ΚΛΑΣΣΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ – «24 ΩΡΕΣ ΛΕ ΜΑΝ»(“LE MANS” – 1971)

Οι φίλοι των αγώνων ταχύτητας, το θεωρούν σαν ίσως το κορυφαίο που γυρίστηκε ποτέ σε φιλμ. Γι` αυτό, ευθύνεται το ύφος ντοκιμαντέρ που του έδωσε ο σκηνοθέτης, για τα καταπληκτικά του πλάνα, όπως και για το γεγονός ότι ουσιαστικά, φιλμάρισε έναν αγώνα ταχύτητας(αυτόν του 1970), και δεν δημιούργησε εικόνες προερχόμενες από κάποιο στούντιο. Εδώ συνεπώς, δεν μιλάμε για αληθοφάνεια, αλλά για ρεαλισμό. Ένα στοιχείο που προσέδωσε στο φιλμ ακόμη έναν λόγο ώστε να καταταγεί τελικά, σε εκείνα που με την δύναμη της εικόνας περισσότερο(και λιγότερο με της ερμηνευτικές δυνατότητες των πρωταγωνιστών του), κερδίζουν τον θεατή. Έτσι ακριβώς, όπως οι ριψοκίνδυνοι πιλότοι των πρωτότυπων, εργοστασιακών μονοθέσιων, σκόρπιζαν αδρεναλίνη στις πίστες, κόβοντας την ανάσα όσων τους παρακολουθούσαν, με περίτεχνες ενέργειες. Οι «24 ώρες Λε Μαν», επιτυγχάνουν κάτι παρόμοιο. Αιχμαλωτίζοντας την ένταση ενός επίπονου αγώνα, στην διάρκεια του οποίου οι άσσοι του βολάν δοκιμάζονται σκληρά, φτάνοντας και ξεπερνώντας τα ίδια τους τα όρια, το φιλμ καθηλώνει τον θεατή ακόμη και στις μέρες μας. Είναι τόσο ζωντανό κάθε φρενάρισμα, κάθε προσπέραση, κάθε πλάνο, που νομίζεις ότι βλέπεις τους οδηγούς από κοντά, κι όχι σε κάποια οθόνη τηλεόρασης!

 Ένα από εκείνα που αποκαλούμε ευρηματικά, όταν αναφερόμαστε σε ταινίες κλασσικές, είναι και απουσία διαλόγου στο φιλμ, για τα πρώτα 35 λεπτά! Ο σκηνοθέτης Lee H. Katzin, δίνει μ` αυτό τον τρόπο εξ` αρχής το στίγμα της ταινίας του. Ο λόγος στο θέαμα! Η ταινία του διαπραγματεύεται έναν από τους πλέον δύσκολους και διάσημους αγώνες ταχύτητας παγκοσμίως, τον περίφημο «Λε Μαν» στην Γαλλία, όπου οι οδηγοί καλούνται να καλύψουν την απόσταση στην πίστα, κρατώντας τον έλεγχο του αυτοκινήτου τους και το τιμόνι στα χέρια, για 24 ώρες. Η κάθε ομάδα έχει 3 οδηγούς. Έναν για της όχημα(2), αλλά και 2 αναπληρωματικούς. Οι πιλότοι εναλλάσσονται, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, ενώ το μάξιμουμ που μπορούν να μείνουν στο όχημα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να υπερβαίνει τις 4 ώρες. Οι εισαγωγές στα πιτς είναι συχνές φυσικά. Αλλαγές ελαστικών(ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες και όχι μόνον), εφοδιασμός με καύσιμα, ξεκούραση των οδηγών.

Η ταινία βγήκε από τα στούντιο μιας μικρής εταιρείας παραγωγής(συγκρινόμενης με τους υπόλοιπους κολοσσούς του θεάματος), την Αμερικάνικη National General Pictures. Μερικές ταινίες της εταιρείας που θυμάμαι, είναι τα γουέστερν Little Big Man , A Man Called Horse, Monte Walsh και το περιπετειώδες The Getaway . Όλα τους ιδιαίτερα και πολύ προσεγμένα. Αν και θα το δείτε μόνον στους τίτλους έναρξης(καμία αναφορά στην παρουσίαση του φιλμ, σχεδόν σε όλα τα site!), εκτός του Jack N. Reddish, στην παραγωγή συνέβαλε τα μέγιστα και ο πολύ μεγάλος σκηνοθέτης και σεναριογράφος Robert Rosen(The Roaring Twenties  – 1939, The Sea Wolf – 1941, Alexander the Great – 1956, The Hustler – 1961)! Όσοι έχουν δει ταινίες του, δεν θα δυσκολευτούν να καταλάβουν την παρουσία του στο “Le Mans”! Εξαιρετικές και οι μουσικές του Michel Legrand(σπουδαίος Ευρωπαίος της jazz, που δεν ασχολήθηκε και πολύ με το σινεμά). Προσθέτει ένταση, ή αποφορτίζει, αφήνει μελαγχολία, ή διοχετεύει ρομαντισμό, με έναν μοναδικό τρόπο. Καταπληκτική η διεύθυνση φωτογραφίας των René Guissart Jr. και Robert B. Hauser! Δεν υπάρχουν λόγια, απλά! Δείτε και ξαναδείτε τις σκηνές με το ατύχημα και το διαλυμένο λάστιχο και θα καταλάβετε περισσότερα… Μοντάζ εξίσου υπέροχο και αψεγάδιαστο, από τους Ghislaine Desjonquères, Donald W. Ernst και John Woodcock. Έκαναν και οι τρείς πολύ καλή δουλειά.

Ο πρωταγωνιστής που επιλέχθηκε, ήταν και ο μόνος κατάλληλος για το φιλμ αυτό. Δεν πιστεύω να πέρασε κανείς άλλος, από το νου των υπεύθυνων του casting. Όταν έχεις εν ζωή, τον μοναδικό ηθοποιό που τρέφονταν με την αδρεναλίνη των αγώνων ταχύτητας, οδηγώντας και αυτός κάθε όχημα που είχε μοτέρ(!), ποιόν άλλον να σκεφτείς από τον Steve McQueen; Στις περισσότερες σκηνές του φιλμ περνάει από τα πλάνα σαν ένας από τους οδηγούς και όχι σαν ηθοποιός! Προσέξτε τον καλά και θα το διαπιστώσετε. Όπως λέμε σήμερα, …το είχε το θέμα! Το σενάριο του Harry Kleiner δεν τον εγκλωβίζει σε κάποια πλαίσια και αυτό τον βοηθάει να μπει ακόμη καλύτερα στο πετσί του ρόλου. Είναι αξέχαστος πράγματι. Υποδύεται το μέλος της ομάδας της Porsche, έναν Αμερικανό οδηγό αγώνων ταχύτητας, που επιστρέφει στο Λε Μαν για να αντιμετωπίσει και τις προσωπικές του φοβίες, αφού την προηγούμενη χρονιά είχε ένα παραλίγο μοιραίο ατύχημα.

Ο Lee H. Katzin περνάει έξυπνα στα πλάνα του τις προσωπικές στιγμές αδυναμίας των ηρώων του. Το χθες και το σήμερα στροβιλίζουν με τέτοιους ρυθμούς, που όλα τα συναισθήματα χάνονται σε έναν ίλιγγο ταχύτητας. Χάνονται μέσα σε επιφωνήματα ενθουσιασμού των θεατών και σε μουγκρίσματα των μοτέρ. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που αναπνέουν παράλληλα, μέσα στην κόντρα των δύο εργοστασίων. Porsche 917s και Ferrari 512s, είναι πλάι – πλάι. Η αγωνία για τον τελικό νικητή, αποτυπώνεται επάνω στα πρόσωπα των τεχνικών, των οδηγών και των θεατών. Το σφύριγμα των ελαστικών επάνω στη βρεγμένη πίστα, κρατάει τις σκέψεις ζωγραφισμένες στα μάτια όλων. Είναι στιγμές που πραγματικά σου κόβει την ανάσα. Υπέροχη ταινία – αναφοράς κυριολεκτικά! 51 χρόνια μετά, δεν υπάρχει καμιά να την αμφισβητήσει, για την πρωτοτυπία και την δύναμη της! Αξίζει και με το παραπάνω, μια θέση στις ταινιοθήκες όλων!

Στοιχεία περισσότερα για το φιλμ, θα βρείτε στο παρακάτω link.

http://en.wikipedia.org/wiki/Le_Mans_%28film%29

Το αυθεντικό trailer της ταινίας.

Αποσπασματικά βίντεο.

Ένα μοιραίο ατύχημα…

Οι τίτλοι τέλους. Θαυμάστε την μουσική του Legrand!

About Corto

Ασχολούμαι με το σκίτσο και τα κόμικς. Και στις δύο περιπτώσεις ακολουθώ το συναίσθημα. Θα προτιμούσα να μείνουν όλα αυτά στη σφαίρα του ερασιτεχνισμού, αλλά ...καμιά φορά η ζωή έχει άλλη γνώμη. Μισώ την υποκρισία και την αχαριστία και αρκούμαι στις μικρές στιγμές, που μπορούν να είναι παντού. Στη θέα ενός δέντρου, στον ήχο του κύματος...

Posted on Μαΐου 18, 2012, in 1971, 24 Ώρες Λε Μανς, Classic Films, History of Cinema, Κινηματογράφος, Κλασσικές Ταινίες, Στηβ Μακ Κουήν, Le Mans, Lee H. Katzin, Michael Legrand, Steve Mc Queen, Uncategorized and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink. 4 σχόλια.

  1. Μέχρι και η Pixar (ή απατώμαι;) έβγαλε παιδική ταινία με τον τίτλο Στηβ Μακ Κουίν, τι άλλο να πεις!

    Μου αρέσει!

  2. Ουσιαστικά το καρς είναι ο τίτλος, αλλά όλα τα παιδιά αναγνωρίζουν αμέσως το κόκκινο κουρσάκι με το όνομα αυτό.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: