Αρχεία Ιστολογίου

«Ο βασιλιάς της αρκούδας»(King of the Grizzlies – 1970)

Μακράν η καλύτερη δημιουργία του Ron Kelly, ένα φιλμ που μπλέκει με το ντοκιμαντέρ, ή ίσως ένα ντοκιμαντέρ που γίνεται στην πορεία φιλμ. Όπως και αν το αποκαλέσετε, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: θαυμάσιο και αμίμητο! Αριστουργηματική παραγωγή από τα στούντιο του θείου – Γουώλτ, που πραγματικά άφησαν εποχή με αυτήν τους τη δουλειά! Να ξέρατε μόνον τι επίπονη προσπάθεια ήταν και, πόση δουλειά προϋπέθεσε επί χρόνια, μέχρι να φτάσει η στιγμή για τα τελικά πλάνα… Το προτείνω ανεπιφύλακτα σε κάθε ζωόφιλο, σε κάθε έναν από εσάς που κατανοεί το μεγαλείο της φύσης και, πιστεύει στην αρμονική μας συνύπαρξη μαζί της.

Είναι καιρός τώρα που ήθελα να κάνω αυτή την παρουσίαση και, να σας γνωρίσω αυτή την μοναδική στο είδος της δημιουργία, την τόσο ξεχωριστή. Όμως, μια ο ένας κινηματογραφικός πειρασμός, μια ο άλλος και, το “King of grizzlies” όλο και απομακρύνονταν από την λίστα προς παρουσίαση. Τελικά, έφτασε η στιγμή για να γίνει κι αυτό, με μια αφιέρωση: σε όλους όσους υπηρέτησαν, πίστεψαν, είδαν αλλιώτικα τη ζωή τους, μέσα από τον προσκοπισμό! Για να γίνουν σωστά οι συστάσεις, ας ξεκινήσουμε από τον ιθύνοντα νου, τον άνθρωπο που με την πένα του ώθησε την Ντίσνευ να επενδύσει σε αυτό το project. Το The Biography of a Grizzly, γράφτηκε το 1900 από ένα απίστευτο τύπο, που σίγουρα πολλοί από εσάς θα αγνοούν καν την ύπαρξη του. Ο Ernest Thompson Seton, εκτός από συγγραφέας ήταν και εκ των ιδρυτών του Αμερικάνικου προσκοπισμού(Boy Scouts of America -BSA), και, μεταξύ άλλων, θεωρείται ως εκείνος που επηρέασε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, τον κορυφαίο όλων των ανιχνευτών, λόρδο Lord Baden-Powell! Το έργο του Seton μου είναι αδύνατον να σας το περιγράψω έστω εν συντομία! Για αυτό, σας προτρέπω να ξοδέψετε λίγα λεπτά από τον χρόνο σας, ώστε να εντρυφήσετε στο απίθανο πραγματικά όραμα του, που κατάφερε με την επιμονή μιας ζωής να το ζήσει! Λίγοι συνάνθρωποι μας βιώνουν αυτό το μεγαλείο. Μαζί με το βιογραφικό του, ακολουθεί και αυτό του λόρδου Baden – Powell, μιας ακόμη μοναδικής προσωπικότητας.

https://en.wikipedia.org/wiki/Ernest_Thompson_Seton

https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Baden-Powell,_1st_Baron_Baden-Powell

Πιστεύω ότι τα πιο πάνω σας βοήθησαν αρκετά, ώστε να μπείτε στο κλίμα του φιλμ. Ο Καναδός σκηνοθέτης Ron Kelly με την μακροχρόνια συνεργασία του στο BBC, είχε την απαιτούμενη εμπειρία σε γυρίσματα ντοκιμαντέρ, κάτι που έγειρε προς το μέρος του τελικά την πλάστιγγα και, ήταν εκείνος στον οποίο ανέθεσε η Ντίσνευ την ταινία. Το έργο του διακρίνεται για την αγάπη και τον σεβασμό προς τη φύση, αλλά και για τον πολιτικό του λόγο, τον οποίο και εμβόλιμα προσέθετε στις περισσότερες δουλειές του. Το Waiting for Caroline του ’67, ήταν αυτό που του προσέφερε την διεθνή αναγνώριση και, τον βοήθησε να περάσει τα Καναδικά σύνορα. Δύο ακόμη εξαιρετικά ντοκιμαντέρ του, είναι τα The Open Grave (1964), και The Last Man in the World (1966). Και στα δύο διατηρεί αυτή την έξυπνη ισορροπία μεταξύ καθαρόαιμου ντοκιμαντέρ και ταινίας μυθοπλασίας. Πολλοί λίγοι συνάδελφοι του κατάφεραν κάτι παρόμοιο, ακόμη και στα χρόνια που ακολούθησαν.

https://en.wikipedia.org/wiki/Ron_Kelly_%28filmmaker%29

Την παραγωγή του “King of grizzlies”, ανέλαβε ο επί σειρά δεκαετιών συνεργάτης του κορυφαίου σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ όλων των εποχών(και πολυβραβευμένου), του James Algar, ο Winston Hibler. Ο Ντίσνευ γνώριζε καλά το πάθος για τελειότητα του Hibler, αφού είχαν συνεργαστεί μαζί σε θρυλικά ντοκιμαντέρ(με αγαλματάκια Όσκαρ το καθένα, κάτω απ’ τον τίτλο του!), όπως τα Seal Island (1948), In Beaver Valley (1950), Water Birds (1952). Απίθανα και τα τρία(θα μιλήσουμε για αυτά σύντομα, ελπίζω), όπου ο Hibler ήταν και αφηγητής! Στα The Living Desert (1953), The Vanishing Prairie (1954), και πολλά ακόμη, έγραψε και τα σενάρια. Μόνον στο Nikki, Wild Dog of the North (1961), περιορίστηκε αυστηρά στον ρόλο του παραγωγού. Η αφοσίωση και η αγάπη του στη φύση, ήταν κάτι που χαρακτήρισε την πορεία του σαν άνθρωπος, κι όχι μόνον ως μέλος της βιομηχανίας του θεάματος. Μπορεί να σας κουράζει η παράθεση συνδέσμων, όμως όταν αναφέρεται κανείς σε τέτοιες προσωπικότητες, είναι και ο μοναδικός τρόπος για να καταδείξει το έργο – ζωής τους. Επιπλέον, λίγη ακόμη γνώση ποτέ δεν έβλαψε κανέναν! J

https://en.wikipedia.org/wiki/Winston_Hibler

Ο Hibler κάνει και εδώ την αφήγηση(οι φίλοι των ντοκιμαντέρ της Ντίσνευ θα βρουν πολύ οικεία την χροιά της φωνής του), ενώ ο Buddy Baker συμβάλει με τον διακριτικό τρόπο που συνθέτει μελωδίες. Διεύθυνση φωτογραφίας για Όσκαρ από τον Reginald H. Morris και, καταπληκτικό μοντάζ από τον G. Gregg McLaughlin! Δείτε απλά πως διαδέχεται το πρόσωπο του ινδιάνου τα χρώματα του σούρουπου… Walt Disney Productions φυσικά, με την στάμπα της Buena Vista Distribution στην διανομή. Αμφότερες εταιρείες του θείου – Γουώλτ. Πρωταγωνιστούν οι John Yesno(στον ρόλο του Μόκι), Chris Wiggins(στον ρόλο του συντ/ρχη), και ο Wahb, που υποδύεται τον εαυτό του, την τεράστια γκρίζα αρκούδα! Μην μου ζητάτε να κρίνω κανενός τις υποκριτικές δυνατότητες. Σε τέτοιες δημιουργίες είναι προτιμότερο να βγάλετε εσείς τα συμπεράσματα σας και, να τις αξιολογήσετε σύμφωνα με αυτά που δίνει στον καθένα σας η παρουσία τους μπροστά από τις κάμερες.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ταινία παρακολουθεί την ζωή του Γουάμπ, μιας αρσενικής γκρίζας αρκούδας που ζει στα βουνά του Καναδά, από την στιγμή της γέννησης της μέχρι αυτήν της ενηλικίωσης. Μέσα από τα πανέμορφα άγρια τοπία της περιοχής, ο μικρός Γουάμπ γνωρίζει τον παράλληλο δρόμο που οφείλει να κινείται, αποκτώντας δύναμη και ισχύ, αλλά συγχρόνως συμβιώνοντας με τα υπόλοιπα πλάσμα με σεβασμό. Προκλήσεις και πειρασμοί τον βοηθούν να ατσαλώσει τον χαρακτήρα του, μαθήματα με θετική και αρνητική επίδραση γίνονται το δικό του βιβλίο εμπειριών, στο οποίο θα ανατρέξει πολλές φορές. Ανάμεσα σε όλα αυτά, ένας ινδιάνος, ο Μόκι, θα κληθεί να γυρίσει την πλάτη στην ιστορία, την θρησκεία και, τον πολιτισμό της φυλής του, προσπαθώντας να σκοτώσει την αρκούδα, για λογαριασμό της νέας του πατρίδας, αυτής των λευκών. Η πάλη ανθρώπου και ζώου όμως θα έχει πολλές ανατροπές συναισθημάτων και, στο τέλος θα αλλοιώσει τον σκοπό του ινδιάνου με έναν μαγικό τρόπο, που μόνον τα σενάρια της φύσης μπορούν να δώσουν.

Η ταινία προβλήθηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο «Ο βασιλιάς της αρκούδας», το 1971.

 

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

«Curse of the undead»(1959)

Βρισκόμαστε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή των γουέστερν, αυτήν που αφορά στο «πάντρεμα» του δημοφιλούς κινηματογραφικού είδους, με τα θρίλερ και δη, τα κλασσικά θέματα τους(βρικόλακες, Φρανκενστάιν, κ.α.). Δεν γυρίστηκαν πολλά, αλλά είναι πολύ δύσκολο στις μέρες μας να βρεθούν πλέον(δεν πέρασαν σε μορφή dvd). Το “Curse of the undead” είναι από τα καλύτερα που γυρίστηκαν, τόσο σαν σενάριο, όσο και σαν προσέγγιση γενικότερα. Αν μη τι άλλο, αξίζει να επενδύσει κανείς βλέποντας το, τουλάχιστον ως πρωτότυπη εκδοχή.

Ανατρέχοντας στο αρχείο μου, βρήκα ορισμένα από τα σημαντικότερα γουέστερν – θρίλερ(αδόκιμος όρος, αλλά πως αλλιώς να τα ονομάσουμε;), και, σας τα παραθέτω.

Haunted Ranch(1926 – Βωβός κινηματογράφος).

Haunted gold(1932 – με τον John Wayne)

Mystery Ranch(1932 – πρωταγωνιστεί ο George O’Brien)

Riders of the whistling skull(1937 – με τον Ray Corrigan)

The beast of hollow mountain(1956 – Guy Madison)

Curse of the undead(1959)

The living coffin(1959 – βασισμένο σε νουβέλα του Πόε, σε σκηνοθεσία του Roger Corman)

Billy the Kid vs Dracula(1966 – του William Beaudine)

Jesse James meets Frankestein’s daughter(1966 – εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί)

The valley of Gwangi(1969 – το πιο επιτυχημένο εμπορικά, με τα φοβερά εφέ του ray Harryhausen)

Godmonster of Indian Flats(1973 – φοβερά σπάνιο και αυτό)

The shadow of Chikara(1977 – με τον Joe Don Baker)

Από εκεί κι έπειτα υπάρχουν πολλά, αλλά μετά το’70 τα πράγματα ξέφυγαν τελείως και, μπήκαμε σε splatter περιπτώσεις, ή διακωμωδήθηκαν αγρίως(έως γελοιοποιήθηκαν), οπότε τα παραβλέπω προσωπικά.

Το “Curse of the undead” δεν προβλήθηκε στην χώρα μας, όπως και τα περισσότερα από την πιο πάνω λίστα. Προσωπικά το κατατάσσω μέσα στα 3-4 καλύτερα αυτής της κατηγορίας. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι στο imdb(που βαθμολογούν 15χρονα και ρίχνουν τον μέσο όρο της βαθμολογίας ακόμη και σε αριστουργήματα του παγκόσμιου σινεμά), έχει 5,9. Αυτό από μόνο του λέει πολλά(για παράδειγμα, να σας αναφέρω ότι το Rains of Rinchapur με τους Lana Turner/Richard Burton, έχει 5,3…). Ο σκηνοθέτης του, Edward Dein, είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση – προσωπικότητα στον καλτ χώρο. Έκανε μόλις 8 ταινίες(οι δύο από τις οποίες με Ισπανικά κεφάλαια και διανομή), όλα τους γουέστερν εκτός του “The Leech woman”(1960), για να μετακομίσει έπειτα στα τηλεοπτικά πλατό και, να σκηνοθετήσει πολλά επεισόδια του “Wild Wild West”(Άγρια Δύση)! Εκκεντρικός και μακριά από το εμπορικό παιγνίδι, όλες του οι δουλειές χαρακτηρίζονται από μια καλτ διάθεση, μπολιασμένη με μαύρο χιούμορ. Οι δύο  ταινίες του που πήγαν καλά και στα ταμεία(προφανώς από την περιέργεια των θεατών), ήταν τα “Leech woman” και, “Seven guns to Mesa”(1958, με την Lola Albright και τον James Griffith). Ένα χρόνο μετά το “Sevens guns to Mesa”, πείθει την Universal-International και, τον παραγωγό Joseph Gershenson, να επενδύσουν στο “Curse of the undead”. Το φιλμ δυστυχώς γυρίζεται ασπρόμαυρο(περιορισμένο budget), κάτι που για μένα δεν του αφαιρεί καθόλου γοητεία, αντίθετα τονίζει πολύ επιτυχημένα τις γωνίες λήψης και τις σκιές.

Στο καστ συναντάμε πολύ ενδιαφέρουσες συμμετοχές, με ηθοποιούς που γνώρισαν επιτυχία κυρίως σε τηλεοπτικές σειρές. Όπως ο Eric Fleming(ο ιερέας του Curse of the undead), που έπαιξε σε πολλά επεισόδια  του περίφημου “Rawhide”, δίπλα στον τότε πιτσιρικά και άπειρο Clint Eastwood! Ο Αυστραλός Michael Pate(ο βρικόλακας που τρομοκρατεί την πόλη),  με την σκληρό-φάτσα του έκανε μεγάλη καριέρα ως κακός. Να θυμίσω δύο από τις πιο γνωστές του ταινίες, τα Casino Royale  και, Hondo. Η αθώα ιδιοκτήτρια του ράντσου Kathleen Crowley, προτίμησε το τηλεοπτικό Maverick, στο οποίο και καθιερώθηκε. Το ίδιο και ο κακός γαιοκτήμονας Bruce Gordon(έπαιξε μεταξύ άλλων και στην σειρά The Untouchables). Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το καστ, σας παραθέτω τους πιο κάτω συνδέσμους.

https://en.wikipedia.org/wiki/Eric_Fleming

https://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Pate

https://en.wikipedia.org/wiki/Kathleen_Crowley

https://en.wikipedia.org/wiki/Bruce_Gordon_%28actor%29

Ο Irving Gertz που επιμελήθηκε την μουσική υπόκρουση, θα έλεγα ότι μάλλον επηρεάστηκε περισσότερο παρά εμπνεύστηκε, από το γνωστό θέμα του «Δράκουλα» της Hammer. Παρόλα αυτά όμως, η μουσική του είναι ατμοσφαιρική και εξαιρετική. Κρατάει τον θεατή αιχμάλωτο σε μια διαρκή ένταση. Καλή και η φωτογραφία του Ellis W. Carter. Εστιάζει ωραία πάνω σε αντικείμενα που αποτελούν κλειδί για την εξέλιξη του σεναρίου. Κορυφαία του στιγμή η καταπληκτική σκηνή με τον βρικόλακα να σφαδάζει πάνω στην σκιά του σταυρού της εκκλησίας! Θα χαρακτήριζα την συγκεκριμένη σκηνή το λιγότερο ευρηματική. Πολύτιμη και η βοήθεια του George Gittens στο μοντάζ. Το σενάριο ήταν μια ιδέα του ζεύγους Dein(Edward & Mildred). Μια απλή ιδέα βασικά, κάτι σαν gang, που αρχικά είχε μια κάπως διαφορετική εξέλιξη(ο βρικόλακας περιπλανιόταν στην έρημο και έτρωγε μικρά παιδιά!), στο οποίο επενέβη ο σκηνοθέτης και το τροποποίησε έτσι, ώστε να περάσει από την επιτροπή της Universal και, να πάρει το πράσινο φως(χλωμό το έκοβα να τον άφηναν με το αρχικό σενάριο…).

Η αιώνια πάλη μεταξύ καλού και κακού που ενσωματώνει στο φιλμ ο Dein και, μάλιστα δίνοντας της σάρκα και οστά με την προσθήκη των «εκπροσώπων» τους, είναι εξαιρετική. Χωρίς αυτήν, η ταινία δεν θα είχε το ίδιο τελικό αποτέλεσμα. Ο ιερέας και ο βρικόλακας χαρίζουν πολύ έξυπνες στιγμές συνύπαρξης και, ακόμη καλύτερες ατάκες. Όπως για παράδειγμα εκείνη που ξεστομίζει ο βρικόλακας με ένα ελαφρό ως σατανικό μειδίαμα: «Χωρίς εμένα, θα ήσουν άνεργος»! Αυτό ακριβώς το μαύρο χιούμορ, είναι ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά του φιλμ, μαζί με τις πολύ καλές επιλογές στην φωτογραφία. Τα σκηνικά ξενίζουν κάπως τον θεατή που έχει μάθει στο κλασσικό, καθιερωμένο ύφος των γουέστερν. Είναι πιο μίνιμαλ, με έναν αέρα Ευρωπαϊκής κουλτούρας να παραμονεύει, πιο σκοτεινά και, σε ορισμένες σκηνές με μια διάθεση θεατρικής απόδοσης.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Σε μια μικρή πόλη στα Μεξικάνικα σύνορα, πεθαίνουν ανεξήγητα νεαρά κορίτσια και, ο τρόμος κλείνει τους κατοίκους στα σπίτια τους. Παράλληλα, μια φιλονικία διαρκείας μεταξύ δύο γαιοκτημόνων αρχίζει να παίρνει τραγικές διαστάσεις, καθώς δύο από τα μέλη της μιας οικογένειας θα χάσουν τη ζωή τους, ενισχύοντας το κλίμα φόβου και, απλώνοντας το σαν πέπλο σε όλη την περιοχή. Η σκοτεινή φιγούρα του περιπλανώμενου πιστολέρο, έρχεται για να θέσει περισσότερους προβληματισμούς, παρά για να δώσει λύσεις, μεταφέροντας μαζί της μια αρχαία κατάρα…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018