Αρχεία Ιστολογίου

«Has anybody seen my gal?»(1952)

Θαυμάσια οικογενειακή ταινία, παλιάς κοπής και αντίληψης(δόξα Τω Θεώ υπάρχουν ακόμη πολλές τέτοιου τύπου, για να λειτουργούν σαν αντίδοτο στην δίνη κακογουστιάς και αναμασήματος των ημερών μας). Έχει ένα σαφές το μήνυμα που αναπτύσσει και μεταφέρει με τόσο απλό τρόπο, που από το παιδικό του αρχικό στήριγμα καταλήγει προς όλους τους αποδέκτες. Αυτού του είδους οι ταινίες, εκείνες δηλαδή που αναλάμβαναν να αφηγηθούν μια καθαρή περίπτωση μυθοπλασίας, εμπλουτισμένη με κοινωνικά στοιχεία, έχουν εκλείψει πλέον στα χρόνια που δυανύουμε, καθώς τα στούντιο τις θεωρούν προφανώς “αργές” και παλιομοδίτικες. Οπότε, οι ενδιαφερόμενοι πρέπει να ανατρέξουν πίσω στον χρόνο, για να αναπολήσουν τις πιο αγνές αυτές οπτικές.

Το “Has anybody seen my gal”, κινείται οριακά στην αισθηματική κομεντί χροιά του ’50, “πατάει” όμως αρκετά και στο οικογενειακό ύφος. Πέραν του περιεχομένου του, όσων αφηγείται αν προτιμάτε, διαθέτει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία. Κατ’ αρχάς ο τίτλος παραπέμπει στην ομώνυμη σύνθεση των The California Ramblers, πολύ δημοφιλής στην Αμερική το 1925. Τζαζ με τσάρλεστον επιρροές. Θαυμάσιο κομμάτι. Το διασκεύσαν πολλοί καλλιτέχνες μετέπειτα, όπως οι Arthur Fields, Tiny Hill, Guy Lombardo, Mitch Miller, Dean Martin, Freddy Cannon, Mickey Gilley, Milla Jovovich και πολλοί ακόμη. Ακολουθήστε τους δύο πιο κάτω συνδέσμους για να μάθετε περισσότερα τόσο για το συγκρότημα, όσο και για το τραγούδι.

https://en.wikipedia.org/wiki/The_California_Ramblers

https://en.wikipedia.org/wiki/Has_Anybody_Seen_My_Gal%3F_%28song%29

Εδώ συναντάμε την τρίτη συμμετοχή σε ταινία μεγάλου μήκους(δεν αναφέρεται καν στα credits), του μετέπειτα σταρ James Dean. Ο ρόλος είναι μικρός αλλά απαιτητικός και, ο τρόπος που ερμηνεύεται από τον νεαρό Αμερικανό ηθοποιό είναι μοναδικός. Δείγμα του μεγάλου ταλέντου του. Είχαν προηγηθεί δύο εμφανίσεις του στα Fixed Bayonets! (1951), και Sailor Beware (1952). Ακολούθησε το Trouble Along the Way  του ’53 και, μετά οι τρείς μεγάλες του επιτυχίες, που τον καθιέρωσαν παγκοσμίως. Τα East of Eden, Rebel Without a Cause και Giant. Στο “Anybody seen my gal” συναντιέται επί σκηνής με τον Rock Hudson, με τον οποίο συμπρωταγωνιστούν και στο “Giant” του ’56. Ο τρόπος που παραγγέλνει το παγωτό του στο κατάστημα, είναι εκείνος ο νωχελικός, βαριεστημένος, που αποτέλεσε και το σήμα κατατεθέν του παιξίματος του. Νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσετε ορισμένες πληροφορίες για τον  James Dean, πάντα από την χρήσιμη Wikipedia. Σίγουρα πολλά από τα πιο κάτω σας διέφευγαν.

https://en.wikipedia.org/wiki/James_Dean

Πρωταγωνιστούν οι Piper Laurie, Rock Hudson, Charles Coburn(είναι απλά καταπληκτικός), Gigi Perreau(πολύ καλή και η μικρούλα), Lynn Bari, Larry Gates, William Reynolds, Skip Homeier, και Frank Ferguson. Η σκηνοθεσία είναι του Douglas Sirk, ενός εξαιρετικού κινηματογραφιστή, που μεταξύ άλλων μας έδωσε και τα Captain Lightfoot (1955), All That Heaven Allows (1955), και Imitation of Life (1959). Ο Sirk θεωρείται επιδραστικότατος στην τεχνική και την γενοκότερη φιλοσοφία του. Σημαντικοί συνάδελφοι του των τελευταίων δύο δεκαετιών, έχουν παραδεχτεί ότι επηρεάστηκαν πολύ από την δουλειά του. Μεταξύ αυτών και οι Quentin Tarantino, Todd Haynes, Pedro Almodóvar, Wong Kar-wai, John Waters και Lars von Trier. Ακολουθούν τα βιογραφικά των Laurie, Hudson, Coburn, καθώς και του σκηνοθέτη.

https://en.wikipedia.org/wiki/Piper_Laurie

https://en.wikipedia.org/wiki/Rock_Hudson

https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Coburn

https://en.wikipedia.org/wiki/Douglas_Sirk

Η παραγωγή είναι του Ted Richmond για την Universal-International. Το φιλμ βασίζεται σε μια νουβέλα της διάσημης Αμερικανίδας συγγραφέως Eleanor H. Porter(που μεταξύ άλλων έγραψε ακόμη ένα βιβλίο που μεταφέρθηκε στην μεγάλη οθόνη, το Pollyanna1913). Σεναριακή προσαρμογή από τον Joseph Hoffman. Εξαιρετικές οι μουσικές του Franz Waxman. Στην χώρα μας δεν βρήκα να προβλήθηκε(εκτός αν έχεις κανείς περισσότερα στοιχεία επ’αυτού), τουλάχιστος στις αίθουσες.

Αυτό που κάνει ακόμη πιο ξεχωριστή την ταινία, είναι η αλληγορία που χρησιμοποιεί και στο βιβλίο της η συγγραφέας και, μεταφέρεται έξοχα από τον σκηνοθέτη. Ο κεντρικός χαρακτήρας δείχνει να έχει ξεπηδήσει από κάποια παραβολή, την οποία ενσαρκώνει καθοδηγώντας τους ανυποψίαστους θεατές, τους οποίους στην συνέχεια μετατρέπει σε πρωταγωνιστές. Όλα ξεκινούν και διαδραματίζονται σε μια μικρή κωμόπολη, στα χρόνια της ποτοαπαγόρευσης και του τσάρλεστον. Δύσκολες οικονομικές στιγμές(θα την βρείτε ιδιαίτερα επίκαιρη…), δοκιμασίες για πολλούς. Είναι στιγμές που κρίνουν τις ανθρώπινες σχέσεις και τα θεμέλεια του χαρακτήρα καθενός.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Μια οικογένεια θα γίνει αποδέκτης ενός απρόσμενου δώρου. Θα δεχτούν 100.000 δολάρια από κάποιον ανώνυμο ευεργέτη και, καλούνται να διαχειριστούν τις αλλαγές που θα προκύψουν στη ζωή τους. Ο ανώνυμος αυτός ευεργέτης όμως, έχει υπόσταση. Απλά κρύβεται πίσω από ένα κοινότυπο όνομα – κ. Σμίθ – και, συμβιώνει μαζί τους ως οικότροφος, παρατηρώντας τους παλμούς των μελών της οικογένειας και, την σταδιακή αλλοίωση των χαρακτήρων τους.  Πίσω από την δωρεά του αυτή, κρύβεται ένα μυστικό που κουβαλάει από την νιότη του, αλλά και η περιέργεια του για την αξιοποίηση του ποσού.

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

“Forever darling”(1956)

Οι καλές κωμωδίες της Lucille Ball ήταν αναμφίβολα αυτές της δεκαετίας του ’40. Όμως και οι δύο που γύρισε σχεδόν απανωτά με συμπρωταγωνιστή τον Desi Arnaz(The Long, Long Trailer -1954 και Forever, Darling – 1956), ήταν καταπληκτικές. Ώριμη όσο ποτέ η Αμερικανίδα κωμικός, έχει εξαιρετική χημεία με τον Ισπανικής καταγωγής Arnaz, κάτι που άλλωστε ήταν εμφανές από την εποχή του τηλεπτικού I Love Lucy, που είδαμε και στην Ελλάδα από την ΥΕΝΕΔ. Εδώ, στο “Forever darling”, υπάρχουν στιγμές που είναι απολαυστική όσο ποτέ άλλοτε! Γκριμάτσες, μπρίο, ταμπεραμέντο, ταλέντο! Προσωπικά συγκαταλέγω το φιλμ μεταξύ των καλύτερων της μεγάλης της καριέρας.

Η δεκαετία του ’50 εξακολουθεί μέχρι και σήμερα να θεωρείται από τους σινεφίλ ως η πλέον γοητευτική, τουλάχιστον για το Αμερικάνικο σινεμά. Πρωτότυπα και διασκευασμένα σενάρια εξαιρετικά, σε όλες τις κατηγορίες ταινιών, ξεχωριστό ύφος στο καλλιτεχνικό κομμάτι(σκηνικά, κουστούμια κλπ), χαρακτηριστικές μουσικές και, μερικές από τις καλύτερες στιγμές για πολλούς σπουδαίους ηθοποιούς. Μιλώντας κάποτε με έναν καλό φίλο, θυμάμαι την φράση του “δεν ξέρω τι έκαναν το ’50, αλλά εκείνες οι ταινίες είχαν το καλύτερο χρώμα!” Μπορώ να πω ότι κι εγώ προσωπικά αγνοώ την “συνταγή” εκείνη του χρώματος, που έκανε τις παραγωγές του ’50 να έχουν μια ενιαία μορφή, με απαλές, παστέλ αποχρώσεις. Όσο για την αισθητική των εσωτερικών χώρων(έπιπλα, διαρύθμιση, ρούχα, ηλεκτρικές συσκευές, κλπ), κι εκεί πάλι κάνει αισθητή την παρουσία της μια ενιαία αντίληψη. Ένα στυλ που χαρακτήρισε άλλωστε την δεκαετία εκείνη, με έμφαση στις καμπύλες. Αν τώρα προσθέσετε και τις lounge μελωδίες των big bands, έχετε την πλήρη εικόνα και, ίσως έναν απ’τους λόγους που αρέσουν τόσο οι ταινίες του ’50, ειδικά οι κωμωδίες.

Το “Forever darling” είναι μια σατυρική, κριτική ματιά, στις ανθρώπινες σχέσεις και δη των ζευγαριών, που σε ένα καθεστός επαγγελματικής αναγνώρισης και ρευστοποίησης της προσφοράς του ο καθένας, αφήνει σε δεύτερο ρόλο την από κοινού συμβίωση. Είναι εκείνοι οι δρόμοι(μονοπάτια), για τα οποία μιλάει ο φύλακας-άγγελος στην ταινία. Σταδιακά εμφανίζονται διασταυρώσεις και ο καθένας ακολουθεί την δική του, παραβλέποντας την κοινή πορεία. Ενίοτε συγκλίνουν, όμως είναι για μικρά, ανούσια διαστήματα, για προσωπικές επιβεβαιώσεις. Είναι οι στιγμές που χρειάζονται γενναίες αποφάσεις, με το σχετικό τίμημα πάντα. Κάπου εδώ, εγκλωβισμένοι σε ένα κοινωνικό περίγυρο μάλλον χλιαρό και αλλοτριωμένο από την ρουτίνα της καθημερινότητας, οι δύο ήρωες μας καλούνται να βρουν την θέληση, για να πιστέψουν σε μια αλλαγή και, να την πραγματοποιήσουν.

Έξυπνο το σενάριο της Helen Deutsch. Η σεναριογράφος δηλώνει αποστασιοποιημένη μεν, με άποψη δε. Οι διάλογοι της είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε οι πρωταγωνιστές να προσθέτουν τα δικά τους στοιχεία στο παίξιμο. Τους δίνει αρκετή άνεση και ελευθερία κινήσεων. Το φιλμ σκηνοθέτηση ο Alexander Hall. Πολύ έμπειρος σκηνοθέτης στις ταινίες αυτού του είδους. Τα This Thing Called Love(1940), My Sister Eileen(1942), Down to Earth(1947), Because You’re Mine(1952), Let’s Do It Again(1953), είναι χαρακτηριστικές δουλειές του. Την παραγωγή επιμελήθηκαν από κοινού οι Desi Arnaz και Jerry Thorpe, για τα στούντιο της Metro-Goldwyn-Mayer, που με budget κάτω από το 1 εκατομμύριο δολάρια, κέρδισε 3. Η μουσική είναι του Bronislau Kaper.

Οι τρείς πρωταγωνιστές, Lucille Ball, Desi Arnaz και James Mason, είναι πολύ καλοί στις ερμηνείες τους. Οι δύο πρώτοι αποτελούν το ζευγάρι που θα αναζητήσει το κοινό μονοπάτι, ενώ ο Mason παίζει τον ρόλο του κατά παραγγελία φύλακα-άγγελου, αφού παίρνει την μορφή του γνωστού ηθοποιού κατ’απαίτηση της προστατευόμενης του! Είναι εκείνος που θα δώσει την λύση, ή μάλλον θα την προτείνει, ενώ ταυτόχρονα συμβάλει και στην υλοποίηση της, διακριτικά… Όλα ξεκινούν από το ταξίδι που πρέπει να πραγματοποιήσει ο σύζυγος, προκειμένου να δοκιμάσει το νέο του εντομοκτόνο. Παρά τους καυγάδες και την πλήρη διάσταση απόψεων με το έτερο του ήμισυ, τελικά θα συνταξιδέψουν για δοκιμάσουν την ίδια τους την σχέση, μέσα από μια σειρά ευρηματικών ευτράπελων, ξεκαρδιστικών πέρα για πέρα!

Να πούμε ότι αρχικά ο τίτλος του σεναρίου ήταν Guardian Angel, αλλά τροποποιήθηκε στην συνέχεια(κακώς, αν θέλετε την άποψη μου). Ούτε και το ζευγάρι για το οποίο γράφτηκε παρέμεινε, αφού η αρχική επιλογή των Myrna Loy και William Powell απορρίφθηκε. Το ίδιο συνέβη και με την περίπτωση του Cary  Grant, η οποία εγκαταλείφθηκε μάλλον γρήγορα. Συμμετοχή στο σενάριο είχαν και οι Madelyn Pugh και Bob Carroll, Jr.(σεναριογράφοι του τηλεοπτικού “I love Lucy”), οι οποίοι κλήθηκαν ενισχύσουν τα κωμικά gang με πινελιές slapstick και, κάπως έτσι γεννήθηκε η φοβερή σκηνή στο αντίσκηνο, που είναι απίθανη! Τα εξωτερικά γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στο πανέμορφο Yosemite National Park. Παραθέτω τα βιογραφικά των τριών πρωταγωνιστών.

https://en.wikipedia.org/wiki/Lucille_Ball

https://en.wikipedia.org/wiki/Desi_Arnaz

https://en.wikipedia.org/wiki/James_Mason

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018