PAYTON PLACE(1957)

PAYTON PLACE(1957) 9/4/2011

Συντάκτης corto

Θα ξεκινήσουμε κάπως ανάποδα μ` αυτή την ταινία. Επτά βραβεία Όσκαρ, μόνο  φτωχό δεν μπορεί να αποκαλέσει κανείς έναν απολογισμό. Καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτου και δεύτερου γυναικείου ρόλου, δεύτερου ανδρικού, καλύτερης μεταφοράς σεναρίου και καλύτερης φωτογραφίας. Σάρωσε κυριολεκτικά! Αν προσθέστε και τις «Χρυσές Σφαίρες» όπως και τα υπόλοιπα ειδικά βραβεία που απέσπασε, έχετε να κάνετε με μια ταινία – θρύλο κυριολεκτικά! Το κοινό την αγάπησε, οι τηλεθεατές την λάτρεψαν όταν μεταφέρθηκε στην μικρή μας οθόνη, η πορεία της στον χρόνο είναι αξιοζήλευτη, οι αλήθειες της σόκαραν τους πάντες, ειδικά την Αμερική του`50. Αν και αναφέρονταν στα χρόνια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου(1941), εντούτοις προβλήθηκε το 1954, αλλά και πάλι όλα όσα έθιξε ήταν απαγορευμένες λέξεις και έννοιες για τον κινηματογράφο εκείνων των χρόνων! Ήταν ένα απρόσμενο ξεγύμνωμα της κοινωνίας,  την οποία κατακεραύνωνε δίχως να κρύψει το παραμικρό! Εγωισμοί, μικροπρέπειες, καταπίεση, υποκρισία, μικρότητες, ατομικά συμφέροντα, κοινωνικός ρατσισμός, ταμπού, προκαταλήψεις, όλη η αληθινή εικόνα έβγαινε στη φόρα σε μια ταινία – «κατηγορώ»! Ο τρόπος που καλύπτεται η πραγματικότητα, για χάρη ενός ανόητου καθωσπρεπισμού, η δυστυχία της οποίας γυρίζει την πλάτη η καθημερινότητα μας, έννοιες όπως το σεξ που αποκρύπτονται από τους γονείς και γίνονται λέξεις απαγορευμένες. Ένας ανόητος πουριτανισμός, σε μια υπνωτισμένη πόλη που δείχνει να πιστεύει ακόμη στην ύπαρξη των πελαργών, για την διαιώνιση του ανθρώπινου είδους. Ο πόνος και τα δράματα των συμπολιτών, στα οποία γυρίζουν όλοι την πλάτη, ή απλά τα αφήνουν να υπάρχουν για να τους δίνουν «πιπέρι & αλάτι» στη βαρετή διαβίωση, ενώ παράλληλα χτίζουν και γεμίζουν εκκλησίες, όπου μετά το τέλος της λειτουργίας επιστρέφουν στα καβούκια τους εθελοτυφλώντας. Μερικές χιλιάδες επαρχιωτών, κρυμμένων πίσω από τα δάκτυλα τους.

Η ταινία τα καταδεικνύει όλα αυτά, τα κατονομάζει, τα βγάζει στη φόρα και δίνει ένα γερό χτύπημα στην ψεύτικη ουτοπία ενός ξεθωριασμένου Αμερικάνικου ονείρου. Το κάνει άμεσα, ή και έμμεσα καμιά φορά, αλλά με έναν τόσο έξυπνο τρόπο, που ξεγελάει με τα πλάνα της στραμμένη στη φύση, στις εποχές που κυλούν αδιάκοπτα, με γλυκές, σαγηνευτικές μελωδίες, με δύο – τρία ευτράπελα και μερικά αφελή αστεία. Στην ουσία είναι ότι θέλει κανείς να δει και να ακούσει, από αυτούς τους πολλούς που ζουν στην παραζάλη των χαμένων ιδανικών και των αξιών και καταφέρνει να τους κερδίσει, θεωρώντας ότι αυτό που είδαν ήταν μια σειρά από ειδώλια και ρομάντζα μεταξύ γυμνασιόπαιδων, σε μια επαρχιακή κωμόπολη του`40. Σίγουρα θα βγήκαν πολλοί τέτοιοι θεατές από τις αίθουσες, μην έχοντας υποψιαστεί το πραγματικό νόημα των όσων είδαν. Πολλά μπράβο στην 20th Century Fox για αυτή της την τόλμη, που ναι μεν υπαγορεύτηκε από την θέληση να αποκομίσει ακόμη περισσότερα κέρδη, αλλά συγχρόνως έκανε κινηματογράφο πραγματικά! Ο John Michael Hayes έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά, στην μεταφορά του βιβλίου της Grace Metalious στην μεγάλη οθόνη. Σεβάστηκε το βιβλίο και έγραψε ένα αριστουργηματικό σενάριο, δίχως να αφήσει τίποτα να χαθεί από το κείμενο. Η μαγική μουσική υπόκρουση που σε υπνωτίζει, είναι έργο του Franz Waxman, την παραγωγή έχει κάνει ο Jerry Wald, το μοντάζ ο David Bretherton, την φωτογραφία ο William C. Mellor και την σκηνοθεσία ο άγνωστος μέχρι τότε Mark Robson. Το καστ ήταν απλά υπέροχο και όλοι οι ηθοποιοί λάμπουν με τις ερμηνείες τους! Σπάνια βλέπεις ταινία όπου δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τους πρωταγωνιστές από τους υπόλοιπους ηθοποιούς! Στο Payton Place αυτό συμβαίνει! Οι  Lana Turner(η κρυμμένη στο ψέμα μητέρα της πρωταγωνίστριας), Diane Varsi(η πρωταγωνίστρια που αμφισβητεί, επαναστατεί και διηγείται στην ιστορία), Hope Lange(η τραγική φιγούρα της ορφανής που κακοποιείται), Lee Philips(ο νέος διευθυντής του σχολείου με τις αλλαγές που θα φέρει μαζί του, στον νέο τρόπο διαπαιδαγώγησης και διδασκαλίας), Russ Tamblyn ( ο πιο «διαφορετικός» και καταπισεμένος πιτσιρικάς της παρέας), Arthur Kennedy(συγκλονιστικός σαν μέθυσος και βίαιος πατριός!), αλλά και ο Lorne Greene της τηλεοπτικής Bonanza(υποδύεται εκεί τον πατέρα), κάνει μια εκπληκτική εμφάνιση με τον ρόλο του προς το τέλος της ταινίας, σαν δημόσιος κατήγορος! Δείτε και ξαναδείτε τις σκηνές στο δικαστήριο, ή αυτές με πρωταγωνιστή τον γιατρό(Lloyd Nolan), της μικρής κοινωνίας, που πραγματικά κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του αφήνει τους πάντες άφωνους με τις αλήθειες του! Η ταινία είναι ένα σπονδυλωτό δράμα, στο οποίο παρακολουθούμε την παράλληλη εξέλιξη 4 ζευγαριών. Η «πέμπτη» εποχή του χρόνου, αυτή της αγάπης, θα έρθει σαν λύτρωση, επουλώνοντας τις  πληγές, αλλά με το απαραίτητο κόστος… Δυόμιση ώρες αξέχαστες, που απλά δεν θα καταλάβετε πως πέρασαν!

Την  ταινία ακολούθησε και ένα sequel to 1961, με τίτλο “Return to Payton Place”,  στο οποίο και θα αναφερθούμε μελλοντικά. Δείτε την και για ακόμη έναν λόγο, οι …ρετρολάγνοι ειδικά! Για να γυρίσετε πίσω στα χρόνια της ΥΕΝΕΔ, όταν η τηλεοπτική μεταφορά του φιλμ καθήλωνε τους πάντες, μπροστά από μια συσκευή τηλεόρασης! Η σειρά, στην οποία θα αναφερθούμε διεξοδικά σε ξεχωριστή παρουσίαση, προβλήθηκε στην Αμερική με τεράστια επιτυχία, καταρρίπτοντας όλα τα σχετικά ρεκόρ τηλεθέασης, στην πενταετία 1964 – 1969. Πέρασαν αρκετά χρόνια, για να αμφισβητήσει τα πρωτεία της κάποια άλλη σειρά και όταν έγινε αυτό, προβλήθηκαν τα «Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι» και «Οικογένεια Γουώλτονς».

ΣΚΗΝΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: