στις αριστοκρατικές παραλίες της Ριβιέρα. Η άφιξη της στο Ποντόρνο, μια μικρή παραθαλάσσια πόλη που ζει από τους τουρίστες, θα την φέρει αντιμέτωπη με τις επιλογές της και, θα ξυπνήσει την θέληση για μια ολική ανατροπή. Καθοδηγούμενη από την θέληση της αυτή, θα κρύψει το παρελθόν προσποιούμενη την χήρα, προσπαθώντας παράλληλα να προστατέψει και το παιδί. Μια απρόσμενη γνωριμία με τον δήμαρχο της πόλης, φαντάζει σαν μια αχτίδα ελπίδας που μπαίνει από το ανοιχτό παράθυρο του ξενοδοχείου. Όμως, δεν είναι ικανή να σκεπάσει το χθες, όπως και το θαλασσινό αεράκι δεν μπορεί να καλύψει την μυρωδιά της υποκρισίας…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018