HOW THE WEST WAS WON(1962)

HOW THE WEST WAS WON(1962) 6/6/2011

Συντάκτης corto

Ω ναι! Είναι αυτό που καταλάβατε απ` τον τίτλο! Η κατάκτηση της Δύσης κύριοι – σε μια ταινία! Και μόνο με αυτή τη φράση, η παρουσίαση θα μπορούσε να είναι πλήρης, αλλά θα το κοιτάξουμε λιγάκι πιο …βαθιά! Να ξεκινήσω ανάποδα αυτή τη φορά, από τους λόγους για τους οποίους δεν θα έπρεπε να δείτε την ταινία! Αν δεν σας αρέσουν οι επικές παραγωγές, αν δεν θέλετε να ξοδέψετε χρόνο για ταινίες άνω των 160 λεπτών, γιατί ίσως να σας κουράζουν, αν δεν σας λέει τίποτα η παρουσία σύσσωμου του Χόλλυγουντ σε ένα γουέστερν, αν οι αριθμοί δεν σας εντυπωσιάζουν, όπως τα 15 εκατομμύρια του μπάτζετ, σε μια ταινία του 1962, αν βρίσκετε υπερβολή την παρουσία 4 σκηνοθετών πρώτης κλάσης που λέμε, σε ένα φιλμ, ή αν απλά κάνετε κέφι να δείτε ποδόσφαιρο στο τάδε κανάλι! Απλά πράγματα είναι. Αν τώρα όλα τα πιο πάνω σας τσιγκλάνε και σας άνοιξε η όρεξη, διαβάστε τα υπόλοιπα που ακολουθούν. Οι υπόλοιποι, είπαμε. Τηλέφωνο στην πιτσαρία και μπύρα στο ποτήρι! Να αρχίσουμε από τους σκηνοθέτες; Τι λέτε; Πάμε λοιπόν. Ψιλοπράγματα δηλαδή, αλλά μια και μπήκα στον κόπο ας τα αναφέρω. Τέσσερεις σκηνοθετικές καρέκλες(αυτές που έχουμε και στις βεράντες), σε μια σειρά φανταστείτε, σα ρεμπέτικη κομπανία! Και πάμε στους οργανοπαίκτες! John Ford, Henry Hathaway, George Marshall, Richard Thorpe! Βάλτε εσείς το όργανο που νομίζετε στον καθένα και πάμε να γνωρίσουμε την υπόλοιπη ορχήστρα! Το μαγαζί λέγεται MGM, από τα αρχικά των συνεταίρων. “M” για τον κ.Metro – “G” για τον κ. Goldwyn  – “M”(ξανά) για τον κ. Meyer. Μαγαζί – γωνία όπως λέμε. Για μάνατζερ(παραγωγό), διαλέξανε τον Bernard Smith, τις μακέτες(σενάριο), τις ανέλαβε ο James R. Webb, διευθυντής ορχήστρας ο Χιτσκοκικός Alfred Newman και τέσσερεις παρακαλώ φωτογράφοι(για να μην μείνει κανένας πελάτης παραπονεμένος), οι William H. Daniels, Milton Krasner, Charles Lang, Jr. και Joseph LaShelle. Την επιμέλεια του μοντάζ όλης της παράστασης, την άφησαν εν λευκώ στον Harold F. Kress και δεν έκαναν κι άσχημα, μεταξύ μας. Τα έβγαλε τα λεφτά του και με το παραπάνω ο άνθρωπος. Ξέχασα κάποιον; Α ναι! Μα φυσικά τον παρουσιαστή της βραδιάς(αφηγητή), που δεν φαίνεται πίσω από την αυλαία, αλλά ακούγεται η στιβαρή φωνή του! Είναι ο Spencer Tracy! Επίτιμοι καλεσμένοι και γκέστ σταρ, οι Carroll Baker, Lee J. Cobb, Henry Fonda, Carolyn Jones , Karl Malden , Harry Morgan, Gregory Peck, George Peppard, Robert Preston , Debbie Reynolds, James Stewart, Eli Wallach, John Wayne, Richard Widmark, Brigid Bazlen, Walter Brennan, David Brian, Andy Devine, Raymond Massey, Agnes Moorehead, Thelma Ritter, Mickey Shaughnessy, Lee Van Cleef, John Larch, Jay C. Flippen, Carleton Young, Harry Dean Stanton και Russ Tamblyn! Όλοι οι καλοί χωράνε, κατά κάποιον τρόπο! Άλλωστε λεφτά …υπήρχαν, οπότε γιατί να το κρύψουν άλλωστε! Όσοι δεν ήρθαν στο σόου, είχαν δουλειά σε άλλο μαγαζί, αλλά δεν ήταν και πολλοί αυτοί!

Το όλο project ήταν υποψήφιο για 8 από εκείνα τα αγαλματάκια του θείου Όσκαρ, αλλά πήρε μόνο τα τρία απ` αυτά(σενάριο – μοντάζ – μουσική), για να μη γκρινιάζουν και τα άλλα μαγαζιά. Για την μουσική σαν σύλληψη και εκτέλεση, να πούμε ότι είχε πλησιαστεί ο γνωστός και μη εξαιρετέος κ. Dimitri Tiomkin(εγώ φταίω τώρα; Σας ακούω που λέτε «αμάν πια μ` αυτόν!», αλλά είπαμε. Όποια πέτρα κι αν σήκωνες τότε, το όνομα του έγραφε!), αλλά δεν ευκαιρούσε(αυτό έλειπε, να έψαχνε για δουλειά!), οπότε ανέλαβε ο κ. Alfred Newman, που προφανώς ήθελε να ηρεμήσει λιγάκι από το πολύ σασπένς του Χίτσκοκ(το πολύ το «κύριε ελέησον», το βαριέται κι ο παππάς!). Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη, που ακολούθησε και τηλεοπτική προσαρμογή όλων των τεκταινόμενων στα 162 αυτά λεπτά, την οποία πρόβαλε το κανάλι της ABC. Τέλος με τα τεχνικά και λοιπά θέματα, αφού πρώτα αναφερθούμε και στον τρόπο που φίλμαραν την παραγωγή αυτή. Ήταν η πρωτοποριακή τότε μέθοδος Cinerama και φυσικά ήταν έγχρωμο! Αν θέλει κανείς να δει αυτό το φοβερό και τρομερό project, που μέσα του περικλείει τα έργα και ημέρες της Άγριας Δύσης κυριολεκτικά, καλό θα ήταν να έχει υπ` όψιν του ορισμένα από τα περιεχόμενα. Οι ενότητες λοιπόν, είναι οι παρακάτω. «Οι Ποταμοί». Όπου εδώ έχουμε τους πρώτους άποικους να βολοδέρνουν με τα στοιχεία της φύσης και δη τα ποτάμια(με σχεδίες κλπ), να αντιμετωπίζουν δύσκολες καταστάσεις και να δοκιμάζεται η αντοχή τους. Φυσικά και τα καταφέρνουν στο τέλος(όχι όλοι), οπότε περνάμε και εμείς κι αυτοί στο δεύτερο κεφάλαιο, όπου εκεί αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι τα ποτάμια ήταν μόνον ένα …demo! Κι αυτό γιατί «Οι Πεδιάδες» που ακολουθούν, δεν έχουν μόνον μελίσσια και όμορφα αγριολούλουδα! Εδώ βρίσκονται ερυθρόδερμοι(καλά αυτοί βρίσκονται παντού, αλλά οι πεδιάδες τους άρεσαν περισσότερο!), βουβάλια και ένα σωρό ακόμη «κουσούρια» της νέας πατρίδας. Στην πορεία θα προκύψει και χρυσάφι, οπότε οι μισοί από τους ειρηνικούς αγρότες θα εκδράμουν εις τα αφιλόξενα βουνά της Καλιφόρνια και οι περισσότεροι θα επιστρέψουν άπραγοι. Όσοι τα κατάφεραν, φτιάχτηκαν για τα καλά. Έκαναν τα ράντς τους, πήραν γελάδια, έχτισαν πόλεις και πέρασαν σίγουρα καλύτερα, παρά το ντεζεβαντάζ του μικρού προσδόκιμου ζωής τότε. Και …φτάνουμε στον «Εμφύλιο», οπότε εδώ σοβαρεύουν πολύ τα πράγματα. Βόρειοι και Νότιοι – Αβραάμ Λίνκολν και Στρατηγός Λη. Οι «γιάνκηδες» και η μελωδία του Dixie απ` την άλλη. Εδώ είναι που μπαίνει κι ο John Wayne και …αλλάζουν όλοι κουβέντα! Αυτό έλειπε! «Ο Σιδηρόδρομος» έρχεται με τους Κινέζους και τις ράγες επ` ώμου και περνάει μπάντα – γι` άλλη από τα χωράφια, παρασύροντας τα σύρματα στα λιβάδια των πλούσιων κτηνοτρόφων(διαβάστε και κανένα Λούκυ Λούκ!). Η πρόοδος αγαπητοί μου θέλει θυσίες και το Φαρ Ουέστ σερίφη! Γι` αυτό στο τελευταίο κεφάλαιο έχουμε τους «Παράνομους» και όσα επακολούθησαν, που δεν ήταν και λίγα. Καλύτερος για να ηγηθεί σε αυτό το τμήμα του φιλμ, δεν μπορούσε να είναι παρά ο Eli Wallach! Ο μετέπειτα «άσχημος» του Λεόνε, δικαιώνει την παραγωγή για την επιλογή του προσώπου του, ως κύριου εκφραστή της τάξεως των κακοποιών! Χρονολογικά λοιπόν, για να ανακεφαλαιώσουμε, η ταινία καλύπτει το διάστημα μεταξύ 1830 – 1890, δίνοντας μια σχεδόν πλήρη εικόνα εκείνου του τοπίου της Αμερικάνικης ιστορίας. Είναι αλήθεια ότι όλο αυτό γίνεται ίσως περιληπτικά και με παραλείψεις σε κάποια σημεία, αλλά δεν γίνονταν κι αλλιώς! Σινεμά είναι, όχι εγκυκλοπαίδεια! Αν τα πρόσθεταν όλα, θα μιλούσαμε για φιλμ εβδομάδας, με τουλάχιστον 6 ώρες διάρκεια! Πείτε μου ειλικρινά, αν θα το βλέπατε ποτέ με την μια! Υπάρχει ακόμη ο λυρισμός, το γρήγορο έως βιαστικό καμιά φορά, ξεπέταγμα ετών και καταστάσεων, κι ένα βασικό σημείο απ` όπου ξεκινούν όλα. Στην προκειμένη περίπτωση είναι μια οικογένεια μεταναστών, την πορεία της οποίας παρακολουθούμε, αρχικά τουλάχιστον. Δεκάδες ταινίες γουέστερν πήραν κομμάτια της αξέχαστης αυτής παραγωγής, για να τα αφηγηθούν με τον δικό τους τρόπο  και τα περισσότερα κόμικς άντλησαν ήρωες! Τρανό παράδειγμα η «Κατάκτηση της Δύσης»(Μαμούθ Κόμικς), ή αν προτιμάτε η δημιουργία του Ιταλού Gino de Antonio. Για να μη σας κουράζω περισσότερο, θα κλείσω λέγοντας πως με το “How the West was won” ξεκινάς να βλέπεις ταινίες γουέστερν, αφού έτσι έχεις μια πολύ σημαντική για την συνέχεια συνολική εικόνα όλων όσων έγιναν, με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. Θεωρώ ότι είναι η βάση. Απαραίτητη σε κάθε ταινιοθήκη και όχι μόνον φίλου των γουέστερν! Αν την αγοράσετε σε blue – ray, έχει καταπληκτικά έξτρα!

Γιώργος Κοσκινάς

ΤΟ TRAILER ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: