«H κόρη της ζούγκλας» – Green mansions(1959)

Ένας εξωτικός κήπος πλημμυρισμένος με αποχρώσεις του πράσινου, ζωντανεύει με ποιητικό ρομαντισμό, γυρίζοντας την πλάτη στο κάλπικο οικοδόμημα του εκπολιτισμού, στο οποίο αντιτάσσει ένα συναισθηματικό πλουραλισμό. Η γλυκόπικρη επίγευση του παραμυθιού γερμένη πάνω στα φτερά μιας σπάνιας πεταλούδας, περιπλανιέται προκαλώντας την λαιμαργία του ματιού. Ωδή στον λυρισμό, φευγαλέα όπως η ευδαιμονία στη θέα ενός πανέμορφου λουλουδιού, με προορισμό να σκορπίζει φως και λάμψη μόνο για μια στιγμή. Θαυμάσια ταινία, ένα μικρό αριστούργημα, με θεατρική πιστότητα στο αρχικό κείμενο και ερμηνείες που προκαλούν ρίγη συναισθημάτων.

Η “κόρη της ζούγκλας” του Γουίλιαμ Χένρι Χάντσον γραμμένο το 1904, αποδεικνύει την διαχρονικότητα των φωτισμένων στιγμών του ανθρώπινου πνεύματος. Ο συγγραφέας πλάθει έναν ιδανικά ουτοπικό κόσμο, για να τοποθετήσει μέσα τους ήρωες του, όπως και τις αμαρτίες τους. Μια φυγή από την πραγματικότητα, από την τραχιά υφή της εκδίκησης, της οργής, του μίσους, σε ένα καταφύγιο αγνότητας, χωρίς την αγχωτική και ψυχοφθόρα παρουσία του χρόνου. Μια φθορά που βέβαια υφίστανται, αλλά οριοθετείται διαφορετικά. Ενώ η ατομική γαλήνη σκεπάζει το σκοτεινό παρελθόν, ωριμάζει ταυτόχρονα η ανάγκη για συγχώρεση, για επαναπροσδιορισμό της ύπαρξης καθενός. Τα κίνητρα αλλοιώνονται, τα πρόσωπα γεμίζουν ρυτίδες ευτυχίας, οι ψυχές βρίσκουν το μονοπάτι της κάθαρσης. Η Ιθάκη που δημιουργεί ο Χάντσον, στηρίζεται στην αγάπη. Αυτή είναι ο κινητήριος μοχλός όλων, ακόμη κι αν αρχικά λειτουργεί με ένα εντελώς εγωιστικό τρόπο. Η ομορφιά του παρθένου δάσους και η μαγεία της φύσης, συναντούν την θνητή ματαιοδοξία, τα αρχέγονα ένστικτα επικράτησης του ισχυρού, αλλά και την επίγεια λύτρωση.

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B7_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%B6%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CF%82

Με μια τέτοια πρώτη ύλη, το αποτέλεσμα θα ήταν σχεδόν αδύνατον να κινηθεί στην μετριότητα. Η Metro-Goldwyn-Mayer πίστεψε στο όραμα του ηθοποιού(και επίδοξου σκηνοθέτη), Mel Ferrer και το χρηματοδότησε, δίνοντας τα ηνία της παραγωγής στον Edmund Grainger. Ένα φιλόδοξο και επίπονο στην υλοποίηση σχέδιο, αφού περιλάμβανε γυρίσματα στις ζούγκλες της Βρετανικής(τότε)Γκουιάνας, της Βενεζουέλας και της Κολομβίας. Οι αντοχές των μελών του συνεργίου δοκιμάστηκαν πολλές φορές. Κι ενώ η ταινία είχε αναβληθεί στην πρώτη σύλληψη ως ιδέα(από την RKO Pictures το ’32, με υποψήφιο πρωταγωνιστικό δίδυμο τους Dolores del Río και Joel McCrea), η MGM την έφερε στις αίθουσες τον Μάιο του 1959. Όλοι οι συντελεστές έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό, ή αν θέλετε απλά δικαίωσαν την φήμη τους ο καθένας στον τομέα του. Ο Βραζιλιάνος μουσικοσυνθέτης Heitor Villa-Lobos(έγραψε το βασικό θέμα), και, οι Bronislau Kaper  – Sidney Cutner(δεν αναφέρεται στα credits), ήταν μια dream team κυριολεκτικά, κάτι που πιστοποιείται στο άκουσμα του sondtrack της ταινίας. Σκεφτείτε μόνο ότι τους στίχους του τραγουδιού που παίζει με την κιθάρα του ο Χόπκινς, έγραψε ο μεγάλος Paul Francis Webster! Καταπληκτική φωτογραφία από τον Joseph Ruttenberg, μοναδικό μοντάζ από τον Ferris Webster. Και, στο καστ, Audrey Hepburn, Anthony Perkins, Lee J. Cobb, Sessue Hayakawa και, Henry Silva. Τα λόγια θεωρώ πως περιττεύουν για ηθοποιούς τέτοιου διαμετρήματος.

Μπορεί το βιβλίο να άγγιξε τους αναγνώστες, η παραγωγή να ήταν άρτια, η σκηνοθεσία εξαιρετική, οι ερμηνείες σπουδαίες(προσωπικά πιστεύω ότι ο Lee J. Cobb έπρεπε να είναι τουλάχιστον υποψήφιος για Όσκαρ), όλοι οι συντελεστές να έκαναν καταπληκτική δουλειά, όμως… η αποδοχή ή όχι μιας ταινίας, πάντα θα εξαρτάται και από άλλους παράγοντες… Η MGM δαπάνησε ένα μεγάλο ποσό για την διαφημιστική υποστήριξη της ταινίας, πιστεύοντας πολύ σε αυτήν. Το δε budget δεν ήταν καθόλου ευκαταφρόνητο για εκείνα τα χρόνια, κοντά στα 3,5 εκατομμύρια δολάρια. Οι προυποθέσεις και τα εχέγγυα για μια μεγάλη επιτυχία, υπήρχαν συνεπώς. Τι έφταιξε ώστε να διαγράψει πορεία… Τιτανικού; Απλά υπολόγισαν όλοι χωρίς του κριτικούς, ή μια μερίδα έστω αυτών, οι οποίοι έθαψαν κυριολεκτικά την ταινία, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό το κοινό(τουλάχιστον στην Αμερική). Με χαρακτηρισμούς όπως “ρηχό μελό” και “σοφιστικέ θεατρική μεταφορά, πνιγμένη στην υπερβολή”, απαξίωσαν μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς! Μια παραγωγή που προορίζονταν για να αφήσει εποχή, δέχτηκε ένα πρωτοφανές μένος από πλευράς κριτικών, εγείροντας έτσι πολλές απορίες, ειδικά από την στιγμή που στην Ευρώπη έγινε δεκτή με ενθουσιασμό. Η υποκειμενικότητα είμαι πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει να θριαμβεύει, σε κάθε ευκαιρία και με κάθε πρόσχημα…  Είναι φτιαγμένη για να κερδίζει…

Το “Green Mansions” σήμανε ουσιαστικά τον επίλογο της σκηνοθετικής καριέρας του Mel Ferrer(η οποία ολοκληρώθηκε το ’65 με το “Caper”). Ως ηθοποιός συνέχισε για πολλά ακόμη χρόνια, με συμμετοχές σε σημαντικές ταινίες. Επειδή όμως τον κρίνουμε με την ιδιότητα του ως σκηνοθέτη, θα περιορίσουμε την αναφορά μας στη δουλειά του πίσω από τις κάμερες. Είναι εμφανής η διάθεση του να παίξει με τον ψυχισμό των ηρώων του, να τους υποβάλει σε δοκιμασίες συναισθματικής εξιλέωσης. Σε όλα του τα φιλμ προτίμησε να αναλύσει την εικόνα μέσα από το βλέμμα και τον εσωτερικό κόσμο των πρωταγωνιστών, παρά να αφηγηθεί ανούσια επαναλαμβανόμενες σεκάνς. Τα The Secret Fury (1950), The Racket (1951), Macao (1952), και, βέβαια το Green Mansions, είναι τα καλύτερα φιλμ που σκηνοθέτησε. Να πούμε για τους ρόλους που υποδύονται. Η τόσο εύθραυστη ερμηνεία της Audrey Hepburn, είναι πολύ ξεχωριστή. Όσο και η ίδια η ηθοποιός. Υποδύεται την Ρίμα(ή Ράιμα), την κοπέλα που μεγαλώνει στην καρδιά της ζούγκλας και, γίνεται ένα με την φύση, αποροφώντας ομορφιά, ενέργεια, αίσθηση ανωτερότητας και τέλειας εσωτερικής ισορροπίας. Ο Anthony Perkins, με το δικό του προσωπικό ύφος, εκείνο το βλέμμα που αιωρείται παίζοντας με τα μάτια, είναι ο νεαρός Έιμπελ(ή Άμπελ), που ενώ αναζητεί τρόπους για να οπλίσει την εκδίκηση του, θα ανακαλύψει στην θέση της την αληθινή αγάπη. Ο Lee J. Cobb είναι ο παππούς της Ρίμα, γεμάτος ερωτηματικά, πέπλα μυστηρίου και αμφιβολίες. Η ερμηνεία του είναι συγκλονιστική! Τέλος, οι Sessue Hayakawa και Henry Silva ενσαρκώνουν αντίστοιχα τους Ρούνι(αρχηγός της φυλής των ιθαγενών), και Κουάκο(γιός του αρχηγού). Σπουδαίες ερμηνείες και από αυτούς. Όσων αφορά στους πρωταγωνιστές της “κόρης της ζούγκλας”, είναι μάλλον προτιμώτερο να σας παραπέμψω κατευθείαν στα βιογραφικά τους.

https://en.wikipedia.org/wiki/Mel_Ferrer

https://en.wikipedia.org/wiki/Audrey_Hepburn

https://en.wikipedia.org/wiki/Anthony_Perkins

https://en.wikipedia.org/wiki/Lee_J._Cobb

https://en.wikipedia.org/wiki/Sessue_Hayakawa

https://en.wikipedia.org/wiki/Henry_Silva

Audrey Hepburn, Green Mansions (1959) starring Anthony Perkins

Στην χώρα μας η ταινία προβλήθηκε ως “Η βασίλισσα του παρθένου δάσους”, παρά τον τίτλο του βιβλίου(“η κόρη της ζούγκλας”), σε μια ακόμη ιστορία καθημερινής μεταφραστικής τρέλας. Βλέποντας το φιλμ από μια άλλη, πιο εσωτερική οπτική γωνία, ένιωσα να μου δημιουργεί εικόνες σε μια θαυμάσια μελωδία. Ήταν σαν να την έντυνε με χρώμα. Πρόκειται για το “Forgiveness” του συνθέτη Jonathan Elias, από το άλμπουμ «The Prayer Cycle» του 1999, από την φωνή της Ofra Haza.

https://www.youtube.com/watch?v=eKx81wrTASg

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

ΥΠΟΘΕΣΗ

Στα τέλη του 17ου αιώνα, σε μια ταραγμένη για την χώρα περίοδο επανάστασης, ο νεαρός Έιμπελ θα αφήσει πίσω του το Καράκας(πρωτεύουσα της Βενεζουέλας), για να αναζητήσει ένα δρόμο εκδίκησης προς τους δολοφόνους του πατέρα του. Οπλισμένος με μίσος και οργή, θα βρει ορμητήριο στις απάτητες ζούγκλες, πιστεύοντας ότι εκεί βρίσκεται ο χαμένος θησαυρός που θα του εξασφαλίσει το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με το πεπρωμένο. Στην ουσία όμως τα κίνητρα του είναι μεγαλύτερα, όπως και η εσωτερική του ανάγκη για να ανακαλύψει τον ρπαγματικό του προορισμό στη ζωή. Η αλήθεια που θα συναντήσει όμως στο γαλήνιο βλέμμα της κοπέλας του απαγορευμένου δάσους που τόσο τρέμουν οι ιθαγενεις, είναι αρκετή για να του αλλάξει την πορεία και να τον βάλει στα χνάρια της προσωπικής λύτρωσης, αποκαλύπτωντας ταυτόχρονα τον ίδιο του τον εαυτό…

Αποκλειστικά για το Cine Oasis

Γιώργος Κοσκινάς

2013 – 2018

 

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on Αύγουστος 13, 2017, in Uncategorized and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

  1. Οπως Παντα εξαιρετικος Γιωργαρε!!!!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: