Αρχεία Ιστολογίου

«Ο άνθρωπος δυναμίτης»(Fools parade – 1971)

Υποτιμημένη αλλά εξαιρετική ταινία, κοντά στο ύφος του “Emperor of North Pole”(το οποίο γυρίστηκε δύο χρόνια μετά), με έναν θαυμάσιο Τζίμι Στιούαρτ να δίνει ξανά ρεσιτάλ υποκριτικής. Μια πικρόχολη ματιά στην Αμερική της δεκαετίας του ’30, στα χρόνια των άστεγων, της κοινωνικής αδικίας, της ολοκληρωτικής διαφθοράς σε κάθε επίπεδο, με πλήθος συμβολισμών και μηνυμάτων. Δεν είναι ένα απλό φιλμ δράσης(παρότι πολλές κινηματογραφικές βάσεις δεδομένων το κατατάσσουν στην κατηγορία comedy/drama), αλλά ένα δριμύτατο σκηνοθετικό κατηγορώ απέναντι στο σαθρό σύστημα δικαιοσύνης και τις χαμένες ανθρώπινες ψυχές, που καταπίνει ο βάλτος του. Ο Andrew V. McLaglen έκανε καταπληκτική δουλειά στην σκηνοθεσία, παίρνοντας το μάξιμουμ των ηθοποιών του, όμως τα εύσημα ανήκουν και στο εξαιρετικό ομώνυμο βιβλίο του Davis Grubb(σε ελεύθερη απόδοση: “Fool’s parade” – «Ψευδαίσθηση»), που δεν χαρίζεται σε τίποτα και κανέναν.

Το φιλμ είναι γνωστό και με τον τίτλο: “Dynamite man from Glory Jail”, ο οποίος προφανώς και ενέπνευσε τον Έλληνα μεταφραστή, να το ονομάσει «Ο άνθρωπος – δυναμίτης». Ο συγγραφέας Davis Grubb έγραψε 10 συνολικά βιβλία(συν τρείς συλλογές διηγημάτων), όμως είδε 3 από αυτά να μεταφέρονται στην μεγάλη οθόνη. Πρόκειται για τα The Night of the Hunter (1953), Fools’ Parade (1969), και, The Barefoot Man (1971). Αρκετές από τις ιστορίες που περιέλαβε στις συλλογές του, αξιοποιήθηκαν και τηλεοπτικά από τους Alfred Hitchcock και, Rod Serling, στην σειρά Night Gallery. Να πούμε ακόμη, ότι ο Grubb είχε άλλες καλλιτεχνικές ανησυχίες αρχικά(ζωγραφική), όμως η αχρωματοψία τον οδήγησε στην συγγραφή.

https://en.wikipedia.org/wiki/Davis_Grubb

Ο Andrew V. McLaglen έκανε επί το πλείστον ταινίες δράσης, με αρκετές από αυτές να γίνονται μεγάλες εισπρακτικές επιτυχίες. Το “Fool’s parade” ήταν το μοναδικό φιλμ στο οποίο κατέθεσε άποψη και, μάλιστα πολιτική. Την θεωρώ ως την πιο ολοκληρωμένη ταινία του, από κάθε άποψη. Είναι και η μόνη που φλερτάρει τόσο έντονα με το δράμα και τις τραγικές προεκτάσεις του. Από τα γουέστερν του, τα πιο γνωστά σε όλους είναι τα McLintock!(1963), Shenandoah (1965), The Rare Breed (1966),  The Way West (1967), Bandolero! (1968), Chisum(1970), Cahill U.S. Marshal(1973), και, The Last Hard Men (1976). Γύρισε τρείς ταινίες με τον Στιούαρτ(Shenandoah – Rare Breed – Fool’s parade), και, τρείς με τον Γουέην(McLintock – Chisum – Cahill). Όπως επίσης και τρία εξαιρετικά πολεμικά φιλμ, The Wild Geese (1978), Breakthrough (1979), The Sea Wolves (1980). Στον MacLaglen πιστώνονται και τα sequel δύο σπουδαίων ταινιών, The Dirty Dozen: Next Mission(1985), και, Return from the River Kwai (1989). Γύρισε ακόμη 96 επεισόδια του Gunsmoke, 116 του Have Gun – Will Travel και, 6 του Rawhide.

https://en.wikipedia.org/wiki/Andrew_V._McLaglen

Εκτός του πρωταγωνιστή(James Stewart), από τον οποίο ούτως ή άλλως δεν περίμενε κανείς τίποτα λιγότερο ως ερμηνεία, αυτοί που εντυπωσιάζουν είναι δύο από τους δευτερο-ρολίστες, οι George Kennedy και Strother Martin. Είναι καταπληκτικοί στους ρόλους τους, που σημειωτέων, είναι ιδιαίτερα δύσκολοι. Ο Kennedy ενσαρκώνει τον άκρως διεφθαρμένο και διαταραγμένο ψυχικά, σκληρό δεσμοφύλακα, που χρηματίζεται δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό, δολοφονεί με κυνισμό, κρυμμένος πίσω από έναν θρησκευτικό, υποκριτικό μανδύα(τις Κυριακές παραδίδει μαθήματα στο κατηχητικό). Όταν εστιάζει πάνω του ο φακός, διακρίνει κανείς τον ιδρώτα του άγχους και του φόβου, αλλά και την διαστροφή στο βλέμμα. Ο Kennedy διαχειρίζεται τα συναισθήματα του υποδειγματικά. Σπουδαίος ηθοποιός, που άξιζε μεγαλύτερης αποδοχής στην καριέρα του. Δικαιωματικά. Ο Martin από την άλλη, είναι εκείνο το διαρκώς φοβισμένο ανθρωπάκι, που σφιχταγκαλιάζει το σημειωματάριο του και ονειρεύεται να ανοίξει ένα εμπορικό κατάστημα. Γράφει συνέχεια τα προϊόντα που θα χρειαστεί, κάνει υπολογισμούς, ζει μέσα από αυτές τις μικρές σελίδες.

https://en.wikipedia.org/wiki/George_Kennedy

https://en.wikipedia.org/wiki/Strother_Martin

Στην παρέα έμπειρων ηθοποιών, προστίθενται και ο νεαρός τότε Kurt Russell, στον ρόλο ενός εκ των τριών αποφυλακισθέντων. Αν και δεν του δίνει το σενάριο ιδιαίτερη ελευθερία κινήσεων και πολλές προσωπικές στιγμές, εντούτοις υπάρχουν τουλάχιστον 2 σκηνές που φανερώνουν δείγματα μεγάλου ταλέντου. Θεωρώ ότι αδίκησε τον εαυτό του στην συνέχεια, καθώς με τις παραστάσεις που είχε στα πρώτα 5-6 χρόνια της καριέρας του, δίπλα σε ογκόλιθους υποκριτικής, δεν εκμεταλλεύτηκε τις εμπειρίες και τις ευκαιρίες που του δόθηκαν.  Απίστευτη απλά η Anne Baxter και αγνώριστη, στον ρόλο της πόρνης που αναπολεί τα περασμένα μεγαλεία και ζει σε ένα πλωτό σπίτι στο ποτάμι. Φοβερή ερμηνεία από την δύο φορές βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό. Ο Τζίμι, όπως λέγαμε και πιο πάνω, αν και δεν είναι ακριβώς στο στοιχείο του βάσει ρόλου, παρ’ όλα αυτά είναι ο σπουδαίος εκείνος ηθοποιός που θαυμάσαμε. Ηγείται των τριών(τεσσάρων στην συνέχεια), φυγάδων. Θα αναγκαστεί να ζήσει ένα déjà vu, ικανό να αποβεί μοιραίο, ενώ θα έρθει αντιμέτωπος με τους ίδιους του τους φόβους και τα λάθη.

https://en.wikipedia.org/wiki/Kurt_Russell

https://en.wikipedia.org/wiki/Anne_Baxter

Ευρηματικό το πλάνο αμφισβήτησης και επικριτικού χλευασμού και, παράλληλα, απομυθοποίηση των αξιών πάνω στις οποίες στήθηκε ένα έθνος, όταν ο φακός ακολουθεί τον κυματισμό της σχισμένης αφίσας του Φρανκλίνου Ρούσβελτ, στις όχθες του ποταμού. Το ίδιο είχε προηγηθεί λίγα λεπτά πριν, όταν η μεθυσμένη πόρνη βάζει να παίζει στο γραμμόφωνο τον εθνικό ύμνο της χώρας της και, παρελαύνει με την Αμερικάνικη σημαία ανά χείρας… Δεν είναι οι μόνες αιχμές του σκηνοθέτη αυτές οι δύο. Έχει πολλές αντιπαραθέσεις αρρωστημένου πατριωτισμού και γύμνιας ιδανικών, εμβόλιμα στα 98 λεπτά της ταινίας, είτε με ατάκες, είτε αφήνοντας απλά την κάμερα να παίρνει τον ρόλο του αφηγητή.  Βάζει πολύ περισσότερο δυναμίτη, από ότι ο ζωσμένος με εκρηκτικά πρωταγωνιστής του, στα θεμέλια μιας κοινωνίας κοιμισμένης στο ατομικό συμφέρον, χωρίς ηθικούς φραγμούς και, με περίσσια υποκρισία. Βαθιά κοινωνική τομή, υπερβολικά ρεαλιστική, η δουλειά αυτή του Andrew V. McLaglen. Πολύ δυνατή ταινία, που αξίζει να βρίσκεται στην ταινιοθήκη κάθε σινεφίλ.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Τρείς πρώην κατάδικοι των αγροτικών φυλακών του Γκλόρι, αποφυλακίζονται και αναγκάζονται από τον υπέρμετρα σκληρό δεσμοφύλακα, να επιβιβαστούν σε ένα τραίνο με προορισμό το Οχάιο, εκατοντάδες μίλια μακριά. Ένας εξ αυτών, ο Μάτι Άπλγιαρντ(με το γυάλινο μάτι), και, η επιταγή των 25.000 δολαρίων για τα 40 χρόνια εργασίας του στα ορυχεία της φυλακής, που κουβαλάει μαζί του, γίνεται το επίκεντρο μιας ανηλεής καταδίωξης, γεμάτη μίσος και πλεκτάνες. Ο διεφθαρμένος δεσμοφύλακας Κάνσιλ, μια διαταραγμένη ψυχικά φιγούρα, θα χρησιμοποιήσει κάθε αθέμιτο μέσο, προκειμένου να τους σκοτώσει και να πάρει την επιταγή…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

«Ο βασιλιάς της αρκούδας»(King of the Grizzlies – 1970)

Μακράν η καλύτερη δημιουργία του Ron Kelly, ένα φιλμ που μπλέκει με το ντοκιμαντέρ, ή ίσως ένα ντοκιμαντέρ που γίνεται στην πορεία φιλμ. Όπως και αν το αποκαλέσετε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: θαυμάσιο και αμίμητο! Αριστουργηματική παραγωγή από τα στούντιο του θείου – Γουώλτ, που πραγματικά άφησαν εποχή με αυτήν τους τη δουλειά! Να ξέρατε μόνον τι επίπονη προσπάθεια ήταν και, πόση δουλειά προϋπέθεσε επί χρόνια, μέχρι να φτάσει η στιγμή για τα τελικά πλάνα… Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε ζωόφιλο, σε κάθε έναν από εσάς που κατανοεί το μεγαλείο της φύσης και, πιστεύει στην αρμονική μας συνύπαρξη μαζί της.

Είναι καιρός τώρα που ήθελα να κάνω αυτή την παρουσίαση και, να σας γνωρίσω αυτή την μοναδική στο είδος της δημιουργία, την τόσο ξεχωριστή. Όμως, μια ο ένας κινηματογραφικός πειρασμός, μια ο άλλος και, το “King of grizzlies” όλο και απομακρύνονταν από την λίστα προς παρουσίαση. Τελικά, έφτασε η στιγμή για να γίνει κι αυτό, με μια αφιέρωση: σε όλους όσους υπηρέτησαν, πίστεψαν, είδαν αλλιώτικα τη ζωή τους, μέσα από τον προσκοπισμό! Για να γίνουν σωστά οι συστάσεις, ας ξεκινήσουμε από τον ιθύνοντα νου, τον άνθρωπο που με την πένα του ώθησε την Ντίσνευ να επενδύσει σε αυτό το project. Το The Biography of a Grizzly, γράφτηκε το 1900 από ένα απίστευτο τύπο, που σίγουρα πολλοί από εσάς θα αγνοούν καν την ύπαρξη του. Ο Ernest Thompson Seton, εκτός από συγγραφέας ήταν και εκ των ιδρυτών του Αμερικάνικου προσκοπισμού(Boy Scouts of America -BSA), και, μεταξύ άλλων, θεωρείται ως εκείνος που επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, τον κορυφαίο όλων των ανιχνευτών, λόρδο Lord Baden-Powell! Το έργο του Seton μου είναι αδύνατον να σας το περιγράψω έστω εν συντομία! Για αυτό, σας προτρέπω να ξοδέψετε λίγα λεπτά από τον χρόνο σας, ώστε να εντρυφήσετε στο απίθανο πραγματικά όραμα του, που κατάφερε με την επιμονή μιας ζωής να το ζήσει! Λίγοι συνάνθρωποι μας βιώνουν αυτό το μεγαλείο. Μαζί με το βιογραφικό του, ακολουθεί και αυτό του λόρδου Baden – Powell, μιας ακόμη μοναδικής προσωπικότητας.

https://en.wikipedia.org/wiki/Ernest_Thompson_Seton

https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Baden-Powell,_1st_Baron_Baden-Powell

Πιστεύω ότι τα πιο πάνω σας βοήθησαν αρκετά, ώστε να μπείτε στο κλίμα του φιλμ. Ο Καναδός σκηνοθέτης Ron Kelly με την μακροχρόνια συνεργασία του στο BBC, είχε την απαιτούμενη εμπειρία σε γυρίσματα ντοκιμαντέρ, κάτι που έγειρε προς το μέρος του τελικά την πλάστιγγα και, ήταν εκείνος στον οποίο ανέθεσε η Ντίσνευ την ταινία. Το έργο του διακρίνεται για την αγάπη και τον σεβασμό προς τη φύση, αλλά και για τον πολιτικό του λόγο, τον οποίο και εμβόλιμα προσέθετε στις περισσότερες δουλειές του. Το Waiting for Caroline του ’67, ήταν αυτό που του προσέφερε την διεθνή αναγνώριση και, τον βοήθησε να περάσει τα Καναδικά σύνορα. Δύο ακόμη εξαιρετικά ντοκιμαντέρ του, είναι τα The Open Grave (1964), και The Last Man in the World (1966). Και στα δύο διατηρεί αυτή την έξυπνη ισορροπία μεταξύ καθαρόαιμου ντοκιμαντέρ και ταινίας μυθοπλασίας. Πολλοί λίγοι συνάδελφοι του κατάφεραν κάτι παρόμοιο, ακόμη και στα χρόνια που ακολούθησαν.

https://en.wikipedia.org/wiki/Ron_Kelly_%28filmmaker%29

Την παραγωγή του “King of grizzlies”, ανέλαβε ο επί σειρά δεκαετιών συνεργάτης του κορυφαίου σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ όλων των εποχών(και πολυβραβευμένου), του James Algar, ο Winston Hibler. Ο Ντίσνευ γνώριζε καλά το πάθος για τελειότητα του Hibler, αφού είχαν συνεργαστεί μαζί σε θρυλικά ντοκιμαντέρ(με αγαλματάκια Όσκαρ το καθένα, κάτω απ’ τον τίτλο του!), όπως τα Seal Island (1948), In Beaver Valley (1950), Water Birds (1952). Απίθανα και τα τρία(θα μιλήσουμε για αυτά σύντομα, ελπίζω), όπου ο Hibler ήταν και αφηγητής! Στα The Living Desert (1953), The Vanishing Prairie (1954), και πολλά ακόμη, έγραψε και τα σενάρια. Μόνον στο Nikki, Wild Dog of the North (1961), περιορίστηκε αυστηρά στον ρόλο του παραγωγού. Η αφοσίωση και η αγάπη του στη φύση, ήταν κάτι που χαρακτήρισε την πορεία του σαν άνθρωπος, κι όχι μόνον ως μέλος της βιομηχανίας του θεάματος. Μπορεί να σας κουράζει η παράθεση συνδέσμων, όμως όταν αναφέρεται κανείς σε τέτοιες προσωπικότητες, είναι και ο μοναδικός τρόπος για να καταδείξει το έργο – ζωής τους. Επιπλέον, λίγη ακόμη γνώση ποτέ δεν έβλαψε κανέναν! J

https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Hibler

Ο Hibler κάνει και εδώ την αφήγηση(οι φίλοι των ντοκιμαντέρ της Ντίσνευ θα βρουν πολύ οικεία την χροιά της φωνής του), ενώ ο Buddy Baker συμβάλει με τον διακριτικό τρόπο που συνθέτει μελωδίες. Διεύθυνση φωτογραφίας για Όσκαρ από τον Reginald H. Morris και, καταπληκτικό μοντάζ από τον G. Gregg McLaughlin! Δείτε απλά πως διαδέχεται το πρόσωπο του ινδιάνου τα χρώματα του σούρουπου… Walt Disney Productions φυσικά, με την στάμπα της Buena Vista Distribution στην διανομή. Αμφότερες εταιρείες του θείου – Γουώλτ. Πρωταγωνιστούν οι John Yesno(στον ρόλο του Μόκι), Chris Wiggins(στον ρόλο του συντ/ρχη), και ο Wahb, που υποδύεται τον εαυτό του, την τεράστια γκρίζα αρκούδα! Μην μου ζητάτε να κρίνω κανενός τις υποκριτικές δυνατότητες. Σε τέτοιες δημιουργίες είναι προτιμότερο να βγάλετε εσείς τα συμπεράσματα σας και, να τις αξιολογήσετε σύμφωνα με αυτά που δίνει στον καθένα σας η παρουσία τους μπροστά από τις κάμερες.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ταινία παρακολουθεί την ζωή του Γουάμπ, μιας αρσενικής γκρίζας αρκούδας που ζει στα βουνά του Καναδά, από την στιγμή της γέννησης της μέχρι αυτήν της ενηλικίωσης. Μέσα από τα πανέμορφα άγρια τοπία της περιοχής, ο μικρός Γουάμπ γνωρίζει τον παράλληλο δρόμο που οφείλει να κινείται, αποκτώντας δύναμη και ισχύ, αλλά συγχρόνως συμβιώνοντας με τα υπόλοιπα πλάσμα με σεβασμό. Προκλήσεις και πειρασμοί τον βοηθούν να ατσαλώσει τον χαρακτήρα του, μαθήματα με θετική και αρνητική επίδραση γίνονται το δικό του βιβλίο εμπειριών, στο οποίο θα ανατρέξει πολλές φορές. Ανάμεσα σε όλα αυτά, ένας ινδιάνος, ο Μόκι, θα κληθεί να γυρίσει την πλάτη στην ιστορία, την θρησκεία και, τον πολιτισμό της φυλής του, προσπαθώντας να σκοτώσει την αρκούδα, για λογαριασμό της νέας του πατρίδας, αυτής των λευκών. Η πάλη ανθρώπου και ζώου όμως θα έχει πολλές ανατροπές συναισθημάτων και, στο τέλος θα αλλοιώσει τον σκοπό του ινδιάνου με έναν μαγικό τρόπο, που μόνον τα σενάρια της φύσης μπορούν να δώσουν.

Η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ο βασιλιάς της αρκούδας», το 1971.

 

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018