LAST TRAIN FROM GUN HILL(1959)

LAST TRAIN FROM GUN HILL(1959) 10/5/2011

Συντάκτης corto

 

Στην περίπτωση που αρχίσατε να αναρωτιέστε γιατί σ` αυτή την σειρά παρουσιάσεων δεν έχω ξεκινήσει με τα στάνταρ γουέστερν, που όλοι έχουμε δει δεκάδες φορές και δεν χορταίνουμε να ξαναβλέπουμε, να δώσω ένα στίγμα των προθέσεων μου, αλλά και μια λογική που θα ακολουθήσει αυτό το αφιέρωμα. Κατ` αρχάς το να ξαναγράψεις 5, 10, 15 κομμάτια – κείμενα για ταινίες καταξιωμένες, θρυλικές και δεν ξέρω εγώ τι μπορεί να τις αποκαλέσει κανείς σήμερα, δεν είναι ούτε πρόκληση – ούτε προσθέτει κάτι σε μια προσπάθεια να δει κανείς το «δάσος» και όχι κάποια «δέντρα». Έπειτα, παρακολουθώντας την εξέλιξη ενός αγαπημένου κινηματογραφικού είδους όπως το γουέστερν, αξίζει να σταθούμε στις ρίζες, τι καταβολές του και να ακολουθήσουμε την πορεία του μέσα από δεκαετίες όπως του`40 ή του`50, που πρόσφεραν πολλά και αποτέλεσαν σημείο – αναφοράς για τους μετέπειτα συνεχιστές, οι οποίοι παραδέχτηκαν δημόσια ότι επηρεάστηκαν σφόδρα από εκείνες τις ταινίες και πήραν πάρα πολλά στοιχεία. Απ` την άλλη, φυσικά και θα φτάσουμε στα κορυφαία εκείνα φιλμ που όλοι μας θαυμάζουμε για την ομορφιά τους. Θα έρθει η στιγμή να παρουσιαστούν κι εκείνα, για να είναι ολοκληρωμένη η παρουσίαση. Όμως ακούστε πρώτα το νερό να ξεχύνεται από τις πηγές ψηλά στα βουνά και μετά κατεβαίνετε μαζί του στα ρυάκια και τους ποταμούς!

Αυτό που έχουμε στο “Last train from Gun Hill” του 1959, είναι η συνάντηση στη σκηνή δύο μεγάλων μορφών της έβδομης τέχνης. Από την μια ο αδέκαστος μάρσαλ Kirk Douglas, που δεν χαρίζει κάστανα σε κανέναν, αλλά έχει και τα δικά του τρωτά σημεία, κι απ` την άλλη ο πολύ σκληρός για να παραδεχτεί ότι ο γιός του είναι ένας κακομαθημένος δειλός σε όλα τα επίπεδα, Anthony Quinn, που τελικά θα συγκρουστούν με ένα μοναδικό τρόπο από την κάμερα του κορυφαίου στο είδος John Sturges, βγάζοντας φοβερά πράγματα από μέσα τους ο καθένας, που όλα μα όλα μας δείχνουν για ακόμη μια φορά το μέγεθος τους σαν ερμηνευτές. Μια από τις πιο δύσκολες και επώδυνες παραδοχές στη ζωή, από αυτές που σου σκίζουν τα σωθικά πραγματικά, είναι όταν έρχεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με την πραγματική όψη  και όχι αυτήν που καλλιέργησες σαν προσωπική αυταπάτη, του σάπιου και του βρώμικου που είναι κομμάτι του εαυτού σου, μέλος της οικογένειας σου, αυτό που μεγάλωνες για να συνεχίσει την δική σου πορεία. Θα μπορούσατε να αποκαλέσετε αυτό το φιλμ σαν «μια απ` τα ίδια», αν δεν έπαιζαν αυτοί οι δύο, αν δεν το σκηνοθετούσε ο Sturges, αν δεν είχε την απίθανη μουσική του Dimitri Tiomkin, αν ο James Poe δεν είχε απογειώσει την ιστορία του Les Crutchfield, κι αν ο Hal B. Wallis δεν είχε κάνει μια από τις καλύτερες παραγωγές της καριέρας του! Δηλαδή με άλλα λόγια δεν προσπερνάς με τίποτα αυτή την ταινία, που ειδικά αν την αφήσεις να κυλήσει για καμιά 10αριά λεπτά, δεν φεύγουν τα μάτια σου από πάνω της αν δεν τελειώσει και το τελευταίο πλάνο, που πιστέψτε με ειδικά αυτό είναι συγκλονιστικό! Από τις φορές που ασχέτως του είδους, ο κινηματογράφος γοητεύει και συναρπάζει και έχει απ` όλα εν τέλει! Σενάριο, ρυθμό, ταχύτητα, παλμό, ερμηνείες, συναίσθημα, πλάνα, ένταση, δράση, μουσική, τι άλλο δηλαδή να θέλει κανείς από ένα φιλμ; Ακόμη και ο πιο απαιτητικός θεατής θα γνέψει ικανοποιημένος από τα σχετικά λίγα 94 αυτά λεπτά της φωτογραφίας Charles B. Lang Jr. Και της παραγωγής της Paramount Pictures.

Τελικά καμιά φορά το να κάνεις ένα φιλμ χωρίς να υπερβάλεις ακόμη και στην χρονική του διάρκεια, είναι κέρδος για τον θεατή, που τον αφήνει με ύφος «γαμώτο, να είχε λίγο ακόμα», οπότε πέτυχες ουσιαστικά το στόχο σου. Οι απλές ταινίες με έξυπνα σενάρια, όχι απλά σπανίζουν πια, αλλά θα έλεγα ότι δεν υπάρχουν. Με αποτέλεσμα φυσικά να βλέπουμε μακρόσυρτα, κουλτουριάρικα κινηματογραφικά υποκατάστατα και να βγαίνουμε με ένα κεφάλι «μπαλόνι» από τις αίθουσες. Δείτε το “Last train from Gun Hill” όσες φορές χρειαστεί προκειμένου να κατανοήσετε πως μπορεί να μπαίνει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου του ένας ηθοποιός(στην περίπτωση μας δύο), αλλά και πόση δύναμη έχει η απλότητα, που δεν μπορείς να την συσκευάσεις και να την βάλεις στα ίδια ράφια με τα περιφερειακά και τα αναλώσιμα… Εδώ πάνω «πάτησαν» τουλάχιστον 7-8 γουέστερν από αυτά για τα οποία θα μιλήσουμε στους μήνες που θα ακολουθήσουν, από εκείνα που όλοι περιμένετε… Καμιά μαντεψιά κανείς;

Γιώργος Κοσκινάς

ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: