«Cisco Pike»(1972)

cisco-pike-film-poster-1 cisco-pike-0

Κλασσικό drug movie, οριακά στην peace & love εποχή. Είναι 1972(Γενάρης), οπότε ακόμη πλανάται στην ατμόσφαιρα λίγο από λουλούδια και live fast – die young φιλοσοφία. Έχουν κάτι ξεχωριστό αυτά τα φιλμ, σαφώς κατατάσσονται στα καλτ, ενώ χαρακτηρίζονται και από μια τραχύτητα στο λόγο, η οποία κυριάρχησε στις αστυνομικού τύπου ταινίες των `70ς. Η συγκεκριμένη, όπως και πολλές από αυτές τις ταινίες, δεν διεκδικεί δάφνες ποιότητας, αλλά καταφέρνει να κρατήσει τον θεατή με τον ρυθμό και το σενάριο. Στα θετικά της, η παρουσία των Kris Kristofferson και Gene Hackman στο καστ, όπως και άλλων ποιοτικών ηθοποιών της εποχής.

cisco-pike-film-poster-2

Ο Kris Kristofferson, αν και κατά βάση υπηρέτησε περισσότερο την country μουσική και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, είχε πολύ έντονη παρουσία και στον κινηματογράφο. Το 1976 με το A Star Is Born παίρνει και την «Χρυσή Σφαίρα» καλύτερου ανδρικού ρόλου, ενώ στο ενεργητικό του καταγράφονται συμμετοχές σε σχεδόν όλων των ειδών οι ταινίες, από κωμωδίες μέχρι επιστημονικής φαντασίας και από ταινίες δράσης μέχρι δράματα. Πολλές από αυτές έγιναν και μεγάλες επιτυχίες. Ξεχωρίζω τα Pat Garrett and Billy the Kid(1973), Bring Me the Head of Alfredo Garcia και Alice Doesn’t Live Here Anymore, αμφότερα του`74, το πολύ ιδιαίτερο The Sailor Who Fell from Grace with the Sea του`76, αλλά και το γνωστό σε όλους Convoy(1978). Αυτά όσων αφορά τα `70ς, γιατί από το `80 και μετά γύριζε ταινίες ασταμάτητα και καλύτερα να ακολουθήσετε τον πιο κάτω σύνδεσμο, ώστε να ενημερωθείτε καλύτερα.

http://en.wikipedia.org/wiki/Kris_Kristofferson

cisco-pike-film-poster-3

Πέραν του Kristofferson, υπήρχαν κι άλλοι εξαιρετικοί συντελεστές στο φιλμ. Να ξεκινήσουμε από τον «κακό» της υπόθεσης, τον Gene Hackman, που και εδώ είναι πειστικότατος σαν «διεφθαρμένος με αιτία» αστυνομικός. Από κοντά και ο Harry Dean Stanton, που έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλά τέτοιου τύπου φιλμ, road movies, b movies, drug movies, country και όλα τα παρακλάδια αυτού του καλτ οικοδομήματος. Έχει έναν ωραίο τρόπο να δένει με χιούμορ τις δραματικές στιγμές και να περνούν κάπως πιο ελαφρά, απ` το μάτι του θεατή. Πολύ ουσιαστική η παρουσία του και εδώ. Η Karen Black είναι η σύντροφος επί σκηνής του Kristofferson, ενώ εμφανίζεται και ο σταρ της κάντρι Doug Sahm. Η ταινία βγήκε από τα στούντιο της Sony Pictures, σε παραγωγή Gerald Ayres και σκηνοθεσία από τον Bill L. Norton.

cisco-pike-film-poster-4 cisco-pike-film-poster-5cisco-pike-film-poster-6

Ο Norton, έκανε ίσως την καλύτερη προσέγγιση στο είδος country ταινιών και δράσης μαζί(ήταν σεναριογράφος συγκεκριμένα), με το Outlaw Blues του`77 με τον Peter Fonda, που είχε δείξει το πρώτο κανάλι της κρατικής τηλεόρασης τον Οκτώβρη του`88, αλλά έκτοτε αγνοείται η τύχη του γενικώς, στην χώρα μας… Καμία εταιρεία διανομής ακούει;… Το “Cisco Pike” προσέφερε στην καριέρα του Kris Kristofferson και μια ακόμη επιτυχία, το The Silver Tongued Devil and I από το ομώνυμο του άλμπουμ εκείνης της χρονιάς, στο οποίο συμμετέχουν και το country & blues δίδυμο των Sonny Terry/Brownie McGhee. Μαζί τους και ο Doug Sham που σας έλεγα πιο πάνω. Το τραγούδι «Hootin’ and Hollerin'» που ακούγεται στην ταινία, έχει την συμμετοχή όλων των παραπάνω. Τέλος, για όσους επιθυμούν να αποκτήσουν το φιλμ, η Sony το κυκλοφόρησε πρόσφατα σε dvd, αλλά θα πρέπει να απευθυνθούν εκτός συνόρων, αφού στην χώρα μας πλέον κυκλοφορούν τα …απαραίτητα και μόνον αυτά…

Η ταινία δε προβλήθηκε στην Ελλάδα.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ένας πρώην σταρ της κάντρι, κολυμπά στον επικίνδυνο βυθό της διακίνησης μαριχουάνας και προσπαθεί να απεμπλακεί από αυτόν, με την βοήθεια της κοπέλας του. Στο δρόμο του θα βρεθεί ένας διεφθαρμένος αστυνομικός, που θα τον εκβιάσει να διακινήσει μια πολύ μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών σε μόλις 2 μέρες, ζητώντας του τα κέρδη της πώλησης, κάτι που φυσικά περνάει πρώτα από πολλά γλιστερά μονοπάτια…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2013 – 2018

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

«Two – Lane Blacktop»(1971)

2-lane-blacktop-film-poster-1 2-lane-blacktop-5

Θρυλικό road movie του Monte Hellman, με το οποίο πέρασε στην σινέ – αιωνιότητα και φυσικά καταξιώθηκε στις συνειδήσεις κάθε φίλου των αγώνων ταχύτητας. Γυρίστηκε με ελάχιστα κεφάλαια, αλλά κατάφερε να βγάλει προς τα έξω το κλίμα των παρασκήνιων, της φιλοσοφίας και του εσωτερικού κόσμου, μιας ολόκληρης γενιάς και δεν αρκέστηκε στις πίστες. Είναι γεμάτο αδρεναλίνη αλλά και ειρωνεία, σαρκασμό, αμφισβήτηση και πολλούς συμβολισμούς. Καυτηριάζει έναν τρόπο ζωής και το κατεστημένο που τον περικλείει και εκπροσωπεί επάξια των γενιά των late `60s. Όλοι οι φίλοι αυτών των ταινιών, το έχουν πολύ ψηλά σε εκτίμηση και δεν θα ήταν υπερβολή, αν λέγαμε ότι αποτελεί σημείο – αναφοράς.

2-lane-blacktop-film-poster-2 2-lane-blacktop-film-poster-3 2-lane-blacktop-film-poster-4

Το “2 Lane Blacktop” σε αντίθεση με πολλά φιλμ χαμηλού προϋπολογισμού, δεν περίμενε δεκαετίες για να αναγνωριστεί από τους κριτικούς. Το περιοδικό Esquire το χαρακτήρισε σαν το καλύτερο φιλμ του 1971 και έδωσε σε έναν εκ των πρωταγωνιστών του το πρωτοσέλιδο του τεύχους Απριλίου εκείνης της χρονιάς. Όλα τα περιοδικά και οι εφημερίδες(The New York Times, Time, Village Voice, Chicago Reader, κ.α.), προχώρησαν σε διθυραμβικές κριτικές, αν και λόγω του θέματος του δεν προσέλκυσε τον αριθμό των θεατών που θα το χαρακτήριζαν σαν εισπρακτική επιτυχία. Όμως έτσι συμβαίνει πάντα με ταινίες που απευθύνονται σε συγκεκριμένων ενδιαφερόντων θεατές. Είναι το ίδιο σημαντική σαν δημιουργία, όσο και τα Vanishing Point, Easy Rider και Electra Glide in Blue. Έχει πολλά σημαντικά στοιχεία στα πλάνα του, που δικαιολογούν ένα μεγάλο μέρος της φήμης που απέκτησε.

2-lane-blacktop-film-poster-6 2-lane-blacktop-lobby-card-1

Κατ` αρχάς, διαδραματίζεται στον περίφημο U.S. Route 66, στην προ – αυτοκινητόδρομων εποχή, που ήρθε λίγα χρόνια αργότερα και σε αυτή την γωνία της Αμερικής. Ένας άλλος λόγος που απέκτησε τέτοια αναγνώριση, είναι οι πρωταγωνιστές. Ηθοποιοί και μη, των οποίων το ύφος απέχει πολύ μεταξύ τους. Εδώ κάνει την εμφάνιση του στην μεγάλη οθόνη και ο δημοφιλής τραγουδιστής και συνθέτης της folk, James Taylor, που σάρωσε κυριολεκτικά όλα τα μουσικά βραβεία από το 1970 ως το 1974, με υπέροχες συνθέσεις όπως τα “You`ve got a friend” και “Fire & Rain”. Η παρουσία του στην ταινία είναι καταλυτική, καταθέτει άποψη και ξεδιπλώνει μια ακόμη πτυχή του ταλέντου του, αυτήν στην υποκριτική(αν και δεν έκανε πολλές ταινίες). Ο Taylor είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της folk μουσικής και ένας από εκείνους που της έδωσαν την λάμψη της επιτυχίας. Ακόμη, στο “2 Lane Blacktop” προβάλλεται η άλλη εκδοχή του κοινωνικού πλαισίου της εποχής, αυτή των νέων, ανήσυχων και επηρεασμένων από τα ιδανικά της έκρηξης των χίπη.

2-lane-blacktop-lobby-card-3 2-lane-blacktop-lobby-card-2

Παρουσιάζει τα πράγματα από μέσα, ενώ δίνει την ευκαιρία στον θεατή να κάνει τις απαραίτητες συγκρίσεις και με την συμβατότητα όλων αυτών, με την εκπροσώπηση μιας πιο συντηρητικής άποψης, αυτήν που εκφράζει ο Warren Oates. Ο αστός που με το φανταχτερό του αυτοκίνητο, θα θελήσει να δώσει ένα μάθημα στους «ανόητους νέους», αλλά στο τέλος θα χάσει πολύ περισσότερα από όσα στοιχημάτισε… Ακόμη και την ίδια του την ματαιοδοξία. Τα αυτοκίνητα και οι συνθήκες αγώνων που καταγράφονται εδώ, λειτουργούν σαν μια μηχανή του χρόνου και προσδίδουν πλέον στο φιλμ μια γοητεία ντοκιμαντέρ, αφού τίποτα πλέον από όλα αυτά δεν υφίστανται. Τόσο σαν εξέλιξη και υποδομές, όσο και σαν συναίσθημα.

2-lane-blacktop-film-poster-7

Υπάρχουν χαμένοι, υπάρχουν και κερδισμένοι, στην παραγωγή αυτή του Michael Laughlin και της ανεξάρτητης Cinema Center Films, για λογαριασμό της Universal Pictures. Πρωταγωνιστούν οι James Taylor, Warren Oates, η εξαιρετική πιτσιρίκα Laurie Bird, Dennis Wilson και ο νεαρός τότε Harry Dean Stanton, σε έναν μικρό ρόλο – έκπληξη!. Η μουσική είναι του Billy James, ενώ στην ταινία ακούγονται και πολύ όμορφα τραγούδια των `60ς και των `70ς(Moonlight Drive – DOORS, Stealin’ – ARLO GUTHRIE, Me and Bobby McGee – KRIS KRISTOFFERSON, Truckload Of Art – TERRY ALLEN, κ. α.). Οι άνω των 40 θα ταξιδέψουν σίγουρα, επενδύοντας σε μια τέτοια προβολή… Να πούμε ακόμη ότι το Chevrolet 150 που θα δείτε στα πλάνα είναι 100% κατασκευασμένο από μερακλήδες και υπαρκτό σαν όχημα. Έγινε αντικείμενο θαυμασμού και πολλοί ήταν εκείνοι που θέλησαν να το αποκτήσουν. Τελικά, παρέμεινε στα υπόστεγα των στούντιο της Universal, τουλάχιστον μέχρι στιγμής.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το 2003, η δισκογραφική εταιρία Plain Records, κυκλοφόρησε το tribute album «You Can Never Go Fast Enough”, στο οποίο συμμετείχαν οι Wilco, Sonic Youth, Will Oldham/Alan Licht, Calexico & Giant Sand, Suntanama, Steffen Basho-Junghans, Charalambides, Mark Eitzel/Marc Capelle, Roy Montgomery και Alvarius B, μαζί με σπάνιες ηχογραφήσεις των Cat Power, Roscoe Holcomb, Leadbelly & Sandy Bull. Το 1999, η εταιρία Anchor Bay Entertainment προχώρησε στην επανακυκλοφορία της ταινίας σε dvd περιορισμένων αντίτυπων, με 48σέλιδο φυλλάδιο και μεταλλική θήκη, το οποίο απλά εξαφανίστηκε σε χρόνο ρεκόρ! Έτσι, η επανακυκλοφορία της Criterion Collection του 2007, έδωσε την ευκαιρία σε πολλούς συλλέκτες ταινιών να το αποκτήσουν και μάλιστα με την γνωστή της ποιότητα στην εικόνα. Σε blue-ray βγήκε πέρσι(2012), από την σειρά Masters of Cinema. Ήταν η χρονιά που το Αμερικάνικο κογκρέσο, αναγνωρίζοντας την σπουδαιότητας της, την ενέταξε στην ταινιοθήκη του, σαν τμήμα της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας.

Η ταινία δε προβλήθηκε στην Ελλάδα, παρά μόνον στα πλαίσια των φεστιβάλ Athens Film Festival(2004) και Πανόραμα Ευρωπαικού Σινεμά(2007).

ΥΠΟΘΕΣΗ

Δύο νεαροί ταξιδεύουν στις Αμερικάνικες πολιτείες στα Ανατολικά, με ένα τροποποιημένο αυτοκίνητο αγώνων. Αυτό που επιδιώκουν είναι ο ανταγωνισμός και οι νίκες, σε μια πορεία που μοιάζει να μην έχει γραμμή τερματισμού.  Αμφισβητούν τους συμβιβασμούς και τα πρότυπα της κοινωνίας τους και επιλέγουν να ζήσουν στην κόψη του ξυραφιού. Σε κάποιο σημείο της ατέρμονης αυτής διαδρομής, θα μπει στο αυτοκίνητο τους και μια κοπέλα, κάνοντας ωτοστόπ. Κι εκεί που το κίνητρο δείχνει ξαφνικά να ξεθωριάζει, έρχεται η μεγάλη πρόκληση. Ένας αστός, με ένα όχημα βιομηχανικό και καλογυαλισμένο, θα κοντραριστεί μαζί τους σε μια μεγάλη κούρσα αποδείξεων. Ο χαμένος δεν κινδυνεύει να χάσει μόνον την άδεια κυκλοφορίας και το αυτοκίνητο του, αλλά πολλά περισσότερα…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2013 – 2018

Γιώργος Σ. Κοσκινάς

«Η λάμψη της ασφάλτου»(Electra Glide in Blue) – 1973

electra-glide-in-blue-film-poster-4 electra-glide-in-blue-8

Οι φίλοι του καλτ σινεμά, την θεωρούν σημείο αναφοράς στο είδος! Ορισμό του καλτ, σπουδαία ταινία και πολλά ακόμη. Οι συλλέκτες μέχρι πριν λίγα χρόνια την αναζητούσαν και πλήρωναν όσο – όσο! Ελάχιστα φιλμ έχουν ξεσηκώσει τόσο ντόρο και παράλληλα έχουν κατακεραυνωθεί από τους κριτικούς, την ίδια στιγμή που το κοινό τα αποθέωνε στις αίθουσες εκτός Αμερικής,  ενώ κέρδισε και βραβείο στο φεστιβάλ Κανών!  Πως γίνεται μια κινηματογραφική δημιουργία να προκαλέσει τόσο αντικρουόμενα συναισθήματα; Αν διαβάσετε πιο κάτω, ίσως βρείτε λόγους ή εξηγήσεις, αν και προσωπικά θα σας συμβούλευα να ακολουθήστε απλά το ένστικτο σας και να την δείτε πρώτα. Πλέον, βρίσκεται και μάλιστα και σε blue ray.

electra-glide-in-blue-film-poster-2electra-glide-in-blue-harley

Να ξεκινήσουμε από τον τίτλο. Πολλοί ίσως αναρωτιέστε τι σημαίνει. Την ουσία δεν είναι τίποτα παραπάνω από το υποκοριστικό της μηχανής που βλέπετε πιο κάτω! Κάτι που αρκετοί μηχανόβιοι ονειρεύονται να αποκτήσουν. Μια καλογυαλισμένη και βαμμένη με μπλε ελεκτρίκ χρώμα, Χάρλει Ντάβινσον!

electra-glide-in-blue-film-poster-1 electra-glide-in-blue-film-poster-3

Για ένα τέτοιο όνειρο μιλάει η ταινία, μόνο που πίσω από το μπλε χρώμα βρίσκεται η σκουριά και η σαπίλα ενός κατεστημένου, που ρουφάει τα πάντα μέσα στο μίξερ και φτύνει τον πολτό.  Ένα συνονθύλευμα ξεπλυμένων αξιών, κιτρινισμένων ιδανικών, σχισμένων ονείρων. Η λάθος πορεία που μπορεί να τραβήξει σαν μαγνήτης τα βήματα και όλα να χαθούν στην τροχιά της ανεμοθύελλας. Στεγανά γεμάτα τρύπες, κενά, ρωγμές παντού.  Η απομυθοποίηση του ίδιου του συστήματος εκ των έσω και παράλληλα μια ματιά επάνω από τον «φράχτη», το τοίχος προστασίας, στον έξω κόσμο. Εκεί που σέρνονται τα απομεινάρια μιας αχνής, ασημένιας λάμψης…

electra-glide-in-blue-film-poster-5 electra-glide-in-blue-lobby-card-1 electra-glide-in-blue-lobby-card-2 electra-glide-in-blue-lobby-card-3

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το “Electra Glide in Blue” ίσως να αποτελεί μια απάντηση στο “Easy Rider”, ή ακόμη και την συνέχεια του ειπωμένη από διαφορετικά χείλη. Μια άλλη εκδοχή. Άλλωστε δεν υπάρχει και μεγάλη απόσταση χρονικά, της μιας ταινίας από την άλλη. Ενδεχομένως, να μην υπάρχει απόσταση και σε ότι πρεσβεύει, ή συμβολίζει. Γιατί είναι γεμάτη συμβολισμούς και όχι μια ανούσια, εμπορική προσπάθεια ρευστοποίησης του κινήματος των παιδιών των λουλουδιών. Ο James William Guercio που την σκηνοθέτησε, φρόντισε από την αρχή να κρατήσει αποστάσεις από την τσέπη του αρχικά και έπειτα και από τα ταμεία. Δέχτηκε σαν αμοιβή από τα στούντιο της United Artists ένα(1) μόλις δολάριο, προκειμένου να έχει budget που να καλύπτει την αμοιβή του Conrad Hall, ενός από τους πλέον χαρισματικούς διευθυντές φωτογραφίας που πέρασαν ποτέ από το Χόλλυγουντ! Ποιος είναι ο κύριος; Δείτε και βγάλτε τα συμπεράσματα σας…

http://en.wikipedia.org/wiki/Conrad_Hall

electra-glide-in-blue-lobby-card-4 electra-glide-in-blue-lobby-card-5 electra-glide-in-blue-lobby-card-6 electra-glide-in-blue-lobby-card-7

Τώρα ίσως κάποιοι αναρωτηθείτε, για το βιογραφικό του σκηνοθέτη. Τον James William Guercio τον γνωρίζουν περισσότερο οι θαυμαστές του συγκροτήματος των Chicago, καθώς από αυτόν πέρασε η παραγωγή των πρώτων τους υπέροχων άλμπουμ και λιγότερο οι φίλοι του σινεμά. Και οι φίλοι των Blood Sweat & Tears, ή των The Beach Boys, οφείλουν να του πιστώσουν πολλά για την επιτυχία των συγκροτημάτων, αφού και εδώ οι δουλειά του ήταν εξαιρετική. Ο Guergio ήταν άνθρωπος της μουσικής, με άλλα λόγια. Έπαιξε σαν session μουσικός στους Chad and Jeremy και στον Frank Zappa και δούλευε για λογαριασμό της Columbia Records. Στον κινηματογράφο προσέφερε δύο μόλις φιλμ. Το “Electra Glide in Blue”(1973) και το Second-Hand Hearts(1981). Στο πρώτο, δεν μπόρεσε να αντέξει στον πειρασμό και συμπεριέλαβε στο καστ μέλη των Chicago σε μικρούς ρόλους, δηλαδή τους Peter Cetera(είμαι περίεργος να δω αν θα τον γνωρίσετε, πριν τελειώσει το φιλμ και πέσουν οι τίτλοι τέλους…), Terry Kath, Lee Loughnane και Walter Parazaider!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Το σενάριο έγραψε ο Robert Boris και την μουσική ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Λογικό θα πείτε, αφού πιο πάνω δίνονται οι απαραίτητες εξηγήσεις. Πρωταγωνιστούν οι Robert Blake, Billy «Green» Bush, Mitchell Ryan, Jeannine Riley και Elisha Cook, όλοι τους σε εξαιρετικές έως υπέροχες ερμηνείες! Ο Blake κέρδισε βραβείο ερμηνείας στις Κάνες αλλά και Χρυσή Σφαίρα! Είναι η κεντρική φιγούρα της ταινίας, πάνω στον οποίον χτίζονται όλες οι αμφιβολίες και η αμφισβήτηση των πλάνων. Χωρίς αμφιβολία είναι η κορυφαία στιγμή της καριέρας του. Το φιλμ δρόμου αυτό του Guercio, γυρίστηκε στην Αριζόνα και συγκεκριμένα στις τοποθεσίες Monument Valley και Fountain Hills. Σε μια σκηνή προς το τέλος του φιλμ, εμφανίζονται επί σκηνής οι Madura, μια φοβερή latin rock μπάντα. Θα σας προέτρεπα να εστιάσετε σαν σκηνές και να εμβαθύνετε μελετώντας τες. Η μια είναι το ντελίριο του μισότρελου Elisha Cook(υποδύεται τον Γουίλι), όταν τον βρίσκουν στην έρημο και η άλλη το ρεσιτάλ του Billy «Green» Bush(υποδύεται τον συνάδελφο του Robert Blake), όταν βγάζει τα πραγματικά του απωθημένα, προς το τέλος… Αν μου ζητούσε κανείς να βαθμολογήσω το “Electra Glide on Blue”, σε μια κλίμακα με μέγιστο το 10, θα έδινα αβίαστα 9. Καλτ είχαμε πει στον πρόλογο; Δεν νομίζω. Η άποψη μου είναι ότι έχουμε μια πολύ ποιοτική ταινία, που για λόγους άγνωστους προς εμένα, της κόλλησαν την ετικέτα αυτής της κατηγορίας.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Δύο αστυνομικοί που περιπολούν με τις μηχανές τους στις έρημες εκτάσεις της Αριζόνα, είναι το επίκεντρο ενός δράματος που τυλίγει στις διαστάσεις του ολόκληρη την περιοχή και πολύ περισσότερους από τους αρχικούς πρωταγωνιστές του. Από την ειρωνική και κυνική τους στάση προς τους χίπις, την αμετροέπεια τους, την έλλειψη προσανατολισμού και την απουσία σωστής κρίσης που τους διακατέχει, θα βιώσουν μια αναρρίχηση στην σκάλα της αυτογνωσίας. Η διαδρομή αυτή θα έχει σαν αφορμή την εύρεση ενός πτώματος σε μια ξεχασμένη καλύβα, κάπου στην μέση του πουθενά. Ο νεκρός μιλάει, όπως και η νύχτα, η έρημος, τα πάντα τριγύρω και αφηγούνται μια ιστορία πιο πολύπλοκη από όσο φαίνεται. Υπέροχη ταινία. Πολύ ξεχωριστή και με περίσσιο θάρρος, αλήθεια και δύναμη.

 

 

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2013 – 2018

Γιώργος Σ. Κοσκινάς