Author Archives: Corto

«Αττίλας, η μάστιξ του Θεού»(Attila – 1954)

Εξαιρετική δουλειά του Pietro Francisci,  που επιχειρεί να σκιαγραφήσει μια από τις πλέον αμφιλεγόμενες ιστορικά μορφές, αυτήν ηγέτη των Ούννων Αττίλα. Είναι η πρώτη χρονικά κινηματογραφική προσέγγιση, η οποία προηγήθηκε λίγους μόνον μήνες του Sign of the Pagan(με τον Jack Palance στον ρόλο του Αττίλα, σε σκηνοθεσία Douglas Sirk‘). Και, τα δύο φιλμ βγήκαν στις αίθουσες την ίδια χρονιά, όμως η βιομηχανία του θεάματος γύρισε την πλάτη της στο θέμα και, έκτοτε είχαμε μόνον την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά του 2001. Η Γάλλο-Ιταλική παραγωγή του ’54 είναι πολύ καλά τεκμηριωμένη, αλλά υπολείπεται κεφαλαίων. Θεωρώ ότι αν είχε προτιμηθεί μια μεσοβέζικη λύση και, έβγαινε μια ταινία στις αίθουσες, με τους Anthony Quinn και, Jack Palance στους κεντρικούς ρόλους, ίσως μιλούσαμε σήμερα για μια αλησμόνητη, επική ταινία.

Μεγάλο ατού του φιλμ η προσωπικότητα του πρωταγωνιστή, Anthony Quinn, ο οποίος πέρα από την ποιότητα του ως ηθοποιός είχε και αρκετά φυσιογνωμικά στοιχεία, που οπτικά παρέπεμπαν στην απεικόνιση ενός πολέμαρχου όπως ο Αττίλας(παρεμπιπτόντως, η ασιατική χροιά στα χαρακτηριστικά υπήρχε και στον Jack Palance). Ο Quinn είναι σε μια πολύ μεστή περίοδο της καριέρας του(1954), και, αποδίδει θαυμάσια τον ρόλο. Έχει έξοχα ξεσπάσματα θυμού και, μια παρουσία εν γένει θετικότατη. Νιώθει σαφώς οικεία, πλαισιωμένος από πολύ καλούς ηθοποιούς, με τους οποίους είχε συνυπάρξει πολλές φορές στα γυρίσματα ταινιών, κάποιοι εκ των οποίων διέγραψαν σημαντική πορεία στον χώρο. Οι δύο παραγωγοί, δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις σε κανέναν σινεφίλ. Η δουλειά τους μιλάει από μόνη της.  Dino De Laurentiis και, Carlo Ponti. Μαζί(και ξεχωριστά), δούλεψαν σε πολλές ταινίες, σημαντικές και, εμπορικά επιτυχημένες. Η παρουσία τους στο φιλμ του Pietro Francisci είναι καταλυτική. Και οι δύο τους δίνουν τις απαραίτητες λεπτομέρειες, ώστε να βγει ένα πέραν του ικανοποιητικού τελικό αποτέλεσμα.

Ο Antonio Rodolfo Quinn Oaxaca, γεννημένος στην πόλη Τσιουάουα του Μεξικού, έμελε να γίνει ένα από λαμπρά αστέρια του Αμερικάνικου – και όχι μόνον – κινηματογράφου, ενσαρκώνοντας δύσκολους και, σημαντικούς ρόλους, στην τεράστια καριέρα του. Τα υποκριτικά του στάνταρ ήταν πολύ υψηλά, ενώ ήταν από τους πλέον σταθερούς και αξιόπιστους για σχεδόν κάθε είδους ταινία. Ο γάμος του με την κόρη του μεγάλου παραγωγού και σκηνοθέτη Σέσιλ Ντε Μιλ, αναμφίβολα έδωσε ώθηση στην καριέρα του και, στην πορεία για την καταξίωση. Μια πορεία που πέρασε μέσα από 150 φιλμ σε 50 χρόνια. Μέσος όρος 3 ταινίες τον χρόνο! Όσο για την σχέση του με τα Όσκαρ, θα την χαρακτήριζα ως συγκαταβατική. Και, οι πλευρές έκαναν υποχωρήσεις(ακαδημία και ηθοποιός), για να μείνουν μάλλον ευχαριστημένοι αμφότεροι με το ένα πρώτου ανδρικού(Αλέξης Ζορμπάς1964), αλλά και τα δύο δεύτερου ανδρικού(Viva Zapata! – 1955 και, Lust for Life – 1956).

https://en.wikipedia.org/wiki/Anthony_Quinn

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η Ιταλίδα Sophia Loren, συνώνυμο επί σειρά δεκαετιών της γυναικείας ομορφιάς και της επαγγελματικής ευστροφίας, σε επίπεδο διαχείρισης κινηματογραφικής καριέρας, υποδύεται την Ονόρια, την κόρη του Ρωμαίου αυτοκράτορα που πνίγεται στις φιλοδοξίες της, απαξιώνει την καταγωγή της και, προδίδει την πατρίδα της. Είναι πολύ καλή και σε αυτή την ταινία. Χωρίς να υπερβάλει, ή να υπολείπεται δυναμισμού από τα δικά της υποκριτικά δεδομένα, αφήνει μια αξιομνημόνευτη ερμηνεία. Η Ναπολιτάνα ηθοποιός με το χαρακτηριστικά μπρίο και το φοβερά θηλυκό βλέμμα, ήταν ήδη παντρεμένη με τον παραγωγό Carlo Ponti, όταν συμμετείχε στον «Αττίλα». Πολύ μεγάλη καριέρα και για αυτήν, με ένα Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου για το αξέχαστο “La Ciociara”(1960), αλλά και πολλές εμπορικές επιτυχίες, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ιταλία. Στον ρόλο της Γκρούνε, συντρόφου του Αττίλα και μάγισσας των Ούννων Γκρούνε, μια πολύ μεγάλη μορφή του Ελληνικού και, του παγκόσμιου σινεμά, η Ειρήνη Παππά(ή Ειρήνη Λελέκου, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα). Η μεγάλη Ελληνίδα σταρ, ανακάλυψη του σκηνοθέτη Elia Kazan, έπαιξε σε πολύ σημαντικούς και δύσκολους ρόλους στην διεθνή καριέρα της, ενώ απέσπασε και πολλές διακρίσεις. Τρείς από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε κέρδισαν βραβεία Όσκαρ: Zorba the Greek,(1960), Antigone(1961) και, Electra (1962). Προσωπικά την κατατάσσω ως επίπεδο δυνατοτήτων στην ίδια κατηγορία με την Άννα Μανιάνι. Πολύ μετρημένη, σοβαρή και, ποιοτική ηθοποιός.

https://en.wikipedia.org/wiki/Sophia_Loren

https://en.wikipedia.org/wiki/Irene_Papas

Στο καστ συμμετέχουν και οι Henri Vidal(Αέτιος), Ettore Manni(Μπλέντα, ο αδελφός του Αττίλα), Christian Marquand(ως ο Ρωμαίος στρατηγός Έτζιο), Claude Laydu(αυτοκράτορας Βαλεντινιανός), κ.α. Όλοι τους αξιόλογοι ηθοποιοί, με πρώτες και δεύτερες παρουσίες σε καλές ταινίες. Ξεχωρίζω τον Christian Marquand με τις πολύ αυστηρές του επιλογές(Temptation – 1959, Prey for the Shadows – 1961, Behold a Pale Horse – 1964, Lord Jim – 1965, Evening in Byzantium – 1978). Δεν έκανε πολλές ταινίες, ήταν όμως όλες τους εξαιρετικές. Το σενάριο του “Atilla” έγραψαν από κοινού οι μόνιμοι συνεργάτες των διάσημων παραγωγών(ενδεκάδα που κερδίζει – δεν αλλάζει), Ennio De Concini, Richard C. Sarafian και, Primo Zeglio. Η μουσική είναι του Enzo Masetti(ένα κλικ πιο επική δεν θα ήταν άσχημα). Καλό μοντάζ από τον Leo Catozzo, μετριότατη η φωτογραφία του Aldo Tonti.Στην Αμερική την διανομή ανέλαβε η Embassy, εταιρεία ειδικευμένη στις δύσκολες αποστολές και, στις καλτ – low budget παραγωγές. Η ταινία δεν τα πήγε διόλου άσχημα στα ταμεία, με τα κέρδη της να ξεπερνούν τα 2 εκατομμύρια δολάρια. Εδώ βέβαια να πούμε κάτι και για την περίπτωση του Joseph E. Levine , ο οποίος αγόρασε τα δικαιώματα για την προβολή στις Αμερικάνικες αίθουσες, έναντι του ποσού των 100,000 (+ 600 χιλιάδες που ε΄δωσε για την διαφημιστική της προώθηση), κερδίζοντας πολλά περισσότερα από ότι επένδυσε. Στην Ελλάδα παίχτηκε ως «Αττίλας η μάστιξ του Θεού».

https://en.wikipedia.org/wiki/Christian_Marquand

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Τα έργα και ημέρες του αιμοδιψή πολέμαρχου των Ούννων, Αττίλα, μιας εκ των μεγαλύτερων απειλών που γνώρισε ποτέ ο Δυτικός πολιτισμός, αναβιώνει στην εξαιρετικά τεκμηριωμένη παραγωγή αυτή(Γαλλό-Ιταλική), από τα χρόνια των καλών ιστορικών παραγωγών, αυτά της δεκαετίας του ‘50. Η ταινία αφηγείται την πορεία του ηγέτη των βάρβαρων πολεμιστών από την εποχή της από κοινού βασιλείας του με τον φιλειρηνιστή αδελφό του Μπλέντα, μέχρι τα αιματοβαμμένα οροπέδια πάνω στα οποία κάλπασε με τις ορδές του, αναζητώντας δόξα και φήμη. Η συνθήκη ειρήνης του με τους Ρωμαίους διαλύεται με προσχήματα, κι από εκεί κι έπειτα αρχίζει μια αδυσώπητη σφαγή αθώων, με απώτερο σκοπό την συντριβή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η οποία έχει παρακμάσει και, φαντάζει στα μάτια του Αττίλα ως ώριμο φρούτο. Ίντριγκες και, υπεκφυγές από την μια, δίψα για αίμα και, κυριαρχία, συγκρούονται με θέα την λαβωμένη και, ανυπεράσπιστη Ευρώπη…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

«Πληγωμένος αετός»(The Stratton Story – 1949)

Έξοχη δραματοποιημένη βιογραφία, που εξιστορεί μια αληθινή ιστορία ανθρώπινης θέλησης. Ένα ζωντανό παράδειγμα των εσωτερικών δυνάμεων κάθε ανθρώπου, μέσα από τις ψυχικές αντοχές και τα όρια που ξεπέρασε ο Αμερικανός παίκτης του μπέιζμπολ  Monty Stratton, αφήνοντας πίσω του το τεράστιο, ανυπέρβλητο στα μάτια πολλών, εμπόδιο της σωματικής αναπηρίας, για να επιστρέψει με ενεργό ρόλο στην ζωή της οικογένειας του και, στον κόσμο του αθλητισμού. Ο James Stewart που τον ενσαρκώνει στην μεγάλη οθόνη, συνεχίζει να προκαλεί θαυμασμό με τις υποκριτικές του ικανότητες, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τον χαρακτηρισμό που του απέδιδαν περί ιδανικού σε βιογραφικούς ρόλους. Είναι και εδώ συγκλονιστικός. Τεράστια η εισπρακτική επιτυχία για τα στούντιο της Metro-Goldwyn-Mayer, με 4.5 εκατομμύρια εισπράξεις στο Αμερικάνικο box office. Στην χώρα μας προβλήθηκε με τον τίτλο «Πληγωμένος αετός».

Η αληθινή ιστορία του ταλαντούχου Τεξανού pitcher Monty Stratton, που κατάφερε να επιστρέψει στον κόσμο του Major League Baseball(επαγγελματικού πρωταθλήματος μπέιζμπολ), υπερνικώντας το εμπόδιο της απώλειας του δεξιού του ποδιού(ακρωτηριάστηκε έπειτα από κυνηγετικό ατύχημα και για τις ανάγκες της συμμετοχής του στους αγώνες και στην ζωή, φόρεσε προσθετικό), συγκίνησε τους πάντες στην Αμερική το 1938. Όταν μπήκε στον αγωνιστικό χώρο του γηπέδου της ομάδας του  Comiskey Park(των Chicago White Sox.), για να συμμετάσχει με την ομάδα της Νότιας περιφέρειες για το All-Star του ’38, αποθεώθηκε από κοινό, συμπαίκτες και αντιπάλους. Ο Stratton δεν συμμετείχε απλά σε εκείνο τον αγώνα, αλλά ήταν κι αυτός που έδωσε την νίκη στην ομάδα του, συνιστώντας ένα κατόρθωμα άνευ προηγουμένου. Συνέχισε μέχρι το 1953 να αγωνίζεται στο δεύτερο τη τάξει Αμερικάνικο πρωτάθλημα(minor league), αποτελώντας τρανό παράδειγμα δύναμης της ανθρώπινης ψυχής, προσφέροντας ένα μάθημα ζωής σε όλους. Θεωρώ πως αξίζει τον κόπο να αφιερώσει κανείς λίγα λεπτά από τον χρόνο του, για να γνωρίσει τον Monty Stratton περισσότερο.

https://en.wikipedia.org/wiki/Monty_Stratton

Ο σκηνοθέτης Sam Wood μαζί με τον παραγωγό Jack Cummings και, τον σεναριογράφο Douglas Morrow, επέλεξαν ως πρωταγωνιστή για τον ρόλο του Stratton τον James Stewart, αγαπημένο παιδί των Αμερικανών σινεφίλ. Μια επιλογή που τους δικαίωσε στο απόλυτο, δίνοντας ταυτόχρονα μια πρώτη, σημαντική υποκριτική εμπειρία στον ηθοποιό, ο οποίος στην συνέχεια διέπρεψε σε βιογραφικούς ρόλους. Το “The Stratton story” ήταν η πρώτη βιογραφική ταινία του Τζίμι Στιούαρτ. Ακολούθησαν τα Carbine Williams(1952), The Glenn Miller Story(1953), The Spirit of St. Louis(1957), The FBI Story(1959) και, The Flight of the Phoenix(1965). Ο Στιούαρτ είχε κάτι μοναδικό στον τρόπο ενσάρκωσης υπαρκτών προσώπων. Η μελέτη του πάνω στους χαρακτήρες, τα προσωπικά τους βιώματα, την πορεία τους στη ζωή, τον τρόπο που κινούνταν, μιλούσαν, ντύνονταν, ερωτεύονταν, μάθαιναν από τα λάθη τους, ήταν αξεπέραστη, τουλάχιστον για τα δεδομένα της εποχής του και, πολύ πριν έρθουν τα χρόνια των «ηθοποιών της μεθόδου» για να αλλάξουν πολλά στον τομέα της υποκριτικής. Η τελειομανία και η αγάπη για την δουλειά του, στάθηκαν ικανά να τον οδηγήσουν στην κατάκτηση απάτητων βουνοκορφών ηθοποιίας. Κι αν σε κάποιον φαντάζουν κάπως υπερβολικά τα πιο πάνω, να θυμίσω πως στην συγκεκριμένη ταινία επί παραδείγματι, κλήθηκε να μάθει μπέιζμπολ, να αποκτήσει προφορά Τεξανού επαρχιώτη, να βιώσει τεράστια υπαρξιακά διλήμματα και συναισθηματικές μεταπτώσεις, αλλά και να τρέξει κουτσαίνοντας σε αγώνες. Παραθέτω τους συνδέσμους που παραπέμπουν κάθε ενδιαφερόμενο στις βιογραφικές ταινίες του Τζίμι Στιούαρτ.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Stratton_Story

https://en.wikipedia.org/wiki/Carbine_Williams

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Glenn_Miller_Story

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Spirit_of_St._Louis_(film)

https://en.wikipedia.org/wiki/The_FBI_Story

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Flight_of_the_Phoenix_(1965_film)

Ο σκηνοθέτης του φιλμ Sam Wood, εκπροσωπούσε την pre code περίοδο του Αμερικάνικου σινεμά, με πλήθος επιτυχημένων ταινιών στον ενεργητικό του στην δεκαετία του ’20. Τα Bluebeard’s 8th Wife (1923), και, The Re-Creation of Brian Kent (1925), είναι χαρακτηριστικές δουλειές του εκείνων των χρόνων. Ταινίες που συνδυάζουν το μελοδραματικό στοιχείο, τον έρωτα, αλλά και την κομεντί. Στην δεκαετία του ’30 γύρισε δύο ταινίες που ενέπνευσαν με τους τίτλους τους αντίστοιχα άλμπουμ του Βρετανικού ροκ συγκροτήματος των Quenn 4 δεκαετίες έπειτα! Ο λόγος για τα A Night at the Opera(1935), και, A Day at the Races(1937), αμφότερα κωμωδίες με τους αδελφούς Marx. Το ’39 γυρίζει το θαυμάσιο Goodbye, Mr. Chips, που κοίταξε στα μάτια με 7 υποψηφιότητες το Gone with the Wind, κερδίζοντας στην κατηγορία καλύτερου ανδρικού ρόλου(Robert Donat), ενώ το 1942 γυρίζει ένα φιλμ με πολλές ομοιότητες με το “The Monty Stratton Story”. Μια ταινία που αφηγείται τα έργα και ημέρες μιας ακόμη σπουδαίας προσωπικότητας του Αμερικάνικου μπέιζμπολ, του first baseman(δρομέα πρώτης βάσης, αντίπαλο σε πολλά παιχνίδια του Monty Stratton), Lou Gehrig, μέλος της κορυφαίας ομάδας που φόρεσε ποτέ την φανέλα των New York Yankees. Τον Gehrig υποδύεται ο Gary Cooper, στο φιλμ με τίτλο The Pride of the Yankees. Συνεπώς το “The Monty Stratton story” αποτελεί μια άτυπη διλογία του σκηνοθέτη, με θέμα τους ήρωες του Αμερικάνικου μπέιζμπολ.

https://en.wikipedia.org/wiki/Sam_Wood

Ο Wood επικεντρώνεται πολύ στον ψυχισμό και τον συναισθηματικό κόσμο του ήρωα του, όπως και στην οικογένεια και τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν. Τα χτυπήματα της μπάλας, γίνονται και χτυπήματα της μοίρας. Οι αποκρούσεις, έχουν κάτι από τις αντιστάσεις που οφείλει να δημιουργήσει κανείς, προκειμένου να θωρακίσει την στάση ζωής του και να περιφρουρήσει αξίες όπως η οικογένεια. Την στιγμή που ο παίκτης στρέφει στιγμιαία το πρόσωπο προς αντίθετη κατεύθυνση, με σκοπό να αιφνιδιάσει με την βολή τον αντίπαλο, είναι η εσωτερική γραμμή άμυνας ενάντια σε κάτι τι που θέτει σε κίνδυνο τα ιδανικά του, τις φιλοδοξίες, τα όνειρα. Πολύ συγκινητική η σκηνή του περιπάτου στο αγρόκτημα, με τον Stratton να πιάνει από τον χέρι τον γιό του και να βαδίζουν μαζί, παρά τις δυσκολίες στην κίνηση από το προσθετικό του μέλος. Είναι μια εικόνα αποδοχής αλλά και συμφιλίωσης με την νέα του ζωή και, συγχρόνως, η απαρχή ενός καινούργιου, προσωπικού αγώνα, με νέα δεδομένα και ρόλους. Εξαιρετική ως σύντροφος επί σκηνής του  Stewart, η June Allyson. Πολύ πιστή στο ρόλο της, με υπέροχα ξεσπάσματα θλίψης. Μεταγγίζει την θέληση της και την δίψα για ζωή στον λαβωμένο σύζυγο, του δίνει κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσει. Πολύ καλοί και οι Frank Morgan(στον ρόλο του ανθρώπου που ανακάλυψε τον παίκτη), Agnes Moorehead(η μητέρα του), που άφησε εποχή στην τηλεοπτική σειρά Bewitched, στην δεκαετία του ’60, υποδυόμενη την θεία Endora. Την μουσική έγραψε ο Adolph Deutsch και η εξαιρετική διεύθυνση φωτογραφίας ανήκει στον Harold Rosson.

https://en.wikipedia.org/wiki/June_Allyson

https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Morgan

https://en.wikipedia.org/wiki/Agnes_Moorehead

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Ο Μόντι Στράτον καταπίνει καθημερινά σκόνη και χιλιόμετρα, προκειμένου να πάει περπατώντας από το αγρόκτημα του στον κοντινό γήπεδο του μπέιζμπολ, καθοδηγούμενος από την αγάπη του για το άθλημα. Ο νεαρός επαρχιώτης θα γνωρίσει την δόξα των ονείρων του, με την βοήθεια ενός παλαίμαχου που τον ανακαλύπτει τυχαία, κερδίζοντας μια θέση στην βασική ομάδα των Chicago White Sox. Ταυτόχρονα, θα διεκδικήσει κάτι ακόμη, κι αυτό με επιτυχία. Την καρδιά της Έθελ. Κι αυτή η επιτυχία, θα σταθεί ορόσημο για την τραγική συνέχεια. Είναι εκείνη που θα τον κρατήσει όρθιο, θα του προσφέρει κίνητρα, ωθώντας τον μακριά από την αποδοχή της μοίρας του, όταν θα χάσει το δεξί του πόδι σε κυνηγετικό ατύχημα. Μια ταινία που εξερευνεί τα ανθρώπινα όρια και, τον κόσμο που βρίσκεται πίσω από αυτά, με συνοδοιπόρους την θέληση και την αγάπη…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018