Αρχεία Ιστολογίου

«Η παγίδα της καταραμένης κοιλάδος»(Ambush at Cimarron Pass) – 1958

ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-3 ambush-at-cimaron-pass-3-2

Αν το ζητούμενο στην ταινία του Jodie Copelan ήταν να εφαρμοστεί το «δόγμα Χίτσκοκ» σε μια ταινία γουέστερν, το “Ambush at Cimarron pass” έχει τότε να περηφανεύεται ότι είναι ο απόλυτα επιτυχημένος εκπρόσωπος αυτού του σινέ-πειράματος! Ρουφάει αχόρταγα σασπένς και, εκπνέει αγωνία. Μια απλή – όπως ισχύει σχεδόν πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις –  ιδέα, μεταμορφώνεται σε έναν λαβύρινθο υποθέσεων, με διαρκείς ανατροπές. Ένας ιδανικός εφιάλτης για τις φιγούρες των πρωταγωνιστών του, που ζουν κάθε του κεφάλαιο αγγίζοντας τα όρια τους, σε κάθε επίπεδο. Ενώ δείχνει να αδικείται από την έλλειψη χρώματος, είναι πιθανόν να έχανε πολύ από την μοναδικότητα του, αν αποχωρίζονταν τις φοβερές σκιές που περιβάλλουν αυτό το οδοιπορικό φόβου και υποψιών. Όπως και να έχει, πρόκειται για μια ταινία ευρηματική πέρα για πέρα, που έχει πια την σφραγίδα του διαχρονικού και, φλερτάρει έντονα με το αριστουργηματικό της υποθέσεως!

ambush-at-cimarron-pass1958-dvd ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-1 ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-2 ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-8

Ένα b-western- κατά το b-movie – γυρισμένο από έναν εκ των κορυφαίων εκπροσώπων της low budget σκηνοθετικής σχολής του ’50, που ξέφυγε από τα στενά όρια του είδους, για να αγαπηθεί από εκατομμύρια σινεφίλ παγκοσμίως. Ο Copelan, έχοντας συνεισφέρει πολλά στα sci fi και horror φιλμ, με χιλιάδες ώρες στα τηλεοπτικά στούντιο, επιχείρησε δύο φορές σε διάστημα ισάριθμων ετών, να «πειράξει» και το γουέστερν. Και στις δύο περιπτώσεις, εστίασε στους ινδιάνους Απάτσι, από διαφορετική οπτική στην κάθε μια. Το ’57 έκανε το “Apache warrior” και, ένα χρόνο μετά το “Ambush at Cimarron pass”. Η τελευταία του ματιά στα γουέστερν, ήρθε το ’65 με το “Stage to thunder rock”(υπέροχο και αυτό). Βέβαια, άφησε πολλά ακόμη ξεχωριστά φιλμ πίσω του, σε μια πορεία ναι μεν αμφισβητήσιμη, όμως και άκρως δημιουργική. Το 1962, γύρισε το “It happened in Athens”, βασιζόμενο σε ένα πανέξυπνο και πρωτότυπο σενάριο László Vadnay, με την Jayne Mansfield, την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Τίτο Βανδή, ενώ την ίδια χρονιά σκηνοθέτησε και το “The yellow canary”, με τους Pat Boone και, Barbara Eden. Στην Ελληνική τηλεόραση, αγαπήθηκαν δουλειές του όπως τα 12 O’Clock High(η περίφημη «Δωδεκάτη Ώρα» της ΥΕΝΕΔ – κάθε Πέμπτη βράδυ), The Fugitive(Ο «Φυγάς» επίσης της ΥΕΝΕΔ, με τον David Janssen), και, Starsky and Hutch(που είδαμε και σε επαναλήψεις μετά χρώματος, στις αρχές της δεκαετίας του ’80). Ιδιαίτερη περίπτωση σκηνοθέτη ο Copelan, με προσωπικό ύφος και, έμφαση στις ταινίες όπου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπεισέρχεται το μυστήριο, για να αλλοιώσει το αρχικά επίπεδο σενάριο.

 http://www.imdb.com/name/nm0178578/?ref_=tt_ov_dr

ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-5 ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-6 ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-9 ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-10

Το φιλμ γυρίστηκε από την Regal films, μια μικρή ανεξάρτητη εταιρεία που ίδρυσε ο Robert L. Lippert το 1948 και, από τα στούντιο της οποίας πέρασαν σημαντικοί Αμερικανοί ηθοποιοί, πριν υπογράψουν με κάποιο μεγάλο στούντιο(Veronica Lake, Zachary Scott, Robert Hutton, Joan Leslie, Robert Alda, Ellen Drew, Preston Foster, Jack Holt, Tom Neal, John Howard, κ.α.). Ειδικεύονταν στις τηλεοπτικές γουέστερν σειρές και, τα φιλμ επιστημονικής φαντασίας, ενώ συντηρούσε και ένα φλερτ με τις κωμωδίες(μεταξύ άλλων γύρισε και το Babes in Toyland, με τους Laurel and Hardy). Την διανομή της στις αίθουσες είχε αναλάβει η 20th Century Fox, η οποία κάποια στιγμή εξαγόρασε την εταιρεία. Σε αυτό το καθεστώς λοιπόν(της εξαγοράς), ανέθεσε στον Herbert E. Mendelson την παραγωγή του “Ambush at Cimarron pass”. Το φιλμ βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο πρωτότυπο και εξαιρετικό σενάριο των Robert A. Reeds και, Robert E. Woods. Μια από τις καλύτερες τους δουλειές και, συγχρόνως, ένα από τα πιο ξεχωριστά σενάρια γουέστερν της δεκαετίας του ’50. Την μουσική επιμελήθηκαν οι Paul Sawtell και, Bert Shefter, ενώ την καταπληκτική διεύθυνση φωτογραφίας, ο John M. Nickolaus, Jr.(γιός του John M. Nickolaus, θρυλικού φωτογράφου και, επί σειρά ετών διευθυντή του αντίστοιχου τμήματος των στούντιο της MGM).

https://en.wikipedia.org/wiki/Robert_L._Lippert

ambush-at-cimarron-pass1958-lobby-card-1 ambush-at-cimarron-pass1958-lobby-card-2 ambush-at-cimarron-pass1958-lobby-card-3 ambush-at-cimarron-pass1958-lobby-card-4 ambush-at-cimarron-pass1958-lobby-card-5 ambush-at-cimarron-pass1958-lobby-card-6

Το άστρο του Clint Eastwood αρχίζει ουσιαστικά να λάμπει από αυτό εδώ το φιλμ, όπου στα 28 του χρόνια, παίρνει την πρώτη του μεγάλη ευκαιρία μπροστά από τις κάμερες. Παρά το γεγονός της απειρίας του, ο Eastwood βγάζει χαρακτήρα και προσωπικό ύφος, στοιχεία που λίγα  χρόνια αργότερα απογείωσαν κυριολεκτικά τις κινηματογραφικές του μετοχές, για να γεννηθεί έτσι ακόμη ένας σινέ θρύλος. Κοφτές ατάκες, παθιασμένες αντιδράσεις, αυθόρμητες, χαρακτηριστικός τρόπος ομιλίας «σκληρού», βλέμμα – ξυράφι. Εδώ υποδύεται τον νεαρό Νότιο στρατιώτη, που διατηρεί άσβεστο το μίσος του για τους Βόρειους νικητές του εμφυλίου, λίγο θερμοκέφαλος, λίγο ευέξαπτος, λίγο τολμηρός, αλλά στο τέλος δίκαιος. Δύσκολος ρόλος, ειδικά για έναν πρωτόβγαλτο. Διακρίνεται όμως σε κάθε του εμφάνιση εκείνη η ξεχωριστή ματιά, που προμηνύει επιτυχημένη καριέρα.  Ο Scott Brady, ο λοχίας των Βορείων και, επικεφαλής της αποδεκατισμένης διμοιρίας, είναι εξαιρετικός. Σε αβανταδόρικο είναι αλήθεια ρόλο, που του δίνει όμως την ευκαιρία να βγάλει σπουδαία δείγματα υποκριτικού ταλέντου. Εξίσου καλοί και οι Irving Bacon(ο φερόμενος ως δικαστής), Frank Gerstle(ο λοχαγός Πρέσκοτ της παρέας των Νοτίων), και, Ray Boyle(ένας εκ των δύο ανιχνευτών). Το καστ συμπληρώνει η Margia Dean. Πολύ ωραίος ο τίτλος με τον οποίο προβλήθηκε στην χώρα μας η ταινία, «η παγίδα της καταραμένης κοιλάδος».

https://en.wikipedia.org/wiki/Scott_Brady

https://en.wikipedia.org/wiki/Clint_Eastwood

https://en.wikipedia.org/wiki/Irving_Bacon

https://en.wikipedia.org/wiki/Frank_Gerstle

https://en.wikipedia.org/wiki/Ray_Boyle

https://en.wikipedia.org/wiki/Margia_Dean

ambush-at-cimarron-pass1958-film-poster-4 ambush-at-cimarron-pass1958-window-card-1 ambush-at-cimarron-pass1958-window-card-2 ambush-at-cimarron-pass1958-window-card-3 ambush-at-cimarron-pass1958-window-card-6 ambush-at-cimarron-pass1958-window-card-14 ambush-at-cimarron-pass1958-window-card-15

Το αγωνιώδες αυτό κρυφτούλι με τον θάνατο, κρυμμένο καλά στις σκιές κάθε βράχου, στον κορμό κάθε δέντρου, ζωντανεύει ακόμη και τα άψυχα αντικείμενα, όπως και την τραχιά επιφάνεια της ίδιας της ερήμου, οδηγώντας τα βήματα των ανυποψίαστων θυμάτων σε μοιραίες παγίδες. Τα κίνητρα του καθενός, ωθούν την αταίριαστη συντροφιά όλο και πιο βαθιά στο άγνωστο, καθορίζοντας σε μεγάλο βαθμό τις πιθανότητες επιβίωσης. Άλλοτε το σχοινί που δένει τις μοίρες όλων δείχνει να λασκάρει, δίνοντας πολύτιμο χρόνο για σκέψη και ξεκούραση, κι άλλοτε τραβιέται απότομα, σφίγγοντας σαν θηλιά πάνω τους, μετατρέποντας τα πάντα γύρω σε άβυσσο άγχους. Το ένα μετά το άλλο, χάνονται τα πιόνια από την σκακιέρα, αφήνοντας στη θέση τους κόκκους φόβου… Οι Απάτσι, φαντάζουν σαν τον μεγάλο αντίπαλο, που με στρατηγική προσφέρει μέτρα, επιδιώκοντας έτσι να κουράσει τους συνταξιδιώτες. Όμως, ουσιαστικά, όλοι κυνηγούν τα προσωπικά τους φαντάσματα και, από αυτά επιζητούν την ρεβάνς…

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Μια αποδεκατισμένη διμοιρία του Αμερικάνικου στρατού, προσπαθεί να φτάσει στο οχυρό Γουέιβερλι με κρατούμενο έναν επικίνδυνο τυχοδιώκτη και με φορτίο τις νέες επαναληπτικές καραμπίνες που προορίζονταν για τους Απάτσι. Στην διαδρομή αυτή, θα συναντήσει μια ομάδα Νοτίων και, παρά την ύπαρξη του μίσους για τα όσα συνέβησαν στον εμφύλιο, κόντρα σε κάθε αντιξοότητα, θα επιχειρήσουν μαζί το ακατόρθωτο: να βγουν ζωντανοί από τις θανάσιμες παγίδες των ινδιάνων, διαβαίνοντας το πέρασμα του Σίμαρον…

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ…

Ένα από τα δύο γουέστερν που με «δένουν» περισσότερο από κάθε άλλο με τα παιδικά μου χρόνια, από τις αξέχαστες εκείνες προβολές της κρατικής τηλεόρασης, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, είναι και «η παγίδα της καταραμένης κοιλάδος». Τα χρόνια μπορεί να πέρασαν(ανεπιστρεπτί), όμως αυτό δεν εμποδίζει τις κρυφές ματιές πίσω στα βράδια της Τετάρτης, όταν η ΥΕΝΕΔ σύστηνε στο Ελληνικό τηλεοπτικό κοινό τα Αμερικάνικα γουέστερν, με ταινίες που έκτοτε έμελε να μην δούμε ξανά σε κάποιο άλλο φορμάτ εικόνας(vhs – dvd blu ray). Έστω και αμυδρά, θυμάμαι την μια από τις δύο φορές που είχα δει το “Ambush at Cimarron pass”, ένα μεσημέρι Σαββάτου, στην δεύτερη του προβολή, από την τότε ΕΡΤ 2. Μου έχουν μείνει αποτυπωμένες σκηνές του φιλμ και, τώρα που μου δόθηκε η ευκαιρία να το δω ξανά, ήταν σαν να άνοιγε τις πόρτες της μια χρονομηχανή και, να με γύριζε πίσω στα 12 μου χρόνια, εκείνο το συννεφιασμένο, χειμωνιάτικο απόγευμα… Τόσο η μουσική, όσο και ο κινηματογράφος, έχουν αυτή την μαγεία, να διασχίζουν τον χρόνο με απίστευτα μεγάλες δρασκελιές, προσφέροντας ταξίδια στους ενδιαφερόμενους(μετ’επιστροφής φυσικά). Έχω την αίσθηση ότι για το δεύτερο εκείνο γουέστερν των παιδικών χρόνων, μάλλον θα χρειαστεί να περιμένω καιρό για να το δω ξανά, αφού πρέπει πρώτα να θυμηθώ τον τίτλο του…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

«Εκδίκηση την αυγή»(Dawn at Socorro) – 1954

dawn-at-socorro1954-film-poster-5 dawn-at-soccoro-01-4

Η πιο εφευρετική οπτικά ταινία του George Sherman, με έναν χαρισματικό τρόπο κίνησης της κάμερας. Θυμίζει αφήγηση χαμένη στον εσωτερικό κόσμο του πρωταγωνιστή, που καταδιώκει διαρκώς τα προσωπικά του φαντάσματα, σε μια προσπάθεια για να ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν μια κι έξω. Σπάνια μια ταινία και δη γουέστερν, κατορθώνει να «γυρίσει» υπέρ της το παιγνίδι της σύγκρισης, που φαντάζει αναπόφευκτο. Κι εδώ είναι που έρχεται ο σκηνοθέτης για να ανατρέψει την αρχική άποψη του θεατή περί «φτηνής απομίμησης», καταθέτοντας πάνω από όλα προσωπικότητα και ευρηματικές ανατροπές. Ένα ξεχωριστό και θαυμάσιο φιλμ, παραγνωρισμένο και ξεχασμένο από κοινό και κριτικούς, που άξιζε πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση και, υψηλότερη θέση στην κατάταξη μεταξύ των κορυφαίων του είδους του.

dawn-at-socorro1954-film-poster-1 dawn-at-socorro1954-film-poster-2 dawn-at-socorro1954-film-poster-4 dawn-at-socorro1954-film-poster-6

Το μειονέκτημα που κλήθηκε να ισοσκελίσει ο Sherman, ήταν η «ρετσινιά» της παραλλαγής που εξ αρχής είχε το σενάριο, πάνω σε ένα ήδη ειπωμένο θέμα, αυτό του “Gunfight at the O. K. Coral”(«Αίμα στον πράσινο βάλτο»). Βλέπετε, οι ομοιότητες είναι τόσες πολλές, που είναι αδύνατον να μην μπει κανείς στην λογική της σύγκρισης με την καταξιωμένη δημιουργία του John Sturges. Τα αδέλφια Earp αποκτούν είδωλο στο καθρέφτη στα πρόσωπα των McNair και, η καθόλα μοιραία φιγούρα του Doc Holliday τον ετεροθαλή της αδελφό, στο πρόσωπο του Brett Wade. Κι εκεί είναι που φράσεις όπως «δεν υπάρχουν Burt Lancaster, Kirk Douglas και, John Ireland, στο Dawn at Socorro», έρχονται συνειρμικά στο μυαλό των περισσοτέρων. Από το σημείο αυτό και έπειτα όμως, μόλις κανείς αφήσει πίσω του την ζυγαριά και τα βάρη, αρχίζει να σχηματίζεται μια διαφορετική εικόνα, η οποία στην πορεία από εκδοχή γίνεται άποψη, με κριτική μάλιστα διάθεση και όχι αφήγησης. Η δε σκηνή της τελικής αναμέτρησης, της σύγκρουσης με το πεπρωμένο, προσωπικά θεωρώ ότι συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων αυτού του είδους.

dawn-at-socorro1954-film-poster-7 dawn-at-socorro1954-film-poster-9 dawn-at-socorro1954-film-poster-10 dawn-at-socorro1954-film-poster-11

Η κίνηση όπως έλεγα και πιο πάνω της κάμερας, είναι εξαιρετική. Ο τρόπος με τον οποίο ανοίγει τα πλάνα του ο Sherman, καταγράφοντας τις αντιδράσεις αλλά και τον ίδιο τον χώρο, οι γωνίες λήψης μέσα από τις οποίες φιλμάρει τα παραλειπόμενα και τις μορφές, όπως και η διαρκής ένταση στην οποία υποβάλει τον θεατή, κάνουν το ρολόι της διαφορετικότητας να χτυπάει σε έναν αγχωτικά μοναδικό ρυθμό. Σημαντικό στήριγμα στο χτίσιμο αυτής της ατμόσφαιρας, αποτελεί η υποβλητική μουσική υπόκρουση των Frank Skinner  και, Herman Stein . Οι έμπειροι μουσικοσυνθέτες παντρεύουν τον μελοδραματικό τόνο και το συναίσθημα, με την πίεση που ασκεί ο χρόνος στις στιγμές των πρωταγωνιστών. Το αποτέλεσμα είναι έξοχο. Μια υποδειγματική συνοδεία του χρονικού μιας καταιγίδας, που σαδιστικά κοιτάζει από ψηλά τα θύματα της. Υπάρχουν στιγμές που μέσα στο διαμορφωμένο αυτό κλίμα διακρίνεται ο ασφυκτικός ρόλος της πίεσης πάνω στα πρόσωπα, τονίζοντας τα σημάδια της αλλοίωσης του ψυχισμού τους. Κάτι που καταγράφει μοναδικά ο Carl E. Guthrie  στην φωτογραφία του. Αψεγάδιαστο και το μοντάζ του Edward Curtiss με σκηνές που σου μένουν στο νου(όπως αυτή της συνύπαρξης του χρόνου με την φιγούρα της Piper Laurie).

dawn-at-socorro1954-lobby-card-1 dawn-at-socorro1954-lobby-card-2 dawn-at-socorro1954-lobby-card-3 dawn-at-socorro1954-lobby-card-4 dawn-at-socorro1954-lobby-card-5 dawn-at-socorro1954-lobby-card-6 dawn-at-socorro1954-lobby-card-7

Θα ήταν άδικο να μην αναφερθούμε στην παραγωγή του George Zuckerman. Σπουδαίος σεναριογράφος(The Tarnished Angels, Written on the Wind, κ.α.), που εδώ εκτός της ιστορίας, αναλαμβάνει και τον συντονισμό ολόκληρης της παραγωγής. Έχει προσέξει και την τελευταία λεπτομέρεια! Δεν είχε εύκολο έργο. Κι αυτό γιατί το φιλμ διαδραματίζεται κυρίως σε κλειστούς χώρους(δύο σαλούν συγκεκριμένα), εκπροσωπώντας αυτό που αποκαλείται chamber western. Εκεί είναι που «κουμπώνουν» οι προσωπικότητες και οι ερμηνευτικές ικανότητες των πρωταγωνιστών. Πολύ σωστά μοιρασμένοι ρόλοι, αλλά και άψογη επιλογή στο καστ. Δίνουν όλοι το 100% των δυνατοτήτων τους. Ο Rory Calhoun στον κεντρικό ρόλο του καταραμένου από τη μοίρα χαρτοπαίκτη, με τα σημάδια από τις μονομαχίες του τόσο πάνω στην τσόχα, όσο και στη ζωή του γενικότερα, να τον έχουν μετατρέψει σε ένα τραπουλόχαρτο που αλλάζει χέρια, είναι θαυμάσιος. Στέκεται μπροστά από τις κάμερες με σιγουριά και αυτοπεποίθηση, βγάζει δείγματα του μεγάλου του ταλέντου. Εξαιρετικός ηθοποιός. Μαζί με τους Fred Mc Murray, Scott Brady, Dan Duryea, σχηματίζουν μια πολύ δυνατή τετράδα, που θα ήθελα να είχαν συνυπάρξει έστω και μια ταινία γουέστερν. Η πανέμορφη Piper Laurie, που στέκεται απέναντι από το δικό της παρελθόν και, προσπαθεί να ισορροπήσει την καταδικαστική του απόφαση με τα δικά της, ανεκπλήρωτα «θέλω», είναι πολύ καλή και πειστική. Σπουδαία ερμηνεία και από το αντίπαλο δέος του πρωταγωνιστή, τον αδίστακτο και κυνικό ιδιοκτήτη σαλούν David Brian. Η μονομαχία τους στην αξέχαστη εκείνη παρτίδα πόκερ, είναι καταπληκτική! Μου άρεσε και ο καρατερίστας Edgar Buchanan, ο σερίφης του Socorro. Πολύ μεστή ερμηνεία. Ο Lee Van Cleef(ένας από τους αδελφούς Ferris), είναι για ακόμη μια φορά ένας υπέροχος «κακός»!

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Η ατέρμονη μάχη με τον χρόνο, το παρελθόν που ακολουθεί σαν σκιά, η φευγαλέα ματιά στο εφήμερο, η ευδαιμονία των στιγμών, η αναβολή που προσφέρει απλά σταγόνες λήθης, οριοθετούν την πορεία της τελικής σύγκρουσης. Προς τα κει θα βαδίσουν προερχόμενοι από παράλληλα μονοπάτια, οι πρωταγωνιστές της. Ο χαρτοπαίκτης με τον κώδικα τιμής και την ευγενική καταγωγή, ο αλκοολικός πιστολέρο που τον καταδιώκει ενώ ουσιαστικά ξορκίζει τους δικούς του δαίμονες, ο αλαζόνας ιδιοκτήτης σαλούν που πίσω από την ειρωνεία του κρύβει δειλία και, η αδικημένη από τον πατέρα και τον εαυτό της μοιραία γυναίκα, που αναζητεί σιωπηλά το δικαίωμα σε μια ζωή που θα ορίζει εκείνη…

 

Αποκλειστικά για το Cine Oasis 2013 – 2018

Γιώργος Σ. Κοσκινάς